jump to navigation

ថាមពល​ចិត្ត​ប្រច័ណ្ឌ 14/06/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ.
add a comment

តើនរណាម្នាក់ដែលកើតមកមិនមានចិត្តប្រច័ណ្ឌ? ទាំងខ្ញុំទាំងអ្នកសុទ្ធតែមាន ទោះមិនតិចក៏ច្រើនដែរ ហើយការសម្ដែងចេញមកក៏សុទ្ធតែខុសៗគ្នា។ ដោយសារភ្លើងប្រច័ណ្ឌបានធ្វើនៅក្នុងសង្គមខ្មែរយើងសព្វថ្ងៃ ពោរពេញដោយសោកនាដកម្ម។ មនុស្សមានកម្រិតយល់ដឹងទាបហ៊ានធ្វើទង្វើឆោតល្ងង់ដែលជាបទឧក្រិដ្ឋខុសនឹងច្បាប់ដែលមនុស្សជាតិស្អប់ខ្ពើម។ តើពួកយើងអាចយល់ពីចិត្តប្រច័ណ្ឌដោយវិធីណា? ការយល់ពីឫសគល់និងឲ្យស៊ីជម្រៅ វានឹងធ្វើឲ្យយើងមានការគិតដ៏ត្រឹមត្រូវមួយ។ នេះជាអត្ថបទដែលខ្ញុំពេញចិត្តបំផុតក្នុងចំណោមអត្ថបទជាច្រើនដែលខ្ញុំបានអាន បើអ្នកចង់យល់ដឹងឲ្យកាន់តែច្បាស់ពីការប្រច័ណ្ឌ ការគ្រប់គ្រង់អារម្មណ៍ប្រច័ណ្ឌ ការអនុវត្តន៍ឲ្យមានប្រសិទ្ធិភាពសូមអានដូចតទៅនេះ

១. តើការប្រច័ណ្ឌគឺជាអ្វី? ហើយចិត្តប្រច័ណ្ឌគឺជាអ្វី?

ការប្រច័ណ្ឌគឺជាការច្រណែនដែល កើតឡើងដោយសារភាពហួងហែងដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់ចិត្តដែលទាមទារឲ្យមានភាពស្មើគ្នានៅពេលដែលមនុស្សស្រលាញ់មានទំនោរទៅអ្នកផ្សេងច្រើនជាង ឬធ្ងន់ជាង។ វាគឺជាអារម្មណ៍ធម្មជាតិរបស់មនុស្សគ្រប់រូបដែលតែងតែកើតមាន នៅពេលដែលខ្លួនយល់ ឬឃើញដៃគូស្នេហាមានទម្ងន់នៃសេចក្តីស្រលាញ់ទៅភាគីណាផ្សេង ដែលពេលខ្លះវាគ្រាន់តែជាការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ វាមិនមែនជាការពិតផង ប៉ុន្តែជូនកាលវាក៏ជាការពិតផងដែរ។

jealousy

២. តើនរណាដែលកើតមានចិត្តប្រច័ណ្ឌ?

វាមានច្រើនប្រភេទអាចជាមនុស្ស និងសត្វ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះខ្ញុំនិយាយតែចំពោះចិត្តប្រច័ណ្ឌរវាងមនុស្សដែលត្រូវជាដៃគូស្នេហ៍រវាងគ្នានិងគ្នា ដូចជាបុរសប្រច័ណ្ឌនារីដែលត្រូវជាសង្សារ ឬភរិយារបស់ខ្លួន និង នារីប្រច័ណ្ឌបុរសដែលជាសង្សារ ឬប្តីរបស់នាង។ ចិត្តប្រច័ណ្ឌគឺជាអារម្មណ៍ធម្មជាតិម្យ៉ាងដែលកើតឡើងពីសេចក្តីស្រលាញ់ហើយហួងហែងចង់បានមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនផ្តាច់មុខតែម្នាក់ឯងដោយមិនចង់ឲ្យគូស្នេហ៍បើកចិត្តទៅចាប់អារម្មណ៍ ឬស្រលាញ់អ្នកផ្សេងចង់ឲ្យប្រើអារម្មណ៍មូលស្រលាញ់មកលើតែខ្លួនតែឯងមួយ មិនអាចចែករំលែកទៅឲ្យនរណាបានសូម្បីតែ១%។

ប៉ុន្តែមានគូស្នេហ៍ខ្លះគ្មានចិត្តប្រច័ណ្ឌ គេអាចបន្សាំចិត្តទោក្នុងស្ថានភាពដែលគូស្នេហ៍មានសេចក្តីស្រលាញ់ហើយចែករំលែកសេចក្តីស្នេហាទៅឲ្យអ្នកផ្សេង ឬក៏បន្ថែមសេចក្តីស្នេហាទោឲ្យអ្នកផ្សេង ហើយព្រឹត្តិការណ៍នេះវាអាចទៅរួចចំពោះបណ្តាប្រទេសមួយចំនួនដែលមានជំនឿទៅតាមលទ្ធិ ឬសាសនារបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែទម្រាំតែបន្សាំចិត្តបាន វាមិនមែនជារឿងងាយស្រូលនោះដែរ។

៣. តើចិត្តប្រច័ណ្ឌមានកម្លាំងថាមពលយ៉ាងណា?

នៅពេលដែលបុរស ឬនារីមានចិត្តប្រច័ណ្ឌចំពោះគូសេ្នហ៍របស់គេគឺមានន័យថាភ្លើងចាប់ផ្តើមឆេះឡើង ហើយភ្លើងនោះមានអំណាចក្តៅយ៉ាងណាគឺអាស្រ័យទៅលើអំពើរបស់គូសេ្នហ៍ដែលធ្វើឲ្យដៃគូម្ខាងទៀងប្រច័ណ្ឌ និងអាស្រ័យផងដែរទៅលើកម្រិតនៃសេចក្តីស្នេហ៍របស់អ្នកប្រច័ណ្ឌ។ ភាគច្រើនគេសង្កេតឃើញថានារីប្រច័ណ្ឌច្រើនជាងបុរស ហើយបុរសប្រច័ណ្ឌខ្លាំងជាងនារី។ នារីនៅពេលដែលឃើញប្តីមានស្រីថ្មី នាងគ្រាន់តែខឹងញ៉ូងញុំាងបន្តិចបន្តួច ហើយក៏ស្ងប់ទៅវិញ។ ចំណែកបុរសវិញនៅពេលដែលឃើញនារីដែលខ្លួនស្រលាញ់មានប្រុសថ្មី ច្បាស់ជាឆេះដុំភ្លើងមិនខាងហើយអាចប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសផ្សេងៗទៀតផង។

Fighting-Couple

នៅពេលដែលចិត្តប្រច័ណ្ឌកើតឡើងមានន័យថាកំហឹងកើតឡើង នៅពេលកំហឹងកើតឡើងមានន័យថាពួកគេកំពុងតែផលិតអាវុធបរមាណូ ឬអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។ អាចនិយាយបានថាអំណាចនៃភ្លើងកំហឹងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាណាស់ ហើយអាចធ្វើឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់យ៉ាងសាហាវឃោរឃៅទៀតផងដូចជា៖
‍- កើតអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ
– កើតអំពើឃាតកម្មទៅលើគូប្រកួតប្រជែង ឬភាគីទីបី
– នារីហ៊ានកាត់លិង្គប្តីចោល បុរសហ៊ានកម្ទេច ឬបំផ្លាញប្រដាប់ភេទនារី
– ហ៊ានសម្រេចចិត្តលែងលះគ្នាទាំងដែលនៅស្រលាញ់

អំពើខាងលើនេះគឺជាអំពើខុសឆ្គងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត វាគឺជាអំពើដែលកើតឡើងទៅលើមនុស្សគិតខ្លី ខ្វះការពិចារណាដោយមានការប្រកាន់ហួងហែងច្រើនពេកផង ហើយវាបណ្តាលមកពីភាគីម្ខាងទៀតមានទំនោរចិត្តវិសមភាពខ្លាំងពេកដោយមិនគិតក្រែងចិត្តម្ចាស់ស្នេហ៍របស់ខ្លួន។

៤. បំប្លែងថាមពលចិត្តប្រច័ណ្ឌឲ្យមានប្រយោជន៍

យើងបានដឹងហើយចិត្តប្រច័ណ្ឌនាំឲ្យកើតកំហឹង ដូច្នេះអ្នកត្រូវគ្រប់គ្រងកំហឹងឲ្យបាន ហើយរកវិធីសាស្ត្រធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឈ្នះដៃគូប្រកួតប្រជែង។ នៅក្នុងចក្រភពសេរីត្រូវមានសេរីភាពក្នុងការប្រកួតប្រជែង ទោះជាមានច្បាប់ហាមប្រាមមិនឲ្យមានស្នេហាច្រើនក៏ដោយក៏ច្បាប់មិនអាចមើលឃើញចិត្តមនុស្សបានដែរ ដូច្នេះយើងត្រូវត្រៀមខ្លួនដើម្បីចូលរួមការប្រកួតប្រជែង។

ដើម្បីប្រកួតប្រជែងឈ្នះ អ្នកត្រូវធ្វើរឿងសំខាន់ពីរយ៉ាងគឺ៖ ទី១ «យកចិត្ត»ទៅប្រជែងគេត្រូវស្រលាញ់ឲ្យបានខ្លាំងអស់ពីចិត្ត ព្រោះសេចក្តីស្នេហាកើតមកពីចិត្ត គឺដោយសារតែការទាក់ចិត្ត គឺយកចិត្តទៅទាក់ចិត្ត។ ដូច្នេះអ្នកត្រូវដាក់ចិត្តស្រលាញ់គូស្នេហ៍ឲ្យបានច្រើនជាដៃគូម្ខាងទៀត។ ទី២គឺ«អំពើ» អ្នកត្រូវប្រព្រឹត្តតែអំពើល្អចំពោះគូស្នេហ៍ឲ្យបានច្រើនដូចជា ការយកចិត្តទុកដាក់គោរព ប្រតិបត្តិ ផ្តល់តម្លៃលើកតម្កើង និងជាពិសេសផ្តល់តម្លៃសេវាកម្មឲ្យបានល្អបំផុត។

ដើម្បីយកឈ្នះលើដៃគូប្រកួតប្រជែងបាន អ្នកត្រូវយកឈ្នះលើខ្លួនឯងឲ្យបានជាមុនសិន។ រាល់ចិត្តអាក្រក់ អារម្មណ៍អាក្រក់ និងអំពើអាក្រក់ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរនិងរលាស់ខ្លួនចេញឲ្យឆ្ងាយ ត្រូវប្រកាន់យកការគិតល្អ ចិត្តល្អ និយាយល្អ និងអំពើល្អជាប្រចាំគ្រប់ពេលវេលា ជាទម្លាប់ ជារឿយៗ ទោះជាក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ។ អំពើល្អមិនសាបសូន្យឡើយ គេតែងនឹកឃើញហើយត្រឡប់មកយកអ្នកវិញ នៅពេលណាមួយ អ្នកដែលប្រកាន់ធ្វើតែអំពើល្អឲ្យបានគ្រប់ពេលវេលា ទើបហៅថាយកឈ្នះលើខ្លួនឯងបាន។

A2G2186

កុំ កុំ កុំ បំផ្លាញអ្នកដទៃឲ្យសោះ ព្រោះជាអំពើល្មើសដែលនាំទទួលបាបកម្មធ្ងន់ធ្ងរជាងមុន។ អ្នកអាចបំផ្លាញគេបាន តែមិនអាចដណ្តើមគេបានឡើយ អ្នកអាចដណ្តើមយកបានតែរូបរាងកាយ តែមិនអាចដណ្តើមយកចិត្តគំនិតបេះដូង និងសេចក្តីស្រលាញ់ពីគេបាននោះទេ។ មានតែការប្រព្រឹត្តអំពើល្អមួយគត់ដើម្បីឆក់យកបេះដូងពីគូស្នេហ៍បណ្ដូលចិត្តអ្នកបាន។កំហឹងដែលកើតចេញពីការប្រច័ណ្ឌ ចូរយកវារក្សាទុកក្នុងចិត្តរបស់អ្នកចុះ ហើយបំប្លែងឲ្យទៅជាថាមពលដែលមានប្រយោជន៍ជុំវិញខ្លួនឯងឲ្យរួសរាន់ប្រព្រឹត្តអំពើលើស ឬឈានមុខដៃគូប្រកួតប្រជែង។ អ្នកគួរតែហ៊ានទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងថា មានចំណុចខ្សោយនៅត្រង់ចំណុចណាហើយ ទើបបានជាគេមានទំនោរចិត្តទៅរកអ្នកផ្សេង ដូច្នេះគួរអភិវឌ្ឍខ្លួនដើម្បីបំពេញចំណុចខ្វះខាតទាំងអស់នោះ ហើយអរគុណចំពោះការបង្កើតឲ្យមានដៃគូប្រកួតប្រជែង។

អ្នកខ្លះបានសម្រេចចិត្តចុះចាញ់ការប្រណាំងប្រជែង ហើយថាស្នេហាមិនមែនជាការប្រណាំងប្រជែងដូចកីឡា ឬការធ្វើជំនួញទេ។ ការយល់បែបនេះខុសហើយពៅ នៅលើលោកនេះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានការប្រកួតប្រជែងទាំងអស់។ ព្រះពុទ្ធបានមានព្រះបន្ទូលថា «កម្លាំងណាខ្លាំងនិងជំរុញឈ្នះកម្លាំងខ្សោយ» មិនថាកម្លាំងអ្វីនោះទេ កម្លាំងណាខ្លាំងនឹងទាញឈ្នះកម្លាំងខ្សោយដូចជាកម្លាំងទាញព្រ័ត្រ កម្លាំងទឹកហូរ កម្លាំងខ្យល់បក់ កម្លាំងទ័ព កម្លាំងមនុស្ស កម្លាំងនៃក្តីស្រឡាញ់ កម្លាំងនៃអំពើ… កម្លាំងណាខ្លាំងនឹងឈ្នះកម្លាំងដែលខ្សោយ។

អ្នកមិនត្រូវបំផ្លាញ ឬធ្វើឲ្យគេខ្សោយដោយអំពើស្មោកគ្រោកឡើយ តែអ្នកត្រូវខិតខំកសាងកម្លាំងខ្លួនឯងឲ្យខ្លាំងជាងគេ ទើបជាបុគ្គលឆ្នើមនិងពូកែអស្ចារ្យ ហើយអ្នកជាជើងខ្លាំងក្នុងចំណោមជើងខ្លាំង។ កុំធ្វើអ្នកខ្លាំងក្នុងចំណោមអ្នកខ្សោយឲ្យសោះ អត់ល្បីឈ្មោះទេ បានត្រឹមតែខ្មាសគេប៉ុណ្ណោះ។

៥. ថាមពលនៃចិត្តស្រឡាញ់ និងចិត្តប្រច័ណ្ឌ

អ្នកប្រច័ណ្ឌគេមកពីអ្នកស្រលាញ់គេ អ្នកប្រច័ណ្ឌទើបនាំឲ្យអ្នកខឹងនឹងគេ នាំឲ្យប្រច័ណ្ឌព្រោះស្រឡាញ់ ព្រោះស្រឡាញ់ នឹងខឹងព្រោះស្រឡាញ់។ ដូច្នេះវាមានថាមពលពីរយ៉ាងកើតឡើង គឺថាមពលនៃចិត្តស្រឡាញ់ផង និងថាមពលនៃចិត្តខឹងផង វាមានអំណាចខ្លាំងទ្វេដង។
អ្នកត្រូវយកវាមកធ្វើជាកម្លាំងជំរុញចិត្តដើម្បីឲ្យអ្នកមានការខិតខំប្រឹងប្រែងឲ្យខ្លាំងក្លា និងពុះកញ្ជ្រោលបំផុតដែលអាចដុតបំផ្លាញនូវខ្លាញ់នៃភាពខ្ជិលច្រអូស និងភាពទន់ខ្សោយ ហើយបំប៉នឲ្យក្លាយទៅជារឹងមាំ និងខ្លាំងពូកែ។ ថាមពលនៃចិត្តស្រឡាញ់ និងចិត្តប្រច័ណ្ឌអាចជំរុញមនុស្សឲ្យមានការខិតខំប្រឹងប្រែងកសាងកិត្តិយស កិត្តិនាម និងភាពថ្កុំថ្កើងរុងរឿងដើម្បីបង្កើតនូវភាពទាក់ទាញផ្ទាល់ខ្លួនបាន។

itm_couple-love-photos-for-facebook-and-google-plus2014-03-19_04-00-20_1

បើសិនជាអ្នកគឺជាបុគ្គលពូកែអស្ចារ្យមិនចាំបាច់ប្រឹងទៅស្រឡាញ់គេនោះទេ ប្រាកដជាគេមកស្រឡាញ់អ្នកវិញជាមិនខាន ហើយមិនមែនតែម្នាក់ទេគឺអាចមានច្រើនអ្នកទៀតផង។ ដូច្នេះពីមុនអ្នកធ្លាប់តែប្រច័ណ្ឌគេ ពេលនេះគេនឹងងាកមកប្រច័ណ្ឌអ្នកវិញជាមិនខាន ធ្វើដូច្នេះទើបទាន់សម័យ ឬដែលគេហៅថាឡូយ។ កុំកើតមកដើម្បីតែប្រច័ណ្ឌគេ ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឲ្យគេប្រច័ណ្ឌអ្នកវិញ។ អារឿងដែលថាធ្វើយ៉ាងណាឲ្យគេប្រច័ណ្ឌអ្នកនោះមិនមែនទៅស្រលាញ់អ្នកទី៣ អ្នកទី៤ ឬបង្កើតស្នេហាជាមួយគូស្នេហ៍ថ្មីឲ្យគេប្រច័ណ្ឌនោះទេ គឺត្រូវកសាងខ្លួនឲ្យបានល្អ ដើម្បីគេស្រលាញ់ហួងហែងនិងប្រច័ណ្ឌអ្នកវិញ។ OK!!

អត្ថបទនេះនាងខ្ញុំបានដកស្រង់ចេញដោយផ្ទាល់ពីសៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា «អំណាចដួងចិត្ត» The Power Of Mind
ដោយចងក្រងនិងរៀបរាងឡើងដោយលោក អួន សារ៉ាត់។
សូមអរគុណសម្រាប់ការចូលរួមចំណាយពេលអានតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់។
ជូនពរសុខភាពល្អ សំណាងល្អ និងជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ច!!

ខ្ញុំចង់ងាប់ 22/03/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ.
add a comment

រឿងនេះបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំកាលពីមួយឆ្នាំមុន។ កាលនោះខ្ញុំតែងតែក្រោកឡើងនៅម៉ោង៤ទាបភ្លឺដើម្បីដាំស្ល សម្អាតផ្ទះ ស្រោចផ្កានិងរៀចចំខ្លួនទៅធ្វើការ រួមទាំងរៀបចំកូនស្រី នូវអាហារពេលព្រឹក រៀបចំខ្លួនឲ្យនាងនិងជូននាងដាក់សាលារៀន។ ជារាងរាល់ពេលដែលនាឡិការទូរស័ព្ទដៃរោទ៍ ខ្ញុំឆាប់ចុចវាចោលព្រោះខ្លាចភ្ញាក់អ្នកផ្ទះ។ ខ្ញុំស្ទើរតែលើកជើងដើរមិនរួច ខ្ញុំគ្មានសូម្បីកម្លាំងដើរទៅមុខ…។ ខ្ញុំមានជំងឺគ្រប់មុខ ក្រពះ ពោះវៀន បេះដូង រលាកច្រមុះនិងឈឺសសៃ… ។ ខ្ញុំក្លាយជាជនបរាជ័យនៅពេលដែលគិតដល់គ្រាមួយដែលខ្ញុំត្រូវបែកបាក់គ្រួសារ។ ខ្ញុំកើតវិបិត្តផ្លូវចិត្តដ៏ធ្ងន់ធ្ងរព្រោះរយះពេល៧ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំបៀមទុក្ខព្រួយនេះតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំនៅតែឈឺចាប់បើទោះណាជាខ្ញុំបានដឹងជាមុនថាខ្ញុំត្រូវបាត់បង់មនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់រួមរស់ជាមួយគ្នាក៏ដោយ។ ខ្ញុំនៅតែឈឺចិត្តបើទោះជាបែកបាក់នេះ​ចេញពីភាគីខ្ញុំតែម្ខាងក៏ដោយ។
រាល់ពេលចូលបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ខ្ញុំ ភ្នែកដែលមានពណ៌ល្អក់ស្រអាប់និងរូបរាងដ៏ស្គមកំព្រឹងនៅក្នុងកញ្ចក់។ រូបរាងមួយនេះដែលព្រលឹងខ្ញុំស្ថិតនៅជាងបីទសវត្សរ៍មកហើយ… ដោយសារតែខ្ញុំមើលថែវាមិនបានល្អទើបទីបំផុតវាបានក្លាយជាគ្រោងឆ្អឹង។ ពាក្យទីមួយដែលខ្ញុំចង់និយាយបំផុតនៅពេលនោះគឺ«ខ្ញុំចង់ងាប់» ខ្ញុំចង់ងាប់ៗ… ។ តើទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំ ភាពហត់នឿយរបស់ខ្ញុំ នរណាអាចជួយខ្ញុំបាន? តើខ្ញុំអាចរស់បែបនេះបានយូរប៉ុណ្ណា?
មានពេលមិនតិចទេដែលខ្ញុំអង្គុយបង្ហូរទឹកភ្នែកក្រោមទឹកផ្កាឈូកនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដ៏ស្ងៀមស្ងាត់តែម្នាក់ឯងនៅពេលយប់​។ ខ្ញុំខ្លាចភាពងងឹតនៃស្បៃរាត្រី ព្រោះជាពេលដែលខ្ញុំមិនអាចបិទភ្នែកគេងលក់ ខ្ញុំមិនអាចសម្រាកខួរក្បាលនិងការគិត។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងតែរស់នៅក្នុងលោកតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំហេងហាងណាស់ហើយជីវិតនេះគឺគ្មានអ្វីទាំងអស់។ រាល់ថ្ងៃខ្ញុំធ្វើការម្នាក់ឯង ញាំបាយម្នាក់ឯង គិតម្នាក់ឯង គ្រប់យ៉ាងគឺតែម្នាក់ឯង រហូតដល់ពេលខ្ញុំគេងសម្រាកនៅពេទ្យក៏ម្នាក់ឯង… ។ និយាយដល់ចំនុចនេះខ្ញុំនឹកដល់ពាក្យមិត្តម្នាក់បានស្តីឲ្យខ្ញុំថា៖ ហេតុអ្វីចូលចិត្តធ្វើខ្លួនឯកោម្ល៉េះ? ចូលចិត្តធ្វើខ្លួនហ្នឹងអស្ចារ្យម្ល៉េះ? ចង់ធ្វើជាHeroមែនទេ? ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែបិទទូរសព្ទ័ចោលមិនតបអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់។
អត់ទេ! ខ្ញុំពិតជាខ្លាចណាស់ ខ្លាចភាពឯកោណាស់…។ ខ្ញុំពិតជាត្រូវការមនុស្សម្នាក់ដែលមានស្មាដ៏រឹងមាំដែលអាចឲ្យខ្ញុំផ្អែក អាចឲ្យខ្ញុំបិតភ្នែកសម្រាក… ខ្ញុំត្រូវការដៃដ៏កក់ក្តៅមួយចាប់ខ្ញុំនាពេលនេាះ ពេលដែលខ្ញុំលែងចង់ងើប ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា«គ្រប់យ៉ាងគឺនឹងប្រសើរឡើង» ប៉ុន្តែសោកស្តាយមិនមាននរណាម្នាក់ដែលនៅទីនេះអាចជួយរែងអម្រែកដែលខ្ញុំកំពុងរែក និងទូលទម្ងន់ដ៏ធ្ងន់នៅលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ មិនមានសូម្បីតែមនុស្សម្នាក់ដែលអាចជួយយួរសម្ពាយដែលនៅលើខ្នងរបស់ខ្ញុំ មិនមាននរណាម្នាក់អាចជួយពរកូនស្រីខ្ញុំក៏មិនមានរណាម្នាក់ពេញចិត្តនឹងដឹកដៃពុកម៉ែចាស់ៗរបស់ខ្ញុំដែរ… ហើយមិនមានសូម្បីតែមនុស្សម្នាក់អង្គុយកំដរខ្ញុំពេលដែលគេងសម្រាកនៅលើគ្រែពេទ្យ។ អ្នកអាចឆ្លើយប្រាប់ខ្ញុំបានទេថារសជាតិបែបនេះ តើនរណានៅលើលោកចង់ភ្លក់? គ្មានទេមែនទេ?

15536

ខ្ញុំបានចំណាយពេលពីរម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃនៅក្នុងឡានដើម្បីធ្វើដំណើរនៅក្នុងទីក្រុងពីផ្ទះទៅកន្លែងធ្វើការ ពីកន្លែងធ្វើការមកផ្ទះ ក្នុងប្រអប់ដែកដ៏តូចចង្អៀតនោះគឺមានតែចម្រៀងដែលខ្ញុំពេញចិត្តប៉ុន្មានបទដើម្បីកំដរអារម្មណ៍ដ៏តានតឹង​ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែនិយាយពាក្យថា«ខ្ញុំចង់ស្លាប់»គ្រប់ពេល។ ខ្ញុំសើចនិងញញិមពេលជួបមនុស្សម្នា ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំបែកពីពួកគេគឺប្រៀបដូចជាខ្ញុំដើរចូលព្រៃជ្រៅដែលពោរពេញដោយភាពងងឹត សោកសង្រេងម្នាក់ឯងដដែល ។ ជាបន្តបន្ទាប់ការងាររបស់ខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។​
រហូតដល់ព្រឹកមួយខ្ញុំបានឈរនៅមុខកញ្ចក់ក្នុងបន្ទប់ទឹកដដែល ហើយខ្ញុំមិនអាចកែប្រែអ្វីៗបានទាំងអស់ ខ្ញុំបាននិយាយទៅស្ត្រីម្នាក់ដែលនៅក្នុងកញ្ចក់ថា«ខ្ញុំចង់ស្លាប់» តើអាចស្លាប់ជាមួយខ្ញុំទេ?​ទឹកភ្នែកខ្ញុំបានស្រក់ចុះមក ដៃដែលមុតកាំបិតពីការធ្វើម្ហូបកំពុងតែហូរសស្រាក់ ដែលខ្ញុំមិនបានរុំរបួសអ្វីទាំងអស់។ ត្រូវហើយខ្ញុំអាចបង្ហូរឈាមខ្ញុំឲ្យអស់ពីខ្លួនហើយខ្ញុំអាចដេកស្លាប់នៅទីនេះបាន។ សំនួរបន្ទាប់ដែលផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ​ បើខ្ញុំស្លាប់បាត់កូនស្រីខ្ញុំ ឪពុកម្តាយខ្ញុំនរណាចិញ្ចឹមពួកគេ? តើខ្ញុំម៉េចនឹងអាចជ្រើសរើសការស្លាប់ដ៏សួនតួរនេះ? នេះជាជម្រើសអាត្មានិយមនិងគ្មានការទទួលខុសត្រូវទាល់តែសេាះ។ តើខ្ញុំធ្វើម៉េចនឹងអាចទម្លាក់បន្ទុកនេះឲ្យបងស្រីខ្ញុំតែឯងទៅ? ចុះកូនខ្ញុំនរណាមើលថែនាង?​ អ្នកណាផ្គត់ផ្គង់ការសិក្សានិងទទួលខុសត្រូវលើអនាគតរបស់នាង? ទុកឲ្យខ្ញុំប្រាប់អ្នកចុះ អារម្មណ៍ដែលចង់ស្លាប់គឺពិតជាឈឺចាប់ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ដែលអ្នកដឹងថាខ្លួនឯងមិនអាចស្លាប់បានគឺវាឈឺជាងនេះឆ្ងាយណាស់។ ខ្ញុំបានសួរសំនួរទីពីរមកខ្លួនឯងថា បើខ្ញុំមិនអាចស្លាប់ តើខ្ញុំអាចរស់ដោយក្តីរីករាយបានទេ?

ត្រូវហើយ! ប្រហែលជាមានពេលមួយអ្នកធ្លាប់គិតដល់ការស្លាប់ មនុស្សជាច្រើនក៏បានសម្រេចិត្តធ្វើវារហូតបានសម្រេចផងដែរដូចជា ចងក អាដៃ លេបថ្នាំ លោតទឹក… ប៉ុន្តែមនុស្សរាប់សិបលាននាក់ទៀតនៅតែនៅរស់ បើទោះជាពួកគេត្រូវរស់ដោយក្តីលំបាកវេទនាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ អ្នកសុំទាន អ្នកគ្មានការងារ អ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែង ក្មេងរើសសម្រាមនិងអ្នកមានវិបិត្ត….ដែលពួកគេនៅតែបន្តមានជីវិតលើលោកដល់ថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំអាចនិយាពាក្យថា«ខ្ញុំចង់ងាប់»រាប់លានដងឲ្យតែបានធូរចិត្ត ហើយសូមអរគុណចំពោះយើងគ្រប់គ្នាដែលនៅតែជ្រើសរើសការ«រស់» បើទោះជាយើងចង់«ស្លាប់»។
ទីបំផុតខ្ញុំនៅតែមានហេតុផលជាច្រើនដើម្បីបន្តជីវិតមកដល់ពេលនេះ​ ទោះបីខ្ញុំបានជួបព្យុះភ្លៀង ឧបសគ្គជាច្រើនរាប់មិនអស់ក៏ដោយ។ ក្លាយជាពីមនុស្សដែលចង់ស្លាប់ ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សដែលរឹងមាំជាងពេលមុន។ មួយភាគខ្ញុំជឿលើព្រេងវាសនា នៅពេលដែលខ្ញុំបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសម្ថភាពដែលមានទៅហើយ លទ្ធផលរបស់ខ្ញុំគឺទុកឲ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេច។ ការពិតនៅពេលដែលយើងជួយខ្លួនឯងបាន យើងធ្វើល្អបំផុតនោះយើងលែងខ្វាយខ្វល់ពីលទ្ធផលហើយសេចក្តីទុក្ខក៏រលាយបាត់ដោយឯកឯង។ ខ្ញុំមិនអាចស្លាប់ ហើយខ្ញុំនៅតែនៅរស់ជាមួយក្តីស្រលាញ់ដ៏ធំធេងដែលខ្ញុំមានចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា។ បើខ្ញុំសម្រេចចិត្តស្លាប់គ្រានោះមែន ប្រហែលអ្នករាល់គ្នាមិនអាចអានអត្ថបទរបស់ខ្ញុំនាពេលនេះទេ ហើយខ្ញុំក៏គួរតែប្តូរឈ្មោះផេករបស់ខ្ញុំដាក់ថា «អស់សង្ឃឹម»ផងដែរ។ ខ្ញុំបានប្រើពាក្យមួយឃ្លាភ្ជាប់នៅនឹងកញ្ចក់ «ជីវិតដែលអស្ចារ្យគឺជីវិតរស់នៅដើម្បីអ្នកដទៃ»​ ព្រោះតែពាក្យនេះខ្ញុំនៅតែប្រើជីវិតរស់ គឺរស់ដើម្បីមនុស្សដែលត្រូវការខ្ញុំ ស្រលាញ់ខ្ញុំ ខ្វល់ខ្វាយពីខ្ញុំ… បើទោះបីជាពួកគេមិនអាចជួយចែករំលែកក្តីលំបាកដែលខ្ញុំមានក៏ដោយ។

cute-girl-smile

ចាប់ពេលព្រឹកនោះមកខ្ញុំលែងគិតថាខ្ញុំចង់ស្លាប់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំនៅតែឆ្លុះកញ្ចក់នៅពេលព្រឹកបើទោះជាបីខ្ញុំមិនមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ក្តី ខ្ញុំនៅតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា ការកើតទុក្ខមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានទេ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែញញិម។ ការ​ប្រើកំហឹង ម៉ួម៉ៅក្តៅក្រហាយមិនអាចធ្វើឲ្យអ្វីៗប្រសើរជាងនេះទេ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែញញិម…។ ខ្ញុំបានចំណាយពេលអានសៀវភៅនិងធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍និងមិនទុកឲ្យខ្លួនឯងមានពេលទំនេរខ្វល់ខ្វាយរឿងទុក្ខព្រួយទៀតទេ…។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបែកចែកពេលវេលាចំពោះខ្លួនឯង ក្រុមគ្រួសារ មិត្តភក្តិ រួមទាំងមនុស្សគ្រប់គ្នា…។ ខ្ញុំបានកែប្រែទម្លាប់រស់នៅ ខ្ញុំធ្វើកំណត់ត្រាការចំណាយប្រចាំថ្ងៃនិងសរុបចំណាយប្រចាំខែ។ ខ្ញុំបានសរសេរកំណត់ហេតុការងារជារាងរាល់ថ្ងៃ និងបែងចែកការងារដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើមុន ការងារដែលត្រូវធ្វើក្រោយ ហើយខ្ញុំនឹងគូសបញ្ជាក់នៅពេលដែលខ្ញុំបានធ្វើវារួចហើយ ខ្ញុំនៅសរុបលទ្ធផលដែលបានធ្វើរាល់ពេលបញ្ជប់ម៉ោងធ្វើការនៃថ្ងៃនីមួយៗ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចែករំលែកគំនិតថ្មីៗទៅក្នុងបណ្តាញសង្គមFacebook ខ្ញុំបន្ថែមការស្រលាញ់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសង្គម ចូលរួមបរិច្ចាកថវិការទៅមន្ទីពេទ្យ កុមារនិងជនក្រីក្រតាមលទ្ធភាពដែលខ្ញុំមាន…។ អ្នកនឹងសួរខ្ញុំថាតើទាំងនេះវាមានអ្វីទាក់ទងនឹងការចង់ស្លាប់?
មែន! គឺទាក់ទង បើយើងមិនអាចកែប្រែស្ថានភាពបាន យើងត្រូវកែប្រែការគិតនិង ការកែប្រែទម្លាប់រស់នៅឲ្យមានបែបផែនដ៏ច្បាស់លាស់ ឲ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ គឺយើងច្បាស់ជាទទួលលទ្ធផល។ ការងារ ការរវល់ ការគិតវិជ្ជមាន ការចែករំលែកសេចក្តីស្រលាញ់និងសេចក្តីល្អ ធ្វើចិត្តឲ្យយើងរីករាយ​ វាច្បាស់ណាស់ថាជួយឲ្យខ្ញុំរឹងមាំជាងមុន ព្រោះនៅពេលដែលការរៀបចំគម្រោងច្បាស់លាស់និងខិតខំប្រឹងប្រែង… ខ្ញុំច្បាស់ជាទទួលលទ្ធផលល្អ។ មនុស្សដែលមានលទ្ធផលល្អច្បាស់ជាមិនចង់ស្លាប់នោះទេ។
ខ្ញុំបានទៅពិនិត្យសុខភាពទូទៅដោយបានទៅជួបជាមួយវិជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកក្រពះ ពោះវៀននិងវិជ្ជបណ្ឌិតខាងច្រមុះ… ។ ការពិតខ្ញុំមិនមានជំងឺអ្វីទាំងអស់ ក្រពះពោះវៀននិងច្រមុះខ្ញុំត្រឹមតែខ្សោយ ចំណែកការឈឺសសៃនិងសាច់ដុំនោះ សុទ្ធតែចេញពីភាពតានតឹងផ្លូវចិត្តនោះឯង។ លោកគ្រូពេទ្យបានប្រាប់ថា​ មនុស្សត្រូវចេះគ្រប់គ្រងការគិត គ្រប់គ្រងការស្រម៉ៃ… ព្រោះបើយើងចេះតែប្រមូលមកគិតដោយមិនអនុវត្តន៍ គិតបានត្រឹមតែគិតមិនទទួលជោគជ័យ គិតឲ្យកាន់តែច្របូលច្របល់ គិតត្រឹមតែបន្ថែមទុក្ខឥតប្រយោជន៍។ បើខ្ញុំគ្មានជម្រើសក្នុងការស្លាប់ទេ ខ្ញុំត្រូវគ្រប់គ្រងចិត្តគំនិតនិងការគិតរបស់ខ្ញុំជាចាំបាច់ ខ្ញុំអាចនឹងមិនស្លាប់ដោយការធ្វើអត្តឃាតប៉ុន្តែខ្ញុំអាចនឹងស្លាប់ដោយការគិតពីរឿងទុក្ខព្រួយនោះឯង។ ទីបំផុតការងាររបស់ខ្ញុំបានរីកចម្រើននិងសម្រេចលទ្ធផលគួរជាទីគាប់ចិត្តដល់ថ្នាក់ដឹកនាំគ្រប់រូប ហើយខ្ញុំតែងតែត្រលប់ទៅផ្ទះដោយថាមពលនិងរីករាយជានិច្ច។ មានន័យថាកាលពីពេលមុនខ្ញុំមិនបានធ្វើឲ្យអស់លទ្ធភាពនិងល្អបំផុតនោះទេ ព្រោះរវល់តែកើតទុក្ខរីងរៃនឹងជីវិតតែលតោល បើសិនជាខ្ញុំស្លាប់ពេលនោះមែន ខ្ញុំច្បាស់ក្លាយជាខ្មោចដែលស្លាប់ដោយបិតភ្នែកមិនជិតជាមិនខាន។

រហូតមកដល់ពេលនេះខ្ញុំនៅតែហត់នឿយ ខ្ញុំនៅតែតានតឹងម្តងម្កាល ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់មិត្តភក្តិខ្ញុំថា​ «អញចង់ងាប់» វាបែរជាធ្វើឲ្យខ្ញុំអស់សំណើចក្អាកក្អាយនិងរីករាយទៅវិញ។ អ្នកដឹងថាមិត្តភក្តិខ្ញុំតបយ៉ាងម៉េចទេ? ខ្លះឆ្លើយថា «តស់!ទៅងាប់ទាំងអស់គ្នា» ហើយមិត្តខ្ញុំម្នាក់ទៀតវានិយាយថា «អើ! ទៅងាប់ទៅល្អហើយ ព្រោះអញមិនបាច់សងលុយដែលជំពាក់ហ្អែងទេ»។ គ្មានអីសប្បាយជាងម្ចាស់បំណុលងាប់បាត់នោះទេ​ ហើយ«រឿងដែលចង់ងាប់»ក្លាយជារឿងកំប្លែងសម្រាប់ពួកយើងទៅវិញ។ ខ្ញុំបែរជាផ្ទុះសំណើចអស់ពីពោះរាល់ពេលខ្ញុំនិយាយថា«អញចង់ងាប់» មិនដូចជាពេលមុនដែលត្រូវហូរទឹកភ្នែករហេមរហាម…។
ការផ្លាស់ប្តូរការគិតគឺជារឿងសំខាន់ណាស់ ចំនុចចាប់ផ្តើមដំបូងបង្អស់គឺចេញពីខ្លួនយើង។ ខ្ញុំចាំពាក្យបងប្រុសម្នាក់ប្រាប់ខ្ញុំថា​«ការលំបាកវេទនា សប្បាយឬរីករាយ… គ្រប់យ៉ាងគឺមកពីការគិតរបស់យើង»។
បើយើងនិយាយថា«អាចម៍គោស្អីទេហ្អា! លំបាកអីតែឯង មនុស្សរាប់លាននាក់គេលំបាកគ្រប់តែគ្នា។ ខ្លះក្រខ្វះសូម្បីតែទឹកផឹក នាំគ្នាទៅផឹកទឹកនោមគោផង ពួកគេនៅតែចង់រស់»។ ពាក្យខ្លះអ្នកត្រូវតែនិយាយឲ្យវាកំប្លែង ហើយកុំខ្លាចនិយាយចេញមក សំខាន់វាធ្វើឲ្យយើងធូរស្រាល​ ដូចជាពាក្យអង់គ្លេសនិយាយថា «Make it fun»។
នេះជាបទពិសោធន៍ជីវិតដែលខ្ញុំបានចែករំលែក សង្ឃឹមថាវាជាមេរៀនតូចមួយក្នុងហោប៉ៅរបស់អ្នកគ្រប់គ្នាដើម្បីឆ្លងកាត់អារម្មណ៍ដ៏តានតឹងមួយក្នុងជីវិត។ កុំស្លាប់អី បើស្លាប់ពិតជាអាចដោះស្រាយបញ្ហាបាន តើមនុស្សគ្រប់គ្នាចង់រស់នៅដើម្បីអ្វីទៅ?

ជូនពរសំណាងល្អ សុខភាពល្អ ទទួលជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ច
ដោយក្តីគោរពស្រលាញ់
សុ ចិន្តា

ការរក្សាស្បែកមុខប្រចាំថ្ងៃ 21/03/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ការរក្សាសម្រស់.
add a comment

ខ្ញុំមិនចូលចិត្តចំណាយពេលនៅហាងកែសម្ភស្សនោះទេតាំងពីដើមមក។ រយះពេល១០ឆ្នាំមកនេះខ្ញុំម៉ាស្សាមុខត្រឹមតែបួនដងប៉ុណ្ណោះ។ ខាងក្រោមនេះខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកថាតើខ្ញុំថែរក្សាស្បែកមុខដោយវិធីណា
វាងាយៗខ្លីៗនិងចំណាយប្រាក់តិច។
១. ខ្ញុំយកសំឡីជូតចាក់ទឹកជូតមុខដែលភាសាអង់គ្លេសហៅថា Make Up Remover យកមកជូតលាងធូលីដីនិងម្សៅដែលខ្ញុំបានប្រើពេញមួយថ្ងៃនោះ។
២. ខ្ញុំុយកសំឡីចាក់ទឹកជូតមួយប្រភេទទៀតដែលហៅថា Deep Make Up Remover ដែលប្រើត្រឹមតែភ្នែកនិងចិញ្ចើម (វាអាចលាងជម្រះ Eyes Liner និង Mascara បានយ៉ាងល្អ)
៣. ខ្ញុំលាងសម្អាតផ្ទៃមុខដោយហ្វូមដែលត្រូវនឹងស្បែកមុខរបស់ខ្ញុំ
៤. ក្រោយពេលជូតមុខស្អាតហើយ ខ្ញុំយកទឹកឃ្មុំសុទ្ធមួយស្លាបព្រាកាហ្វេមកលាបពេញផ្ទៃមុខ
(សម្រាប់អ្នកដែលមានស្បែកមុខខ្លាញ់ឬស្រអាប់ អាចបន្ថែមក្រូចឆ្មា២ឬ៣តំណក់បន្ថែម) ដោយម៉ាស្សាថ្នមៗនិងទុកចោលរយះពេល១៥ទៅ២០នាទី ។ ខ្ញុំចូលចិត្តពេលនេះព្រោះខ្ញុំអាចសម្រាកដោយការអានសៀវភៅ មើលទូរទស្សន៍និងលេង Facebook.

៥. បន្ទាប់មកខ្ញុំឃើញទឹកឃ្មុំនៅលើផ្ទៃមុខឡើងគ្រាប់ៗដូចជាដំណក់ទឹក ហើយទទួលដឹងថាស្បែកមុខខ្ញុំតឹង។ ខ្ញុំលាងទឹកស្អាតនិងជូតមុខឲ្យស្ងួត ទើបលាបលេជំនួយស្បែកមុខដែលត្រូវនឹងស្បែកមុខខ្ញុំជាការស្រេច គឺដល់ពេលដែលអាចចូលគេងហើយ។
ខ្ញុំធ្វើវាជារាងរាល់ថ្ងៃ ហើយអ្នកអាចធ្វើវា៣ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ក៏បានដែរ។

honey

ខ្ញុំបានទិញទឹកឃ្មុំពីផ្សារទំនើបLuckyនិងអង្គការសេដាក់។ វាជាប្រភេទទឹកឃ្មុំចិញ្ចឹមប៉ុន្តែគុណភាពរបស់វាគឺអាចទទួលយកបាន ហើយអាចប្រើបានរយះពេលយូរទៀតផង។ ការទិញទឹកឃ្មុំនៅតាមទីផ្សារឬបុគ្គលខ្ញុំមិនប្រើនោះទេ ព្រោះវាមិនសុទ្ធ១០០​ដោយខ្ញុំធ្លាប់បទពិសោធន៍ច្រើនដងមកហើយ។សម្រាប់ផលិតផលរក្សាស្បែកមុខដែលខ្ញុំបានរៀបរាប់ខាងលើ គឺខ្ញុំទិញនៅតាមផ្សារទំនើបនិងហ្វាម៉ាស៊ីធំៗ សំខាន់គឺខ្ញុំមើលការបញ្ជាក់លើដបឬប្រអប់ផលិតផលថាវាត្រូវស្បែកខ្ញុំឬក៏អត់។
វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការរកឲ្យឃើញថាអ្នកមានស្បែកមុខប្រភេទណា ស្បែកមុខខ្លាញ់ ស្បែកស្ងួត ឬស្បែកប្រតិកម្ម… ។​ ព្រោះមិនមែនផលិតផលទាំងអស់សុទ្ធតែសម្រាប់ស្បែកប្រភេទផ្សេងគ្នា។

ទឹកឃ្មុំអាចប្រើបានគ្រប់ប្រភេទស្បែក តាមលទ្ធផលរបស់ខ្ញុំវាធ្វើឲ្យស្បែកថ្លា តឹងណែន នៅអាចបំបាត់ស្នាម ក្រៅពីនោះវាអាចកាត់បន្ថយការរលាកក្រហាយដោយកម្តៅថ្ងៃទៀតផង។
នៅប្រទេសកម្ពុជាមានធូលីដីច្រើន អាកាសធាតុក្តៅ ដូច្នេះសូមអ្នកទាំងអស់គ្នាប្រើលេឬក្រែមដែលអាចការពារ SPF 40+ គឺល្អបំផុត។ ព្រោះកម្តៅថ្ងៃងាយនឹងបំផ្លាញស្បែករបស់យើងដោយងាយ។
នេះជារបៀបដែលយើងរក្សាស្បែកមុខជាប្រចាំថ្ងៃ។

ការឃ្លាតឆ្ងាយរបស់បងស្រី 30/01/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

តាំងពីខ្ញុំកើតមកខ្ញុំបានឃើញគាត់រួចទៅហើយ គាត់ជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមានអាយុលើសខ្ញុំបីឆ្នាំ​ គាត់មានសម្បុរសស្គមស្តើងនិងខ្ពស់​ខុសពីក្មេងដទៃនៅក្នុងភូមិ។ គ្រប់ពេលគឺយើងតែងតែនៅជាមួយគ្នា គាត់ធ្លាប់កាប់អំពៅឲ្យខ្ញុំយកទៅរៀន តែងតែចែកចំណីអាហារមកឲ្យខ្ញុំញាំ ធ្លាប់គេងខ្នើយមួយជាមួួយគ្នា ធ្លាប់ឡើងដើមឈើជាមួយគ្នា ធ្លាប់ញាំបាយចានជាមួយគ្នា… គ្រប់យ៉ាងគឺមានច្រើនរាប់មិនអស់ដែលយើង«ធ្លាប់»រួមសុខទុក្ខជាមួយគ្នា។ គាត់គឺជាបងស្រីទីពីររបស់ខ្ញុំ ដោយសារវ័យនិងការគិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ធ្វើឲ្យពួកយើងលើសពីបងប្អូនគឺជាមិត្តជិតស្និទ្ធ។
រាល់ពេលគាត់ទន្ទេញមេរៀននៅលើដើមត្របែកមុខផ្ទះ ខ្ញុំគឺនៅលើមែកត្របែកស្តាប់គាត់ដែរ… អស់កាលជាង៣០ឆ្នាំបើរៀបរាប់ពីអនុស្សាវរីយ៍គឺមានច្រើនរាប់មិនអស់។

«បងស្រី» មិនត្រឹមតែជាចំណែកនៃភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំប៉ុន្តែគឺជាចំណែកដ៏សំខាន់នៃព្រលឹងនិងស្មារតី គាត់ជាស្ត្រីគំរូនៅក្នុងចិត្តដែលខ្ញុំមាន។ គាត់ក្លាហាន ឈ្លាសវៃ ពូកែតស៊ូអត់ធ្មត់និងជាស្ត្រីដែលអាចប្រើជីវិតនៅលើវិថីដ៏ជោគជ័យ។ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលដានជើងរបស់គាត់ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលភាពជោគជ័យរបស់គាត់ដោយមោនទភាព… បងស្រីបានកាន់ដៃខ្ញុំដើរឆ្លងអណ្តាតភ្លើង ភាពអត់ឃ្លាន ការឈឺចាប់… និងបង្រៀនខ្ញុំឲ្យក្លាយជាស្ត្រីរឹងមាំម្នាក់ដែលអាចរស់ដោយខ្លួនឯងនៅថ្ងៃនេះ។ពួកយើងទាំងពីរមានជំហរជាមេគ្រួសារ ស្វែងរកប្រាក់ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់និងគ្រួសារទាំងមូល… ។ ដំណើរដែលដើរគឺមានរអិលខ្លះ ដួលខ្លះ របួសជាហូរហែរ… យើងជួយគ្នាក្នុងការព្យាបាលរបួល ជួយលើកគ្នាពេលដែលដួល…។
ការចែករំលែកគឺច្រើនមហិមាដែលខ្ញុំមិនអាចរាប់បាន យើងតែងតែពិភាក្សាគ្នានិងចែករំលែករឿងស្មុគស្មាញ ការឈឺចាប់ជាមួយគ្នា…។
រហូតមកដល់ពេលនេះបងស្រីបានរៀបការហើយត្រូវទៅរស់នៅបរទេស នេះជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវបែកគ្នា។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាបាត់បង់ដៃម្ខាងហើយយល់ថាហេលហាល។

12507301_10201445115206195_7198653270797138093_n

នៅពេលវ័យពួកយើងកាន់តែច្រើន ពួកយើងមានពេលរីករាយក៏កាន់តែតិច ការចំណាយពេលលើភារកិច្ចនិងការទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើន។ មនុស្សចាកចេញក៏កាន់តែកើនក្នុងពេលដែលមិនមាននរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្នុងជីវិតបន្តទៀត ហេតុផលមកពីពួកយើងផ្តោតលើគុណភាពច្រើនជាងបរិមាណ។
បងស្រីបានចាកចេញទៅ ហើយខ្ញុំ​គឺជាមនុស្សតែម្នាក់នឹងឈរនៅទីតាំងរបស់គាត់បន្ត។
បងស្រី មានពាក្យជាច្រើនដែលនិយាយចេញមកយល់ថាខ្មាសនិងអៀនមាត់ ប៉ុន្តែបើសិនជាបងបានអានអត្ថបទដែលបងចេះតែជេរខ្ញុំថាសរសេរវ៉ល់ៗនេះ សង្ឃឹមថាបងអាចចំណាយពេលរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ដែលពួកយើងធ្លាប់កម្សត់កម្រជាមួយគ្នា​ ហើយយើងគ្រប់គ្នានឹងនឹកដល់បងគ្រប់ពេល ជាពិសេសគឺវត្តី។
ក្តីរំពឹងមួយរបស់ខ្ញុំគឺពួកយើងអាចមានពេលមើលព្រិលធ្លាក់ជាមួយគ្នានៅលោកខាងលិច ដែលឆ្ងាយរាប់លានយោជន៍នៅថ្ងៃមួយ។
សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនពូកែដូចបង សោកស្តាយដែលតែងតែធ្វើឲ្យបងខកបំណង​ សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនអាចសាងគ្រួសារមួយដ៏ល្អដូចជាបង… ប៉ុន្តែរឿងដែលខ្ញុំមានសប្បាយរីករាយនិងអស្ចារ្យគឺមានបងជាបងស្រីបង្កើត ដែលរួមពោះម្តាយជាមួយគ្នា។
ចុងក្រោយ ជូនពរបងនិងបងថ្លៃក្មេង មានក្តីសុខភាពល្អ សំណាងល្អ ទទួលជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ចនិងរីករាយស្រស់ស្រាយរាងរាល់ថ្ងៃ។

%d bloggers like this: