jump to navigation

បទចម្រៀងដែលមានអត្ថន័យល្អ 05/06/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, វីដេអូ​ចំរៀង​បរទេស.
add a comment

ខ្ញុំទើបតែបានស្តាប់បទថៃមួយបទ ក្រោយពីបានដឹងអត្ថន័យវាហើយ ខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់ខ្លាំងណាស់។ សូមទោសផង! ខ្ញុំមិនមែនជាថៃនិយមអីទេ គ្រាន់តែចង់ចែករំលែកអ្វីដែលបានប្រយោជន៍ដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។
នេះជាអត្ថន័យនៃបទទាំងមូលដែលត្រូវបានបកប្រែជាភាសារជាតិយើង ដោយអ្នកបកមិនបានដាក់ឈ្មោះ ទើបខ្ញុំមិនបានបញ្ជាក់នៅទីនេះ។ បើសិនជាម្ចាស់ដើមដែលបានបកបានឃើញហើយ នាងខ្ញុំសូមអធ្យាស្រ័យផងចុះដែលយកមកចែករំលែកព្រោះមិនដឹងប្រភព។

អ្នកណាគេឈ្នះ អ្នកណាគេស្អប់ ក៏ស្រេចតែគេទៅ គ្រាន់តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ធៀបនឹងគេធ្វើអ្វី?
អ្នកណាគេថា អ្នកណាគេដាក់ទំនាយ អ្នកណាគេបន្លំ អ្នកណាគេមើលងាយ ក៏បណ្តោយទៅតាមចិត្តគេទៅ។

អ្នកណាគេសរសើរ អ្នកណាគេបញ្ជោរថាអស្ចារ្យ  តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ក៏ឲ្យគេបញ្ជោរទៅ។
អ្នកណាគេស្រលាញ់ អ្នកណាគេស្អប់ គេលាបពណ៌យើង តែយើងស្គាល់ខ្លួនឯង ក៏បណ្តោយឲ្យគេធ្វើទៅ។

កើតជាមនុស្ស វាចប់ហើយត្រឹមស្លាប់ ចង់បានធ្វើអ្វី បើជារបស់អនត្តា។
តើលោភធ្វើអ្វី? ប្រឹងប្រកួតប្រជែង ចុងក្រោយនៅតែស្លាប់ ចូលប៉ាឆាដូចតែគ្នា។
នឹងយកអីទៅ បើគ្រាន់តែស្រលាញ់ លោភ ក្រោធខឹង មិនមានអ្វីស្ថិតស្ថេរ ដោយកិលេសតណ្ហា។

កើតចាស់ឈឺស្លាប់ ហេតុអ្វីត្រូវប្រកាន់មាំ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជារបស់អនិច្ចា ដាក់ចុះទៅណា ទុក្ខោតិណ្ហា។
គេមើលអើពើ ឬគេសម្លក់សម្លឹង ហេតុអ្វីត្រូវខ្វាយខ្វល់ ឬត្រូវគេចោទយើង ហេតុអ្វីត្រូវចាប់អារម្មណ៍។
អ្នកណាគេល្អ អ្នកណាគេខូច ក៏ជារឿងរបស់គេ គេនិន្ទាយើង ហេតុអ្វីត្រូវកើតទុក្ខ?

គេចំអន់ គេនឹងជេរ រឿងអ្វីត្រូវតប គេមិនចាប់អារម្មណ៍ មិនចូលចិត្ត ហេតុអ្វីត្រូវចាប់អារម្មណ៍?
គេគិតចោទប្រកាន់ រឿងអ្វីត្រូវវេទនាចិត្ត បើយើងមិនធ្វើអ្វីខុសនោះ ទៅគិតធ្វើអ្វី?
កើតជាមនុស្ស វាចប់ត្រឹមស្លាប់ ដូចដើមឈើរលំលើផែនដី ដាច់ខ្យល់ពេលណា គឺរកប្រយោជន៍គ្មាន សុទ្ធតែត្រូវដុត ខ្លោចទាំងប៉ាឆា។

ជីវិតនៅមាន គួរធ្វើតែល្អណា! កុំឲ្យកើតមកខាត កុំឲ្យខ្មាសសត្វឆ្កែ!
រឿងការស្លាប់ សច្ចធម៌ថាទៀង គ្រប់ស័ព្ទសំនៀងស្អុយគគ្រុកចេញមក។
នឹងយកអ្វីទៅ? ម៉េចក៏ប្រឹងសាងបាបខ្លាំងម្ល៉េះ? (ធ្វើអំពើល្អ កុសល បានការស្រលាញ់ បាននូវអ្វីដែលលុយទិញមិនបាន! ធ្វើឲ្យពិភពលោកនេះស្រស់ស្អាតជាមុន)។

ហើយក្នងជីវិតរបស់អ្នក តើអ្នកប្រាថ្នាចង់បានអ្វីខ្លាំងជាងគេ?

រីករាយថ្ងៃកំណើត ៣៦ឆ្នាំ 29/05/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន.
add a comment

ទីបំផុតថ្ងៃនេះខ្ញុំបានរស់នៅលើភពផែនដីអស់រយៈកាល៣៦ឆ្នាំហើយ។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានទទួលពាក្យជូនពរយ៉ាងច្រើន សម្រាប់ថ្ងៃកំណើត វាហាក់ដូចជាដាស់តឿនខ្ញុំចំពោះ​វ័យមួយដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង។ ជាមួយជីវភាពដ៏សាមញ្ញ ខ្ញុំមិន​មានបំណងប្រាថ្នាអ្វីធំដុំដូចជា​គេ, ជាលោកជំទាវ  ជាអគ្គនាយក ជាប្រធានក្រុមហ៊នឬ​ជាថៅកែធំ…. ។ មិនមែន​ទេ!! ការពិតតាំងពីតូចមក​ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រស់នៅសប្បាយចិត្ត ជួបជុំបងប្អូន ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិ ដែលខ្ញុំមានប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​គិត​ថា ភាពជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ​បាន​រលាយ​ដូចជា​ផ្សែង​នៅពេល​ដែល​ជីវិត​អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំត្រូវបរាជ័យ។ និយាយតាមត្រង់​ ខ្ញុំមិនមែនជាស្ត្រីរឹងមាំស្អីទេ ក៏មិនមែនជាស្ត្រីអស្ចារ្យស្អីដែរ… ខ្ញុំគ្រាន់​តែ​ធ្វើ​រឿង​ដែល​ចង់​ធ្វើ រឿង​ដែល​គិតថា​ត្រឹមត្រូវ ចង់ធ្វើការងារ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ស្រលាញ់​ប៉ុណ្ណោះ។

៣៦​ឆ្នាំ​ហើយ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​យល់​ថា​នៅ​សល់​រឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន​ដែល​មិនទាន់​បាន​ធ្វើ​នៅឡើយ។ មាន​ពេលខ្លះ​គិតថា​ជីវិត​កាន់​តែ​ខើច​ ចាប់​នេះ​ក៏​មិន​ជាប់ ចាប់នោះ​ក៏មិនទាន់​បាន​ ដូច្នេះហើយ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​បន្ទោស​ខ្លួន​ឯង​។ មាន​មិត្តភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​តែង​តែ​សួរ​ខ្ញុំ​ពី​រឿង​គូស្រករ​ជា​ថ្មី​ ប៉ុន្តែ​រាល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​គាំង​និយាយ​មិន​ចេញ តើ​វាគួរ​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ពីចំនុច​ណា?
ហឹម!! រក​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​ចិត្តសម្រាប់​វ័យ​របស់​ខ្ញុំ វា​ពិបាក​ ហើយ​វា​នឹង​ពិបាក​នៅ​ពេល​ដែល​គិត​ឲ្យស៊ីជម្រៅ…។ ខ្ញុំ​ខ្លាច ខ្លាច​ភាព​មិន​ចុះ​សម្រុង​និង​ទទួល​យក​គ្នា​ ខ្លាច​ភាព​ខុស​គ្នា​ ដែលអាច​​បែងចែង​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​ភព​ពីរ​ផ្សេងគ្នា​ផង​ដែរ។

ជា​រាង​រាល់​យប់​ មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ដល់​គឺ​កូន​ស្រី​តែមួយ​គត់​របស់ខ្ញុំ។ ជាមួយ​ភារកិច្ច​ជាម្តាយ​ផង ជា​ឪពុកផង វា​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​មែន​ជារឿង​ស្រាលនិង​មិនងាយ​ពេកទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​មួយជីវិតនេះ​សម្រាប់​បំពេញ​រឿង​នេះ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ គឺ​ការ​លំបាក​របស់​ខ្ញុំ​ មិនមែន​ជា​បន្ទុក​របស់​នរណាម្នាក់។ មិនធ្វើ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​ខ្វាយ​ខ្វល់​នឹង​អំពល់ទុក្ខ​ដោយសារ​តែ​ខ្ញុំ។ គិត​ឲ្យ​វិជ្ជាមាន​គឺ​ខ្ញុំ​អាច​យក​រួច​ខ្លួន​​ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​។​

រីករាយ​ថ្ងៃកំណើត​អាយុ៣៦​ឆ្នាំ រីករាយ​នឹង​ជីវភាព​ដ៏សាមញ្ញ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ គិត​ឡើង​វិញ​ ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​មនុស្ស​បរាជ័យ​ទេ ខ្ញុំ​មាន​អ្វី​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​ពេញ​ចិត្ត ខ្ញុំមាន​ការងារ​ដ៏សមរម្យមួយ, មានម្តាយ មានឪពុក មាន​បង​ មាន​ប្អូន មាន​ពូ មាន​មីង មាន​ក្មួយៗ… មានមិត្តភក្តិ និង មាន​កូនស្រីជា​ទី​ស្រលាញ់។ ពួកគេ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ បារម្ភ​ពី​ខ្ញុំ យកចិត្ត​ទុកដាក់​ចំពោះខ្ញុំ, អ្នក​ថា​ទៅ​តើ​មាន​អ្វី​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​នេះ​?
ខ្ញុំ​មិននៅ​ម្នាក់​ឯង​ឯណា តើនេះ​មិនមែន​ជា​ជីវភាព​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់បានទេឬ​? ណ្ហើយ!! រឿង​គូស្រករ​ស្អីគេហ្នឹង មក​ក៏​បាន មិន​មក​ក៏បាន សូម​ឈប់​សួរនាំ​ខ្ញុំទៀត​ទៅ។

ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត អរគុណ​គ្រប់​គ្នា​សម្រាប់​ពាក្យ​ជូនពរនិង​ក្តីអបអរទាំងឡាយ ខ្ញុំពិត​ជារីករាយនិងរំភើបចិត្ត​!!
ដោយ​សេចក្តី​គោរព​ស្រលាញ់ពីចម្ងាយ​

អ្នកមិនមែនជាធុងសម្រាម 13/04/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ.
add a comment

ធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍ថា ពេលខ្លះអ្នកតូចទាបហើយរងសម្ពាធពីអ្នកដទៃ? ធ្លាប់គិតទេថាអ្នកកំពុងទទួលរងការប្រមាថ? ធ្លាប់គិតទេថាអ្នកគ្រាន់តែជាធុងសម្រាម? ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍បែបនេះ។ តើវាយ៉ាងម៉េច? 


ការពិតខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តបន្ទោសខ្លួនឯងមុនអ្នកដទៃ ខ្ញុំតែងតែផ្តល់សម្ពាធដល់ខ្លួនឯង ការពិតទៅជាទង្វើដ៏ខុសឆ្គងមួយ។ មកដល់ពេលនេះខ្ញុំស្វែងយល់ថា ខ្ញុំគួរតែឈប់អន់ចិត្ត ឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងហើយព្យាយាមកែប្រែរឿងរ៉ាវមួយចំនួន​។ ត្រូវហើយ!! នៅពេលដែលអ្នកដទៃអាចរំលងយើងបាន មកពីយើងដេកដួលនៅលើឥដ្ឋ នេះជាការពិត។ នៅពេលដែលយើងឈរនិងរឹងមាំ ទុកចិត្តចុះគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើររំលងយើងបានទេ។ ការផ្លាស់ប្តូរការគិតគឺជារឿងដំបូងនិងសំខាន់បំផុត ការគិតខ្លះវាបានត្រឹមបង្អាក់យើងឲ្យស្មុគ ធ្វើមុខមិនរួច ធ្វើអ្វីក៏មិនកើត។

ឆ្នាំថ្មីហើយ ពួកយើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរវា ដោយព្យាយាមអភិវឌ្ឈន៍ខ្លួនឯងឲ្យកាន់តែប្រសើរជាងពេលមុន។ ផ្លូវដែលយើងដើរ អាចមានមនុស្សដើរជាមួយយើង ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់អាចដើរជំនួសយើងបានទេ ព្រោះជើងមួយគូនេះមិនមែនជារបស់ពួកគេឡើយ។ កម្ចាត់ភាពភ័យខ្លាចហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា យើងអាចធ្វើបាន។ 

រីករាយឆ្នាំថ្មី ជូនពរបងប្អូនប្រុសស្រីរីករាយនិងមានសុវត្ថិភាពក្នុងការធ្វើដំណើរជិតឆ្ងាយ!!

រដូវ​រងារ​ថ្មី​ 14/12/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, ផ្ទាល់ខ្លួន.
2 comments

សួស្តីរដូវរងារ!! ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តសរសេរអត្ថបទនិយាយពីរដូវរងារ ហើយខ្ញុំបានសរសេរវាជារាងរាល់ឆ្នាំ។ ត្រូវហើយ!! រដូវរងារបានរម្លឹករឿងរ៉ាវនិងអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗជាច្រើនដល់ខ្ញុំ។ ចាំបានថាកាលនៅរៀនវិទ្យាល័យថ្នាក់ទី១២ អាកាសធាតុពិតជាត្រជាក់នៅចុងឆ្នាំ។ ដោយសារគ្រួសាររបស់ខ្ញុំមិនសូវធូធារ ខ្ញុំមិនមានប្រាក់ទិញអាវរងារថ្មីនោះទេ។ កាលនោះបងស្រីរបស់ខ្ញុំទើបចេញធ្វើការ ហើយគាត់បានទិញអាវធំពណ៌ក្រហមមួយ ហើយពួកយើងតែងតែផ្លាស់ប្តូរគ្នាពាក់ម្នាក់ម្តង… នេះជាចែករំលែកដ៏មហិមារដែលបងស្រីផ្តល់ឲ្យខ្ញុំ ។ ភាពក្រលំបាកវាមិនអាចបញ្ឈប់សេចក្តីស្រលាញ់រវាងពួកយើងឡើយ ផ្ទុយទៅវិញពួកយើងយល់ពីតម្លែនៃការចែករំលែកឲ្យគ្នានៅពេលត្រូវការចាំបាច់មួយ។ 

ខ្ញុំជាក្មេងស្រីដែលពេញវ័យម្នាក់ត្រូវរស់នៅជាមួយភាពខ្វះខាត។ ម្តាយនិងឪពុកខ្ញុំ គ្រាន់តែជាអ្នកលក់ផ្លែឈើតូចតាចតាមចិញ្ចើមផ្លូវនៃផ្សារពោចិនតុងប៉ុណ្ណោះ គ្រប់មួយកាក់ មួយសេនគឺពិតជាពិបាករកនិងមានតម្លៃបំផុត។ ខ្ញុំមិនដែលមានសម្លៀកបំពាក់ថ្មី ទាន់សម័យ ដូចជាមិត្តភក្តិដទៃទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំមិនដែលចំណាយពេលចេញលេង ក្រៅពីអង្គុយក្នុងបន្ទប់រៀនព្រោះខ្ញុំគ្មានប្រាក់ទិញនំ ចំណីដូចមិត្តរួមថ្នាក់ដទៃទៀត។ ខ្ញុំចាំបានថា មានមិត្តភក្តិម្នាក់បានខ្ញុំសួរពីមុខរបររបស់ពុកម៉ែខ្ញុំ ខ្ញុំប្រាប់គេថាពុកម៉ែខ្ញុំជាអ្នកលក់ផ្លែឈើមក វាពេបមាត់ហើយនិយាយថាមនុស្សប្រុសត្រូវមានការងារល្អ ចិញ្ចឹមគ្រួសារ ដូចជាពុករបស់វា… ហើយចាប់ពីពេលនោះមកវាមិនដែលនិយាយរកខ្ញុំទៀតនោះទេ មិនតែប៉ុណ្ណោះវាបានបបួលអ្នកផ្សេងទៀតឈប់និយាយជាមួយខ្ញុំថែមទៀតផង។ ខ្ញុំនៅតែឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាវាធ្វើអញ្ចឹងនោះទេ? 

12400_1280x800

ជាទូទៅខ្ញុំចូលចិត្តមើលទៅក្រៅបង្អួចថ្នាក់រៀន នឹកដល់ពុកម៉ែខ្ញុំដែលកំពុងនៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ មានប៉ូលីសចាប់ផង មានឡានម៉ូតូច្រើនផង ហើយខ្ញុំពិតជាខ្វល់ចិត្តនៅរាល់ពេលមេឃភ្លៀងខ្លាំង។ ខ្ញុំដឹងថាវាពិបាកយ៉ាងណានៅពេលនោះ ព្រោះផ្លែឈើដែលដាក់នៅលើកញ្ចែងលក់ជាជីវិតរបស់ពួកយើង។ ម្តងម្កាលឆ័ត្រនឹងហើរទៅតាមខ្យល់ ហើយវាធ្វើឲ្យរលំចង្អេរផ្លែឈើជារឿយៗ…។ 
ម្តាយខ្ញុំត្រូវងើបតាំងពីព្រហាមម៉ោង៤ ដើម្បីទៅរៀបចំលក់ដូរនិងទៅយកផ្លែឈើបន្ថែមនៅស្តង់… គាត់ត្រូវអង្គុយអោបចង្អេរផ្លែឈើពីក្រោយយ៉ាងប្រផិតប្រផើយលើម៉ូតូឌុប ហើយរូបភាពនោះវាតែងតែស្ថិតក្នុងការចងចាំជានិច្ច។ រាល់ថ្ងៃសម្រាក ខ្ញុំតែងតែទៅជួយលក់ម៉ែ ខ្ញុំគ្មានពេលដើរលេងឬជប់លាងសប្បាយជួបជុំមិត្តភក្តិអីនោះទេ។ មានម្តងនោះ មិត្តភក្តិដែលជាកូនអ្នកមានម្នាក់បានហៅខ្ញុំចូលរួមកម្មវិធីជប់លាង ប៉ុន្តែដោយគ្មានប្រាក់ចូលជាមួយគេនិងគ្មានសម្លៀកបំពាក់ផង ខ្ញុំក៏បដិសេធដោយជំនួសមកជាការដុតដៃ ដុតជើង ជួយលក់ដូរម្តាយវិញ។ ក្រោយមកពួកគេក៏ឈប់និយាយរកខ្ញុំទៀត រហូតដល់ពួកយើងបែកគ្នាតែម្តង។ ខ្ញុំនៅតែចង់ពន្យល់ពីហេតុផលលំបាកដែលខ្ញុំមានឲ្យពួកគេដឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចនិយាយបាន… ហើយតបស្នងនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចនិយាយបានទាំងនោះ ខ្ញុំត្រូវប្រើដៃរបស់ខ្ញុំ លើកកេស ឡាំង និងចង្អេរផ្លែឈើជាច្រើនគីឡូជំនួសវិញ នេះជាចំណែកសំខាន់ដែលខ្ញុំអាចជួយគ្រួសារបាន។ មនុស្សគ្មានសិទ្ធជ្រើសរើសទីកន្លែងដែលត្រូវកើតនោះទេ ខ្ញុំកើតមកក្រក៏មិនមែនជាកំហុស ទោះបីជាភាពក្រីក្រធ្វើឲ្យតែងតោលក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមានមិត្តជិតសិ្នតពីរ បីនាក់ដែរ។ ពួកគេចូលមកជីវិតខ្ញុំជាមួយភាពជាក់លាក់និងមិនមែនជារឿងចៃដន្យ។ 

6950858-girl-in-snow

មានពេលមួយនោះពេលចេញពីថ្នាក់រៀន ស្បែកជើងដ៏ចាស់របស់ខ្ញុំបានដាច់ ហើយខ្ញុំត្រូវសម្រេចដើរអូសជើងរហូតមកដល់ផ្ទះ។ មនុស្សម្នានិងមិត្តភក្តិចាប់ផ្តើមមើលមកខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកចម្លែក… ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលរៀនថ្នាក់ជាមួយខ្ញុំបានទិញស្បែកជើងថ្មីមកឲ្យខ្ញុំ វាស្អាតនិងមានតម្លៃ… នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំមានរបស់ល្អនៅក្នុងដៃ។ ក្មេងស្រីៗនៅក្នុងថ្នាក់ចាប់ផ្តើមមើលមកខ្ញុំក្នុងន័យស្អប់ខ្ពើម ពួកនិយាយឲ្យខ្ញុំថា ខ្លួនទាបកុំតោង ដៃខ្លីកុំឈោងស្រវាអោបភ្នំ ។ ពួកគេថាខ្ញុំចង់តោងគេកូនអ្នកមាន ចង់បានរបស់ល្អៗយកមកប្រើដោយដោះដូរនឹងស្នេហាយុវវ័យ។ ពួកគេពេបជ្រាយឲ្យខ្ញុំស្ទើគ្រប់ពេល… ត្រូវហើយប្រហែលជើងដែលធុំក្លិនដីនិងភក់នៅផ្សារត្រីដូចខ្ញុំ មិនសមនឹងពាក់វាទេ។ 
ទីបំផុត ខ្ញុំមិនបានពាក់វាសូម្បីតែម្តង ហើយរក្សាវាទុកយ៉ាងល្អ…។ ក្រោមក្រសែភ្នែកនិងពាក្យស្តីថា វាធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ ហើយខ្ញុំតែងតែលួចហូរទឹកភ្នែកម្នាក់ឯងនៅលើដំបូលផ្ទះជារឿយៗ…។ នេះជារឿងនិទាននៃជីវិតពិតរបស់ខ្ញុំ ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែអរគុណដល់ទឹកចិត្តក្មេងប្រុសម្នាក់ ខ្ញុំចាំក្នុងចិត្តរហូត…  រហូតដល់ពេលមួយដែលពួកយើងបានប្រលងចេញនិងបែកគ្នាទៅ។ 
យូរឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានសម្រេចយកស្បែកជើងមួយគូនោះឲ្យទៅក្មេងស្រីម្នាក់ដែលដើរសុំទានតាមផ្លូវជាមួយជើងទទេរ ហើយនេះជាសេចក្តីសុខចុងក្រោយដែលខ្ញុំមានសម្រាប់អំណោយចុងក្រោយនៃរដូវរងារ។ 

ឆ្លងកាត់ការមើលងាយពីសំណាក់មិត្តរួមថ្នាក់និងអ្នកជិតខាង ឆ្លងកាត់ភាពគ្រោតគ្រាតនៃជីវិត ខ្ញុំបានខិតខំធ្វើការដោយប្រើកម្លាំងញើសឈាមខ្លួនឯង។ ខ្ញុំធ្វើការដូចជាលាងកែវ បូមដី ជូតតុ លើកទឹក ទទួលភ្ងៀវ…. ខ្ញុំខំតាមដែលអាចធ្វើបាន ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឲ្យនរណាម្នាក់មើលងាយខ្ញុំនិងមើលងាយគ្រួសារខ្ញុំទៀតទេ ហើយខ្ញុំតាំងចិត្តថានឹងទិញសម្លៀកបំពាក់ ស្បែកជើង… ថ្មីៗដោយខ្លួនឯងនៅពេលដែលខ្ញុំមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់។ នេះជាហេតុផលពីក្រោយរឿងស្បែកជើងមួយគូកាលពីឆ្នាំនោះ ទើបខ្ញុំមានស្បែកជើងពេញមួយទូនៅឆ្នាំនេះ ការពិតទៅវាជាកាប៉ះប៉ូវសម្រាប់ខ្ញុំខ្លួនឯង។

ខ្ញុំនិទានរឿងនេះឡើងវិញដើម្បីរំលឹកខ្លួនឯងចំពោះអ្វីដែលខ្លួនបានឆ្លងកាត់។ ខ្ញុំសូមរំលឹកទឹកចិត្តនេះដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដល់ពុកម៉ែដែលបានខិតខំចិញ្ចឹមកូនៗដោយការតស៊ូ រំលឹកដល់មិត្តភក្តិ បងប្អូនទាំងអស់ដែលបានចូលមកជីវិតខ្ញុំ។ 
រីករាយរដូវរងារ សូមតស៊ូជាមួយក្តីសង្ឃឹមនិងគោលដៅដ៏ពិតប្រាកដមួយ!!

%d bloggers like this: