jump to navigation

ផ្លូវ​ជីវិត​ 15/12/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in Uncategorized.
trackback

ជា​រឿយ​ៗ​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ដ៏​តឹង​ចង្អៀត​របស់ខ្ញុំ​ មួយថ្ងៃ​ៗ​ចេះ​តែ​មាន​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​គិត​។ ទេ! ប្រហែល​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​អារម្មណ៍​ដែល​យើង​យល់​ដឹង​តែ​ម្នាក់​ឯង​។ ខ្ញុំ​កើត​និង​ធំ​លូត​លាស់​ជា​មួយ​មនោសញ្ចេតនា​ដែល​ហូរហៀរ​បរិបូរណ៌​ពេក​ណាស់ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​អាណិត​តាំង​ពី​តូច​មក អាណិត​សេះ គោ ក្របី​ ឆ្កែ​ ឆ្មា​… ខ្ញុំ​អាណិត​ពេល​ត្រឹម​តែ​ឃើញ​ក្មេង​យំ​ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​។ ​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ ស្រឡាញ់​មិត្តភក្តិ ស្រឡាញ់​បងប្អូន ស្រឡាញ់​មនុស្ស​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​ ហើយ​ក៏​ចេះ​តែ​លះ​បង់​និង​ចែក​រំលែក​ជា​របស់​ ជា​ម្ហូប ជា​ប្រាក់​កាស​ តាម​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​មាន​ព្រោះ​តែ​ក្តី​អាណិត​ស្រឡាញ់​។​ដោយ​សារ​តែ​ហេតុ​ផល​បែបនេះ​ទើប​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​គិត​ថា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ឈឺ​ចាប់​និង​មិន​គិត​ថា​នឹង​ចាក​ចេញ​ពី​នរណា​ម្នាក់​​។ នៅ​ពេល​វ័យ​កាន់​តែ​ប្រែ​ប្រួល​ទើប​ដឹង​ថា​ លើ​លោក​នេះ​គ្មាន​អ្វី​ដែល​ស្ថិតស្ថេរ​ដូច​ការណ៍​ដែល​យើង​គិត​។​

នៅ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​រីករាយ​ ស្រឡាញ់​គ្នា មាន​គូ​ មាន​អ្នកយល់​ចិត្ត​ ក៏​គិត​ថា​នេះ​ជា​ពិភព​លោក​ដែល​ស្រស់​ស្អាត​។ ស្រស់ស្អាត​? ខ្ញុំ​មិនគិត​អ៊ីចឹង​ទេ ទោះ​ខ្ញុំ​មាន​នរណា​ឬ​អត់​នរណា​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​គិត​ថា​ពិភពលោកនេះ​ស្រស់​ស្អាត​ម្តង​ដែរ​។ បើក​ភ្នែក​ឡើង​ មុខ​ផ្ទះ​សុទ្ធ​តែ​អាចម៍​ឆ្កែ​និង​គំនរ​សម្រាម​ បើក​ភ្នែក​ឡើង​ត្រូវ​ខឹង​ម្ចាស់​ឆ្កែ​ នេះ​មិនរាប់​តាំងពី​ស្ទះ​ចរាចរណ៍ ការបើក​ប្រជែង​គ្នា ឆ្វាត់​ឆ្វែង​ដូច​ខ្លែង​ឆាប​កូន​មាន់​… វិល​មុខ​ពេញ​ទំហឹង​។​
ខ្ញុំ​លែង​ត្រេក​ត្រអាល​ ហើយ​អារម្មណ៍​ដែល​រំភើប​ញាប់​ញ័រ​នឹង​អ្វី​ដែល​ថ្មី​ ប្លែក​ៗ​ កាល​ពី​នៅ​ក្មេង​នោះ វា​រលាយ​ខ្សុល​ដូច​អំបិល​ត្រូវ​ទឹក​​។

AAEAAQAAAAAAAAg-AAAAJDI1MDUxMGI2LTdmMGUtNDY0Mi1hNWQ3LTU1NmZlYjhhNTQ5NQ

ខ្ញុំ​បាន​អាន​រឿង​ ជីវិត​ឥត​ន័យ​ របស់​លោក ​សុទ្ធ​ ប៉ូលីន។ នឹក​ឡើង​ក៏​ផ្ទុះ​សំណើច​សើច​តែ​ឯង​ ព្រោះ​ថា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​និយាយ​ត្រូវ​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​សៀវភៅ​នោះ​ទាំង​អស់​។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​គឺ​រស់នៅ​ចាញ់​បោក​ជីវិត​ ចេះ​តែ​អួត​ខ្លួន​ថា​ពូកែ​ អាន​ច្រើន​ ដឹង​ច្រើន ឆ្លាត​វៃ ស្លូត​បូត​ ស្មោះ​ត្រង់ សុភាព​រាបសារ​​… ប៉ុន្តែ​សារធាតុ​ពិត​ សៀវភៅ​ដែល​បាន​នោះ​ អាន​ហើយ​ចប់​គឺ​ចប់ រួច​តាំង​យក​ចរិត​ដើម​មក​អនុវត្តន៍​ក្នុង​ជីវិត​រស់​នៅ​។ ធុញ​គ្នា​ ឈ្លោះ​គ្នា​ បែក​បាក់​គ្នា​ជា​ហូរហែរ​រៀង​មក​…. ។
ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ដឹង​ថា​អារម្មណ៍​ដែល​ជីវិត​គ្មាន​អ្វី​អស្ចារ្យ​ គឺ​ប្រហែល​ជា​៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មិន​រីករាយ​ជា​មួយ​ជីវិត​ រហូត​ក្លាយ​ជា​ទម្លាប់​ ចង់​នរណា​ធ្វើ​អី​ក៏ធ្វើទៅ​ ទៅ​ក៏​ទៅ​ នៅ​ក៏​នៅ​​…។ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្ល​ដែល​ខ្ញុំ​ញុំា​រាល់​ថ្ងៃ​ហ្នឹង​សាប​ៗ​ គ្មានរសជាតិ​ គ្មាន​សម្រស់​…។ នេះ​ជា​បញ្ហា​ផ្លូវ​ចិត្ត​មួយ ដែល​ខ្ញុំ​ស៊ូ​ទ្រាំ​ៗ​យូរៗ​ពេក​ទៅ​ក៏​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​បែបនេះ​ ការមិនពេញ​ចិត្ត​ជីវិត​គូស្រករ ការ​ប៉ះទង្គិច​ផ្លូវ​ចិត្ត​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ វាក៏​បណ្តាល​ឲ្យ​វា​យ៉ាង​នេះ​ឯង​។

ផ្លូវ​ជីវិត​គឺ​បែប​នេះ បើ​មិនជួប​គឺ ព្រាត់​។ មនុស្ស​ណា​ដែល​មិនព្រាត់គ្នា ទោះជា​ស្រឡាញ់​គ្នា​ដល់​ចាស់​ក៏​ស្លាប់​ទៅ​ក៏​នៅ​តែ​បែក​គ្នា​ដែរ គ្មាននរណា​នៅ​លើ​លោកនេះ​​ហ៊ាន​អះ​អាង​ថា​​មនុស្ស​ពេល​ស្លាប់​ទៅ​អាច​ជួប​គ្នា​បាន​ទេ​​។ ផ្លូវ​ជីវិត​ដែល​រវាង​អ្នក​និង​ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ ប្រាប់​ខ្ញុំ​បាន​ទេ​ថា​តើ​ពួក​យើង​អាច​ដើរ​ដល់​គោល​ដៅ​ដែល​ចង់​បាន​ទេ​នៅ​ថ្ងៃ​អនាគត​? ចម្លើយ​គឺ​«​គ្មាន​ទេ​» មែន​ទេ​? ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​គ្រូទាយ​អ្វី​ទេ ប៉ុន្តែ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ទិន្នន័យ​ដែល​ពួក​យើង​មាន គឺ​គ្មាន​ទេ​ក្តីសង្ឃឹម​។ អ្នក​និង​ខ្ញុំ​ អាច​និយាយ​ថា​ពេញ​ចិត្ត​លើ​ផ្លូវ​នេះ​ ហើយ​នៅ​តែ​បន្ត​ដើរ​យឺតៗ​… ទាំង​កណ្តាល​ថ្ងៃ​ក្តៅ ព្យុះ​ភ្លៀង​នៃ​ធម្មជាតិ​។
ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​គិត​វិជ្ជមាន​ច្រើន ហេតុអ្វី​មិនអាច​គិត​រឿង​វិជ្ជមាន​រវាង​យើង​ទាំង​ពីរ? អ្នក​ជឿ​ទេ​ថា អារម្មណ៍​ដែល​អ្នក​ទទួល​បាន​គឺ​ពេល​ខ្លះ​វា​ផ្តល់​ភាព​ស័ក្តិសិទ្ធិ​បែប​នេះ វា​នៅ​តែ​ដូច​ទ្រនិច​នាឡិការ​ដែល​ខូច​ហើយ​ទោះ​ជា​ដាក់​ថ្ម​ឬជួស​ជុល​ក៏​នៅ​តែ​ទ្រឹង​មួយកន្លែង​។

12814-fog-mist-walking-journey-path-road-sun-in-text

ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​អាន​ទៀត អានសៀវភៅ អំណាច​ដួង​ចិត្ត ដែល​និយាយពី​ថាមពល​ស្រូប​ទាញ​។ ខ្ញុំ​ចង់​គិត​អ្វី​ល្អ​ៗ​សម្រាប់​យើង​ទាំងពីរ​នាក់ ក៏​នៅ​តែ​មិនអាច​។ ខ្ញុំចង់​គិត​រហូត​ដល់​ពេល​មួយ​គ្រប់យ៉ាង​ផ្លាស់ប្តូរ​ តាម​ការ​គិត​និង​ការ​ស្រូបទាញ​របស់​ខ្ញុំ​។​ «​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ ខ្ញុំ​នឹង​បែក​ពីអ្នក​» វា​បាន​ក្លាយជា​ទម្លាប់នៅ​ក្នុង​ខួរក្បាល​និង​ជ្រាប​ពេញ​ក្រអៅ​បេះ​ដូង​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​វា​បែរ​ជា​​រុញ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រៀម​ចិត្ត​សម្រាប់​ការ​បាត់​បង់​អ្នក​ទៅ​វិញ​។ ខ្ញុំ​ឈឺ ហើយ​កាន់តែ​ឈឺ​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ថ្ងៃណា​មួយ​អ្នក​នឹង​លែង​មាន​វត្តមាន​អ្នក​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​។ ផ្លូវ​ជីវិតនេះ​ ​ត្រូវ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដើរ​ដោយ​គ្មាន​អ្នក​ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត​។
ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ស្អប់​ជីវិត ហើយ​វា​លែង​មាន​អ្វី​អស្ចារ្យ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​បរាជ័យ​ម្តង​ហើយ​ម្តងទៀត​។ ខ្ញុំ​ចង់​កាន់​ដៃ​អ្នក​ឲ្យ​ជាប់ ឲ្យ​ណែន ប៉ុន្តែ​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ចេះ​តែ​ជេរ​ស្តី​ថា ជា​រឿង​មិន​គប្បី​និង​ជា​កំហុស​ឆ្គង​មួយ​។ វា​លោត​ដូច​ជា​កណ្តឹង​រោទ៍​​នៅ​ពេល​ព្រឹក វា​មាន​សម្លេង​ដូច​ទឹក​ស្រក់​នៅ​ពេល​រាត្រី​ស្ងាត់ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​រអា​…។​

ផ្លូវ​ជីវិត​… ចេះ​តែ​រដិប​រដុបទៅ​​ ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ត្រៀម​ចិត្ត​​ថ្មី​​សម្រាប់​ការបែកបាក់​។ ពាក្យ​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​តែ​និយាយ​និង​ដាស់​តឿន​ខ្លួន​​ឯង​គឺ​៖​ «​តស៊ូ​ឡើង!! ជីវិត​នៅ​មាន​រឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ គ្រប់​យ៉ាង​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ប៉ុណ្ណោះ​»​ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​និយាយ​ដដែល​បែប​នេះ​ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​រស់​បាន​ពាក់​កណ្តាល​ជីវិត​ទៅ​ហើយ នៅ​តែ​ជា​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច​ពេក​ហើយ​។ វា​មិន​ហួស​ហេតុ​ពេក​ទេ សង្ឃឹម​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​គ្រប់យ៉ាង​នឹង​ប្រសើរ​ឡើង​។ ទៅ​ឬ​នៅ​ប្រហែល​វា​លែង​សំខាន់ សំខាន់​អ្នក​អាច​រស់​នៅ​ដោយ​រីករាយ​និង​ជោគ​ជ័យ​ទោះ​បី​ជា​គ្មាន​វត្តមាន​ខ្ញុំ​ក៏​ដោយ​ចុះ​។

នេះ​ហើយ​ផ្លូវ​ជីវិត​…

 

មតិ»

No comments yet — be the first.

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: