jump to navigation

ការចាកចេញឆ្ងាយរបស់ម៉ែ 15/09/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

គ្រួសារ​ជា​អថិរភាពដំបូងបំផុតរបស់ខ្ញុំ​ ៣៥​ឆ្នាំកន្លងមកនេះ​​ ខ្ញុំបាន​ចំណាយពេល​រស់នៅ​ជាមួយគ្រួសារ​មិន​ដែល​បែក​ចាកចេញ​ឆ្ងាយម្តងណាឡើយ។​​ ដោយ​សារ​តែហេតុនេះ​គ្រួសារ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្វី​គ្រប់យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ បន្ទាប់ពីការ​ចាក​ចេញ​ជាងមួយ​ឆ្នាំ​របស់​បងស្រី ការ​នឹករលឹក​នៅ​តែបន្ត​… ហើយ​ពេល​នេះ​ម៉ែ​របស់ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវចាកចេញ​ទៅរស់នៅ​លើទឹក​ដី​អាមេរិក​ជាមួយបង​ស្រី​ទៀត​។ ថា​ទៅ​ខ្ញុំមិន​ដែល​បែក​ម៉ែ​ឆ្ងាយ​និង​យូរ​យ៉ាង​នេះ​ទេ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​ស្រងេះ​ស្រងោច​។ ផ្ទះ​ដែល​ធំទូលាយ​ ប៉ុន្តែ​មនុស្សចេះ​តែតិច​ទៅ​ៗ​ មាន​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ត្រលប់​ទៅ​ដល់​​ផ្ទះ​ ចេះ​តែ​យល់​ថា​ផ្ទះ​ដូច​ជា​ងងឹតៗ​និង​ខ្វះ​អ្វី​ម្យ៉ាង ខ្ញុំសម្លឹង​មើល​ផ្ទះបាយ​ដែល​ម៉ែធ្លាប់​ដាំ​ស្ល​ ហើយ​បន្តិច​ទៀត​នឹង​លែង​មាន​គាត់​។​


តាំង​ពី​តូច​មក​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ដែល​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ច្រើន​។ ចាំបាន​ថា​ពេល​មួយកាល​ពី​១០ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ មិត្តរួម​ការងារ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់​ ខ្ញុំ​បាន​យំ​ឡើង​ហើម​ភ្នែក​ព្រោះតែ​ការ​បែក​គ្នា​លើកនោះ​ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​មួយ​ដែរ ព្រោះក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​គ្មាន​មិត្តភក្តិ​ណា​យំ​ទាល់​តែ​សោះ​។ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ជូន​ដំណើរ​គេ​ទេ ក៏​មិន​ចូល​ចិត្តការ​បែក​គ្នា​ដែរ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការបែក​បាក់ ព្រាត់​ប្រាស់ ចាកចេញ​ឆ្ងាយ​របស់មនុស្សជា​ទី​ស្រលាញ់ ប៉ុន្តែ​ទេវតា​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀន​មេរៀន​នេះ​ឲ្យចេះ ឲ្យចាំ ឲ្យ​រឹង​មាំ ដោយ​បាន​ដាក់​ មេរៀន​«បែក»​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​សម្រាប់​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ​។ វិថី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​កាន់​តែ​ទូលាយ​ កាន់​តែធំ ហើយ​មនុស្សដែល​នៅរួម​ដំណើរ​ជាមួយ​​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​តិច… អំរែក​នៅ​លើ​ស្មា​ដែល​ធ្ងន់​ក៏​នៅ​តែ​មាន ពុកកាន់តែចាស់ ចំណែកកូនស្រីកាន់តែធំរាល់ថ្ងៃ​… ពួកគេត្រូវការម្ហូបអាហារនិងការមើលថែរាល់ថ្ងៃ​​​​។ ម៉ែ!! កូនពិតជា​ខ្លាច​ ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃស្អែក​នឹង​មាន​មនុស្សចាកចេញពីកូនទៀត កូននៅតែខ្លាចព្រោះ​កូន​មិនទាន់​រៀន​ចេះ​មេរៀន​«បែក» ដែលទេវតាបានដាក់ឲ្យ​កូន កូន​នៅតែ​ខ្លាចព្រោះ​មនុស្សដែល​ចូល​មកជីវិត​របស់​កូនកាន់​តែ​តិច ហើយ​ចំនួន​មនុស្សដែល​ទៅក៏កាន់​តែច្រើន​…​។

ម៉ែ​ទៅ​ហើយ!!​ ប្រហែល​ជា​មួយ​ឆ្នាំ ពីរ​ឆ្នាំ​… ឬអាច​ច្រើន​ជាង​នេះ​។ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​នឹក​ម៉ែ​ខ្លាំង​ណាស់ នឹក​ម្ហូបម៉ែ​ដែល​កូនតែង​តែ​រអ៊ូ​ថាមានរសជាតិ​ចម្លែក​។ កូន​នឹក​ដល់​សំឡេង​ទូសព្ទ​ដែល​ម៉ែ​ខល​រក​កូន​ដើម្បី​ញុំាអាហារ​ពេល​ល្ងាច​ជាមួយ​គ្នារាល់ថ្ងៃ នឹកដល់​ពេល​ដែល​កូន​អូសកន្រ្តក​ជូន​ម៉ែ​ដើរ​ផ្សារ​ទិញ​ម្ហូប… នឹកឃើញ​រូបភាព​ម៉ែ​ស្រោចដំណាំនៅជុំវិញផ្ទះ​…នឹកម៉ែគ្រប់ពេល​…​។ កូន​សូម​ទោស​ដែល​តាំង​ពីដើម​មក​ កូន​មិន​ស្តាប់ម៉ែ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្លូវ​ជីវិត​ត្រូវ​តែល​តោល​បែប​នេះ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ក៏កូន​មិន​ស្តាយ​ដែរ​ព្រោះ​ត្រឹម​កើត​មក​ជា​កូន​ម៉ែ​ ក៏យល់​ថាគ្រប់​គ្រាន់។

សូម​ម៉ែ​ទៅ​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ថ្មី​ដែល​ម៉ែ​តែងតែ​ហៅ«ស្រុក​យក្ស»​ឲ្យ​បាន​សុខ​សប្បាយ​និង​រីករាយ​។

Advertisements

បទចម្រៀងដែលមានអត្ថន័យល្អ 05/06/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, វីដេអូ​ចំរៀង​បរទេស.
add a comment

ខ្ញុំទើបតែបានស្តាប់បទថៃមួយបទ ក្រោយពីបានដឹងអត្ថន័យវាហើយ ខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់ខ្លាំងណាស់។ សូមទោសផង! ខ្ញុំមិនមែនជាថៃនិយមអីទេ គ្រាន់តែចង់ចែករំលែកអ្វីដែលបានប្រយោជន៍ដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។
នេះជាអត្ថន័យនៃបទទាំងមូលដែលត្រូវបានបកប្រែជាភាសារជាតិយើង ដោយអ្នកបកមិនបានដាក់ឈ្មោះ ទើបខ្ញុំមិនបានបញ្ជាក់នៅទីនេះ។ បើសិនជាម្ចាស់ដើមដែលបានបកបានឃើញហើយ នាងខ្ញុំសូមអធ្យាស្រ័យផងចុះដែលយកមកចែករំលែកព្រោះមិនដឹងប្រភព។

អ្នកណាគេឈ្នះ អ្នកណាគេស្អប់ ក៏ស្រេចតែគេទៅ គ្រាន់តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ធៀបនឹងគេធ្វើអ្វី?
អ្នកណាគេថា អ្នកណាគេដាក់ទំនាយ អ្នកណាគេបន្លំ អ្នកណាគេមើលងាយ ក៏បណ្តោយទៅតាមចិត្តគេទៅ។

អ្នកណាគេសរសើរ អ្នកណាគេបញ្ជោរថាអស្ចារ្យ  តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ក៏ឲ្យគេបញ្ជោរទៅ។
អ្នកណាគេស្រលាញ់ អ្នកណាគេស្អប់ គេលាបពណ៌យើង តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ក៏បណ្តោយឲ្យគេធ្វើទៅ។

កើតជាមនុស្ស វាចប់ហើយត្រឹមស្លាប់ ចង់បានធ្វើអ្វី បើជារបស់អនត្តា។
តើលោភធ្វើអ្វី? ប្រឹងប្រកួតប្រជែង ចុងក្រោយនៅតែស្លាប់ ចូលប៉ាឆាដូចតែគ្នា។
នឹងយកអីទៅ បើគ្រាន់តែស្រលាញ់ លោភ ក្រោធខឹង មិនមានអ្វីស្ថិតស្ថេរ ដោយកិលេសតណ្ហា។

កើតចាស់ឈឺស្លាប់ ហេតុអ្វីត្រូវប្រកាន់មាំ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជារបស់អនិច្ចា ដាក់ចុះទៅណា ទុក្ខោតិណ្ហា។
គេមើលអើពើ ឬគេសម្លក់សម្លឹង ហេតុអ្វីត្រូវខ្វាយខ្វល់ ឬត្រូវគេចោទយើង ហេតុអ្វីត្រូវចាប់អារម្មណ៍។
អ្នកណាគេល្អ អ្នកណាគេខូច ក៏ជារឿងរបស់គេ គេនិន្ទាយើង ហេតុអ្វីត្រូវកើតទុក្ខ?

គេចំអន់ គេនឹងជេរ រឿងអ្វីត្រូវតប គេមិនចាប់អារម្មណ៍ មិនចូលចិត្ត ហេតុអ្វីត្រូវចាប់អារម្មណ៍?
គេគិតចោទប្រកាន់ រឿងអ្វីត្រូវវេទនាចិត្ត បើយើងមិនធ្វើអ្វីខុសនោះ ទៅគិតធ្វើអ្វី?
កើតជាមនុស្ស វាចប់ត្រឹមស្លាប់ ដូចដើមឈើរលំលើផែនដី ដាច់ខ្យល់ពេលណា គឺរកប្រយោជន៍គ្មាន សុទ្ធតែត្រូវដុត ខ្លោចទាំងប៉ាឆា។

ជីវិតនៅមាន គួរធ្វើតែល្អណា! កុំឲ្យកើតមកខាត កុំឲ្យខ្មាសសត្វឆ្កែ!
រឿងការស្លាប់ សច្ចធម៌ថាទៀង គ្រប់ស័ព្ទសំនៀងស្អុយគគ្រុកចេញមក។
នឹងយកអ្វីទៅ? ម៉េចក៏ប្រឹងសាងបាបខ្លាំងម្ល៉េះ? (ធ្វើអំពើល្អ កុសល បានការស្រលាញ់ បាននូវអ្វីដែលលុយទិញមិនបាន! ធ្វើឲ្យពិភពលោកនេះស្រស់ស្អាតជាមុន)។

ហើយក្នងជីវិតរបស់អ្នក តើអ្នកប្រាថ្នាចង់បានអ្វីខ្លាំងជាងគេ?

រីករាយថ្ងៃកំណើត ៣៦ឆ្នាំ 29/05/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន.
2 comments

ទីបំផុតថ្ងៃនេះខ្ញុំបានរស់នៅលើភពផែនដីអស់រយៈកាល៣៦ឆ្នាំហើយ។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានទទួលពាក្យជូនពរយ៉ាងច្រើន សម្រាប់ថ្ងៃកំណើត វាហាក់ដូចជាដាស់តឿនខ្ញុំចំពោះ​វ័យមួយដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង។ ជាមួយជីវភាពដ៏សាមញ្ញ ខ្ញុំមិន​មានបំណងប្រាថ្នាអ្វីធំដុំដូចជា​គេ, ជាលោកជំទាវ  ជាអគ្គនាយក ជាប្រធានក្រុមហ៊នឬ​ជាថៅកែធំ…. ។ មិនមែន​ទេ!! ការពិតតាំងពីតូចមក​ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រស់នៅសប្បាយចិត្ត ជួបជុំបងប្អូន ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិ ដែលខ្ញុំមានប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​គិត​ថា ភាពជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ​បាន​រលាយ​ដូចជា​ផ្សែង​នៅពេល​ដែល​ជីវិត​អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំត្រូវបរាជ័យ។ និយាយតាមត្រង់​ ខ្ញុំមិនមែនជាស្ត្រីរឹងមាំស្អីទេ ក៏មិនមែនជាស្ត្រីអស្ចារ្យស្អីដែរ… ខ្ញុំគ្រាន់​តែ​ធ្វើ​រឿង​ដែល​ចង់​ធ្វើ រឿង​ដែល​គិតថា​ត្រឹមត្រូវ ចង់ធ្វើការងារ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ស្រលាញ់​ប៉ុណ្ណោះ។

៣៦​ឆ្នាំ​ហើយ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​យល់​ថា​នៅ​សល់​រឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន​ដែល​មិនទាន់​បាន​ធ្វើ​នៅឡើយ។ មាន​ពេលខ្លះ​គិតថា​ជីវិត​កាន់​តែ​ខើច​ ចាប់​នេះ​ក៏​មិន​ជាប់ ចាប់នោះ​ក៏មិនទាន់​បាន​ ដូច្នេះហើយ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​បន្ទោស​ខ្លួន​ឯង​។ មាន​មិត្តភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​តែង​តែ​សួរ​ខ្ញុំ​ពី​រឿង​គូស្រករ​ជា​ថ្មី​ ប៉ុន្តែ​រាល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​គាំង​និយាយ​មិន​ចេញ តើ​វាគួរ​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ពីចំនុច​ណា?
ហឹម!! រក​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​ចិត្តសម្រាប់​វ័យ​របស់​ខ្ញុំ វា​ពិបាក​ ហើយ​វា​នឹង​ពិបាក​នៅ​ពេល​ដែល​គិត​ឲ្យស៊ីជម្រៅ…។ ខ្ញុំ​ខ្លាច ខ្លាច​ភាព​មិន​ចុះ​សម្រុង​និង​ទទួល​យក​គ្នា​ ខ្លាច​ភាព​ខុស​គ្នា​ ដែលអាច​​បែងចែង​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​ភព​ពីរ​ផ្សេងគ្នា​ផង​ដែរ។

ជា​រាង​រាល់​យប់​ មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ដល់​គឺ​កូន​ស្រី​តែមួយ​គត់​របស់ខ្ញុំ។ ជាមួយ​ភារកិច្ច​ជាម្តាយ​ផង ជា​ឪពុកផង វា​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​មែន​ជារឿង​ស្រាលនិង​មិនងាយ​ពេកទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​មួយជីវិតនេះ​សម្រាប់​បំពេញ​រឿង​នេះ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ គឺ​ការ​លំបាក​របស់​ខ្ញុំ​ មិនមែន​ជា​បន្ទុក​របស់​នរណាម្នាក់។ មិនធ្វើ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​ខ្វាយ​ខ្វល់​នឹង​អំពល់ទុក្ខ​ដោយសារ​តែ​ខ្ញុំ។ គិត​ឲ្យ​វិជ្ជាមាន​គឺ​ខ្ញុំ​អាច​យក​រួច​ខ្លួន​​ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​។​

រីករាយ​ថ្ងៃកំណើត​អាយុ៣៦​ឆ្នាំ រីករាយ​នឹង​ជីវភាព​ដ៏សាមញ្ញ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ គិត​ឡើង​វិញ​ ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​មនុស្ស​បរាជ័យ​ទេ ខ្ញុំ​មាន​អ្វី​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​ពេញ​ចិត្ត ខ្ញុំមាន​ការងារ​ដ៏សមរម្យមួយ, មានម្តាយ មានឪពុក មាន​បង​ មាន​ប្អូន មាន​ពូ មាន​មីង មាន​ក្មួយៗ… មានមិត្តភក្តិ និង មាន​កូនស្រីជា​ទី​ស្រលាញ់។ ពួកគេ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ បារម្ភ​ពី​ខ្ញុំ យកចិត្ត​ទុកដាក់​ចំពោះខ្ញុំ, អ្នក​ថា​ទៅ​តើ​មាន​អ្វី​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​នេះ​?
ខ្ញុំ​មិននៅ​ម្នាក់​ឯង​ឯណា តើនេះ​មិនមែន​ជា​ជីវភាព​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់បានទេឬ​? ណ្ហើយ!! រឿង​គូស្រករ​ស្អីគេហ្នឹង មក​ក៏​បាន មិន​មក​ក៏បាន សូម​ឈប់​សួរនាំ​ខ្ញុំទៀត​ទៅ។

ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត អរគុណ​គ្រប់​គ្នា​សម្រាប់​ពាក្យ​ជូនពរនិង​ក្តីអបអរទាំងឡាយ ខ្ញុំពិត​ជារីករាយនិងរំភើបចិត្ត​!!
ដោយ​សេចក្តី​គោរព​ស្រលាញ់ពីចម្ងាយ​

អ្នកមិនមែនជាធុងសម្រាម 13/04/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ.
add a comment

ធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍ថា ពេលខ្លះអ្នកតូចទាបហើយរងសម្ពាធពីអ្នកដទៃ? ធ្លាប់គិតទេថាអ្នកកំពុងទទួលរងការប្រមាថ? ធ្លាប់គិតទេថាអ្នកគ្រាន់តែជាធុងសម្រាម? ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍បែបនេះ។ តើវាយ៉ាងម៉េច? 


ការពិតខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តបន្ទោសខ្លួនឯងមុនអ្នកដទៃ ខ្ញុំតែងតែផ្តល់សម្ពាធដល់ខ្លួនឯង ការពិតទៅជាទង្វើដ៏ខុសឆ្គងមួយ។ មកដល់ពេលនេះខ្ញុំស្វែងយល់ថា ខ្ញុំគួរតែឈប់អន់ចិត្ត ឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងហើយព្យាយាមកែប្រែរឿងរ៉ាវមួយចំនួន​។ ត្រូវហើយ!! នៅពេលដែលអ្នកដទៃអាចរំលងយើងបាន មកពីយើងដេកដួលនៅលើឥដ្ឋ នេះជាការពិត។ នៅពេលដែលយើងឈរនិងរឹងមាំ ទុកចិត្តចុះគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើររំលងយើងបានទេ។ ការផ្លាស់ប្តូរការគិតគឺជារឿងដំបូងនិងសំខាន់បំផុត ការគិតខ្លះវាបានត្រឹមបង្អាក់យើងឲ្យស្មុគ ធ្វើមុខមិនរួច ធ្វើអ្វីក៏មិនកើត។

ឆ្នាំថ្មីហើយ ពួកយើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរវា ដោយព្យាយាមអភិវឌ្ឈន៍ខ្លួនឯងឲ្យកាន់តែប្រសើរជាងពេលមុន។ ផ្លូវដែលយើងដើរ អាចមានមនុស្សដើរជាមួយយើង ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើរជំនួសយើងបានទេ ព្រោះជើងមួយគូនេះមិនមែនជារបស់ពួកគេឡើយ។ កម្ចាត់ភាពភ័យខ្លាចហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា យើងអាចធ្វើបាន។ 

រីករាយឆ្នាំថ្មី ជូនពរបងប្អូនប្រុសស្រីរីករាយនិងមានសុវត្ថិភាពក្នុងការធ្វើដំណើរជិតឆ្ងាយ!!

%d bloggers like this: