jump to navigation

អាពៅ​ក្នុង​វ័យ​២១​ឆ្នាំ​ 12/01/2012

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, រឿង​ខ្លី​របស់​ខ្ញុំ​.
trackback

ខ្ញុំ​បាន​បោះ​កាបូប​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​លើ​ទូ រួច​​​ទម្លាក់​ខ្លួន​ទៅ​លើ​កៅអី​វែង​​នៅ​មុខ​ទូរទស្សន៍ ។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​នឹក​ដល់​ទូរសព្ទ​កញ្ចាស់​​និងកាបូប​​ដែល​គ្មាន​​ប្រាក់​នោះ​ទាល់តែសោះ ។​ ខ្ញុំ​​ហត់​នឿយ​ជា​មួយ​ការងារ​ការិយាល័យ​ខ្លាំង​ណាស់ ភ្នែក​ខ្ញុំ​​ចាប់​ផ្ដើម​ស្រវាំងព្រោះ​តែ​ការ​ចំណាយ​ពេល​នៅ​មុខ​កុំព្យូទ័រ​ច្រើន​ពេក​ ។ ជា​ពិសេស​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ជួយ​វាយ​កុងត្រា​ផ្សេងៗ​ទៀត​ពី​មិត្ត​ភក្តិ​ យប់ខ្លះនៅធ្វើបន្តរហូត​ដល់​​ម៉ោង​២រំលង​អាធ្រាត្រ​ក៏​មាន ។

ទូរទស្សន៍​ចេះ​តែ​បន្ត​រូបភាព​និង​​សំឡេង​… ចំណែក​​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​បន្ត​ការ​គិត​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ​… ។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​ចេញ​ធ្វើ​ការ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ប្រលង​ជាប់​បាក់​ឌុប​ គឺ​តាំង​ពី​ខ្លួន​ឯង​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ​១៨ឆ្នាំ​នៅ​ឡើយ ។ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ច្បាស់​គឺ​​​នាយក​ក្រុម​ហ៊ុន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា «​ហេតុអ្វី​​​អ្នក​មិន​រៀន​បន្ត​ ព្រោះ​​អ្នក​នៅ​ក្មេង​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ផង?​» ។ ចម្លើយ​​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​ «​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ក្រ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ប្រាក់​​រៀន​បន្ត​នៅ​​​មហាវិទ្យាល័យ​ ដូច្នេះ​​ខ្ញុំ​ត្រូវ​​ស្វែង​រក​ការងារ​ធ្វើ​ ដើម្បី​​ផ្គត់ផ្គង់ការ​សិក្សាដោយខ្លួនឯង​​។​ ពេល​នោះ​គាត់​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​សោះ​ ដោយ​​គាត់​បានចំណាយ​ពេល​មើល​ទឹក​មុខ​ដ៏​ស្រពោន​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​​ថា​ «​ស្អែក​អ្នក​អាច​មក​ធ្វើ​ការ​បាន​ហើយ​» ។ គាត់​ទទួល​បុគ្គលិក​ម្នាក់​ដូច​ជា​ខ្ញុំ គឺ​មិន​មែន​ព្រោះតែមាន​ចំណេះ​ដឹង​ ក៏​មិន​មែន​ព្រោះតែមានបទ​ពិសោធន៍​នោះ​ដែរ​ ​គឺ​ដោយសារ​តែ​ការ​អាណិត​អាសូរ​តែ​​ប៉ុណ្ណោះ គាត់នៅតែផ្តល់ឱកាសឱ្យមកខ្ញុំ​​ក្នុងនាមជាបុគ្គលម្ចាស់ស្រុក ។​ នេះ​ជា​ចំណុច​ចាប់​ផ្ដើម​ដំបូង​បំផុតនៃជីវិតការងារ​របស់​ខ្ញុំ​ដែលត្រូវ​ចេញ​រក​ប្រាក់​និង​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង ។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចំណាយ​លើ​អាហារ​​​រាល់​ថ្ងៃ​ ចំណាយ​ថ្លៃ​ម៉ូតូ​ឌុប ថ្លៃ​រៀន​គួរ​ពេល​ល្ងាច ថ្លៃ​ភ្លើង ថ្លៃអាហារពេល​ល្ងាចឱ្យទៅបងស្រីធំ​…​ និង​ត្រៀម​ប្រាក់​ខ្លះ​សម្រាបពេល​ឈឺ​ រួច​នៅ​ឆ្លៀត​លេង​តុង​ទីន​​ដើម្បី​សន្សំ​លុយ​ចូល​រៀន​មហា​វិទ្យាល័យ​។

អស់​រយះ​កាល​៥​ ឆ្នាំ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​យុវវ័យ​ភាព​ជា​មួយ​ការងារ​ការិយាល័យ ។ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រៀន មាន​ពាក្យ​ជេរ​ស្ដី​​ និង ការ​សើច​ចំអក​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ មាន​ការ​លំបាក​ ការអត់ឃ្លាន​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​… មាន​ទឹក​ភ្នែក​ជា​ច្រើន​ដែល​បាន​ហូរ….. ​។ ជីវិត​វា​មិន​ហួស​ហេតុ​ពេក​ទេ សម្រាប់​ភាព​ក្រី​ក្រ​តោក​យ៉ាក​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ដែល​កំពុង​តែ​អភិវឌ្ឍន៍ដូច​ជា​ស្រុក​យើង​​ ពី​ព្រោះ​​មិន​មែន​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទេ​ដែល​ត្រូវជួបប្រទះ​​ ។ កាល​នោះ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ទី​លំនៅ​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​ខ្ញុំ​វិញ ដោយសារ​តែឪពុក​ខ្ញុំ​បាន​ផ្ទេរ​ការងារ​របស់​គាត់​នៅ​ទី​នោះ ដោយ​ទុក​ផ្ទះ​ជាន់​ទី​ពីរ​​តូច​មួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជា​បង​ស្រី​ទាំង​ពីរ​នាក់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ​ ។ ដូច្នេះ​ការ​មើល​ថែ​ទាំ​ខ្លួន​ឯង​ជាមួយ​​ពិភព​ខាង​ក្រៅ​ក៏​ត្រូវ​មាន​ខ្ពស់ ​ព្រោះ​ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​ធ្វេស​ប្រហែសនិង​ថ្លោះធ្លោយ​តែ​បន្តិច​​នឹង​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អន្ទាក់​មនុស្ស​អាក្រក់​មិនខាន ។​

និយាយតាមត្រង់ទៅកាលនោះ​ ខ្ញុំ​មិនបានចូលរួមតុបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយមិត្តរួមការងារនោះទេ ដោយខ្ញុំ​ខ្វះលុយខ្លះគ្មានលុយទិញម្ហូបជុំគ្នាជាមួយពួកគេ។ កាលពីដើមខ្ញុំបានឈឺហើយត្រូវខ្ចីប្រាក់បងស្រីទិញថ្នាំ លុះបើកប្រាក់ខែមកខ្ញុំ​ត្រូវសងគាត់វិញ។ ខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តវេចអង្ករយកពីផ្ទះទៅដាំបបរហូបជាមួយសៀង ពងទាប្រៃនិងឆៃពៅ ដោយខ្ញុំកុហកមិត្តរួមការងារថា ខ្ញុំគ្រុនពោះវៀនត្រូវហូបបរមួយរយ: ហើយពួកគេក៏ជឿខ្ញុំអ៊ីចឹងទៅ ការពិតខ្ញុំគ្មានឈឺពោះវៀនស្អីទេហើយឃ្លានគ្រប់តែមុខ។
ខ្ញុំ​ហត់​នឿយ​ណាស់​និង​ការ​លំបាក​លំបិនក្នុង​ជីវិត ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​សំលៀក​បំពាក់​ អាហារ​ល្អៗ​… និង​មិន​​មាន​ពេល​ដើរលេង​សប្បាយ​ដូច​ជា​គេ​ឯង​។ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ដល់​កាល​អាយុ​១២​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​ទៅ​ជួយ​លាង​ចាន​គុយទាវ​ឲ្យ​គេ​ដើម្បី​​ដូរ​យក​ប្រាក់​បន្តិច​បន្តួចដើម្បី​ទិញ​សៀវភៅ​និង​សំលៀក​បំពាក់​​ ។​ ខ្ញុំត្រូវលាងចានដល់យប់ជ្រៅ​ ពេលមកផ្ទះដើរផង រត់ផងព្រោះខ្លាច​ ។ កាលនោះខ្ញុំ​លាងចានបណ្តើរ​ លួច​មើល​មិត្ត​ភក្តិ​រួម​ថ្នាក់​បណ្តើរ ពួកគេមក​ញុំា​​គុយ​ទាវ​ជា​មួយ​គ្រួសារ​គេ​​…​ ពួកគេអាចហូបគុយទាវបានយ៉ាងរីករាយដោយមិនចាំបាច់ដោះដូរនឹងការលាងចានដូចខ្ញុំនោះទេ។ ថាទៅមនុស្សយើងកើតមកក្នុងលោកតែមួយក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែវាសនាពិតជាមិនដូចគ្នាទេ។

កំពុង​តែ​គេង​នឹកស្រមើ​ស្រមៃ​នឹក​អាណិត​ខ្លួន ខ្ញុំ​បាន​ឮសំឡេង​បង​ស្រី​ខ្ញុំ​ហៅ​ «​កាពៅ​! នៅ​ដេក​ដល់​ថ្មើរ​ណា​ទៀត​មក​ជួយ​ធ្វើ​ម្ហូប​ឲ្យ​ឆាប់​ឡើង ។ មើល​មុខ​វាចុះ​​ ដូច​ទូល​ភ្នំ​មួយ​តែ​ឯង​!! » ហើយខ្ញុំ​ក៏​ងើប​ទៅ​​ជួយ​រៀប​ចំ​ម្ហូប​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​​បាយ​​​ជា​មួយ​គាត់ដោយ​គ្នា​ន​តវ៉ា​មួយ​ម៉ាត់​។

អស់កាល​​ជា​យូរ​ឆ្នាំ​ហើយ​សម្រាប់​ការ​តស៊ូ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​រក​ភាព​ស្រណុក​សុខ​ស្រួល​ ។ ឥឡូវ​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​២១​ឆ្នាំ​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ធ្វើ​បដិវត្តន៍​មួយ​ក្នុង​​ជីវិត​ ។ ​ចំ​ពេល​ដែលបង​ប្រុស​​ជីដូន​មួយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ណែ​នាំ​​​ម៉ែខ្ញុំ​ថា​ មាន​គេ​ចង់​បាន​ប្រពន្ធហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​គួរ​តែ​អាច​រៀប​ការ​បាន​ហើយ ។ ម៉ែ​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​មក​ភ្នំពេញ គាត់​និង​បង​ស្រី​បាន​និយាយ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ខ្ញុំ​ថា៖​​ គេ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស រាង​ខ្ពស់​​សង្ហា​ សក់​រួញ​អង្គាដី មាន​សម្បុរ​សណ្ដែក​បាយ​ហើយនៅ​ក្មេង មាន​ការងារ​ជា​មន្ត្រី​ជល​ផល​ប្រចាំ​ខេត្ត​ធំ​មួយ គាត់​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ណាស់ សុភាព​រាប​សារ​ នរណា​​ក៏​ចូល​ចិត្ត​រាប់​អាន​គាត់​ដែរ​ ។
មុន​ដំបូង​ខ្ញុំ​រា​រែង តែ​លុះ​ម៉ែប្រាប់​ថា​​ ទុក​ពេល​មើល​គ្នា​សិនទៅ​ ខ្ញុំក៏​យល់​ព្រម ។ អ្នក​ដឹង​ទេ​ថា​មាន​រឿង​អ្វីពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​​បុរស​ម្នាក់​នោះ​?  គាត់​មិន​មែន​សម្បុរ​សណ្ដែក​បាយ​ទេ គឺ​ខ្មៅ​ ហើយ​ខ្មៅ​ដូច​ជា​ដុំ​ធ្យូង​មួយ​ដុំ​អញ្ចឹង​ ឯ​សក់​វិញ​គឺ​មិន​មែន​រួញ​អង្គា​ដី​ទេ គឺ​រួញ​ក្រញាញ់​តែម្តង​ គាត់ក៏​មិន​មែន​ក្មេង​ដែរ អាយុ​តាម​មើល​រូបរាង​គឺ​ជាង​សាប​សិប​យ៉ាង​តិច​ អ្វី​ដែល​សំខាន់​គាត់​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​​ទៀត​ផង ដែល​យើង​តែង​តែ​និយាយ​ថា​ដុះ​ក្បាល​ពោះ​ដូច​ជា​ពាង​ទឹកនោះ​អី ។ ពេល​បាន​ជួប​គាត់​ហើយ​ ខ្ញុំ​ហួស​ចិត្ត​ ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​គាត់មានកូន​ពី​រយ៉ាង​តិច​ ។​ ពេល​ចេញ​វាចា​មក​គឺ​និយាយ​គ្រប​លើ​ពាក្យ​គេ​ឯង​តែ​ម្ដង ។ មិន​បាច់​បន្ត​ទៀត​ទេ​ សុំចប់​ត្រឹម​តង់​ទី​មួយ​ហ្នឹង​ចុះ… ទោះ​បី​ជា​គាត់​និយាយ​លួង​លោម​ខ្ញុំ ទិញ​របស់​របរ​ឲ្យក៏​ខ្ញុំ​ប្រកែក​ដាច់​ណាត់​តែម្តង។ សំខាន់​គឺ​ចារឹត​ពួក​យើង​មិន​ត្រូវ​គ្នា​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​សង្ស័យ​ថា​គាត់​មាន​គ្រួសារ​ហើយ ។ ខ្ញុំ​នឹក​ហួស​ចិត្ត​បង​ប្រុស​ខ្ញុំ​ណាស់​ និយាយ​រៀប​រាប់​រូប​រាង​បុរស​នោះ​ខុស​ស្រលះតែម្តង គឺផ្ទុយ១៨០ឌឺក្រេ ។ ស្រុក​​​​ប្រាកដ​ជា​ច្បាំង​​​គ្នា​មិន​ខាន​បើ​មាន​អ្នក​បក​ប្រែ​ដូច​ជា​គាត់​​​  ។

ខ្ញុំ​មិន​អាច​រៀប​ការ​និង​ធ្វើ​បដិវត្តន៍​នៅ​អាយុ​២១​បាន ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​ចិត្ត​ស្រលាញ់​​គាត់​បន្តិច​សោះ​។ មិន​មែន​ព្រោះ​តែ​ចង់​បាន​ភាព​សុខ​ស្រួល​ក្នុង​ជីវិត​ បោក​ប្រាស់​មនោ​សញ្ចេតនា​របស់​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ នេះ​ជា​គំនិត​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​កែប្រែ​បាន «​ស្នេហា​គឺ​មិន​គិត​ដល់​ប្រាក់​កាក់និង​លក្ខខណ្ឌ​»​ ក្ដី​ស្រលាញ់​បរិសុទ្ធ​គឺ​គ្មាន​​ការ​ដោះដូរ​។ ទី​បំផុត​ទើប​ខ្ញុំ​ស្វែង​យល់​ឃើញ​ថា ជីវិត​ខ្ញុំ​រាល់​ថ្ងៃ​គឺ​ល្អ​បំផុត​ហើយ អាចប្រើ​ដៃ​ទាំង​ពី​ និង​ខួរក្បាល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​ផ្ដល់​ឲ្យ​ដើម្បី​ស្វែង​រកប្រាក់​ចិញ្ចឹម​ខ្លួន​ឯង មិន​នាំ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ។ តើនេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​ល្អ​បំផុត​នោះ​ទេ​?

ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ឱបកាបូប​ខ្ញុំ​ជាប់​នឹង​ដើម​ទ្រូង​ ។ ខ្ញុំ​គួរ​តែ​សប្បាយ​ចិត្ត​ជាមួយ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មាន ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ជាមួយ​អ្វី​ដែល​រក​បាន ទាំង​អស់​នេះ​ជា​កម្លាំង​ញើស​ឈាម​របស់​ខ្ញុំ ។ ទូរសព្ទ​របស់ ខ្ញុំ​ថ្វី​បើ​ចាស់ ប៉ុន្តែ​មាន​តែ​វា​ទេ​ដែល​អាច​នាំ​សំឡេង​ឪពុក​ម្តាយនិង​មិត្ត​ភក្តិ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ…​ ទូរសព្ទ​ថ្វី​បើ​ចាស់ ប៉ុន្តែ​វា​នៅ​តែ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ ​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​ចាំ​គ្រាំ​ទ្រនិង​បារម្ភ​ ហើយខ្ញុំ​មិន​ឯកោ​នោះ​ទេ​។ កាបូប​ខ្ញុំ​ថ្វី​បើ​មិន​មាន​លុយ​ដាក់​ច្រើន​ ប៉ុន្តែ​​មាន​តែ​វា​ទេ​ដែល​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ចាយ​លុយ​របៀប​ណា​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍… ។ គិត​ដល់​ត្រឹម​នេះ​​ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​បាន​ហូរ… ខ្ញុំ​និយាយ​មកកាន់​ខ្លួន​ឯង​ថា «​កា​ពៅ! មាន​ជីវិត​ត្រូវ​មាន​ក្ដី​សង្ឃឹម មាន​ជីវិត​គឺ​ត្រូវ​មាន​ការ​តស៊ូ» ឯង​ធ្វើ​បាន​ល្អ​ហើយ សល់​តែ​បន្តិច​ទៀត​ឯង​នឹង​បាន​សម្រេច​ដល់​គោល​ដៅ​ដែល​ឯង​ចង់​បាន។ ខំ​បន្តិច​ទៀត​ឯង​នឹង​ឃើញ​ពន្លឺ​នៃ​ជីវិតមិន​ខាន​​»​ ។

ខ្ញុំ​បាន​រាប់​លុយ​ដែល​ខ្ញុំ​សន្សំ​​ពី​លេង​តុងទីន​ហើយ​សម្រេច​ថា​បង់វាដើម្បី​ចូល​រៀន​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ នៅ​បំណាច់​ឆ្នាំ​នេះព្រោះ​ខ្ញុំ​នៅ​ខ្វះ​ប្រាក់​ខ្លះ​តែប៉ុណ្ណោះ ។​ ខ្ញុំ​ប្រាជ្ញា​ថា​​នឹង​ខំ​រៀន ព្យាយាម​ឆ្លង​កាត់​ តស៊ូ​រាល់​ការ​លំបាក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ជីវិត ដើម្បី​ទទួល​យក​បរិញ្ញាបត្រ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន ព្រោះ​នេះ​ជា​ក្ដី​ស្រមៃ​ធំ​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ។​

មតិ»

1. តា ម៉ាប់ - 12/01/2012

បង​ដូច​មិនមែនអាយុ ២១ ទេ នរណាទៅណ៎​!

មាន​សង្ឃឹម - 13/01/2012

អាពៅ​ពី​មុន​ ២១​ឆ្នាំ​ ឥឡូវ​30​ឆ្នាំ​ហើយ 🙂 អគុណ​ដែល​បាន​ចំណាយ​ពេល​អាន​ប្អូន​កាម៉ាប់​ ម៉ាប់!

តា ម៉ាប់ - 14/01/2012

អ៊ីចឹង​គឺ​រូបបង​ណឹង​តែ​ម្តង​ឈ្មោះ ពៅ ។ អូយ៎ ហៅ​ខ្ញុំពិរោះ​ម៉្លេះ ហាហាហា

មាន​សង្ឃឹម - 02/02/2012

បង​ចូល​ចិត្ត​ឈ្មោះ​ ម៉ាប់ៗ​នឹង​ណាស់ តែ​មើល​រូប​ដូច​ជា​មិន​ម៉ាប់​អី​ផង ។

2. គីមស៊្រុន - 12/01/2012

ប្រលោមលោក?

មាន​សង្ឃឹម - 13/01/2012

រឿង​និទាន​ជីវិត​ពិត​ ។

3. monyrinataro - 13/01/2012

ត្រូវការ១៣ ១៤ឆ្នាំ មានអត់?

មាន​សង្ឃឹម - 13/01/2012

រក​មុខ​ឃើញ​ហើយ​តើ​នេះ ប្រយ័ត្ន​ខ្លួន​ទៅ រក​តែ​ក្មេង​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ ។​

monyrinataro - 13/01/2012

😀 រកតាំងពីថ្ងៃណា?

មាន​សង្ឃឹម - 02/02/2012

សុំទោស​ដែល​ឆ្លើយ​តប​យឺត​ព្រោះ​រវល់​ណាស់​មួយ​រយះ​នេះ ។ នៅ​សួរ​ឌឺ​ទៀត​! យ៉ាប់​មែន​! ។

4. Ah Pov - 14/01/2012

ស្មាន​តែ​និយាយ​ដើម​ខ្ញុំ​តើ!​ ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​អាពៅ​ដែរ ហើយ​ឆ្នាំ​ហ្នឹង​ត្រូវ​ម៉ាច់ ២១ឆ្នាំ… ហាហាហា… និយាយ​រឿង​គូ​ស្រករ​អី​ហ្នឹង​ទៀត ឈឺ​ក្បាលមិន​ទាន់​បាត់ស្ពឹក​ផង​ខ្ញុំ​!!!

មាន​សង្ឃឹម - 02/02/2012

មាន​រឿង​ប្រហែល​គ្នា​ដែរណ៎ សូម​ជូន​ពរ​សំណាង​ល្អ​ចុះ​ណា​អាពៅ​ ។​

Lovepeehs05 - 11/02/2012

រឿងនេះតែងសំរាប់អាពៅមួយណា? អាពៅខាងលើត្រូវច្រើនជាង! 🙂

មាន​សង្ឃឹម - 13/02/2012

ទុក​ឲ្យ​ទាយ​ខ្លួន​ឯង​ចុះ 🙂

Lovepeehs05 - 13/02/2012

មានបាច់ចាំទាយអី បើប្រាប់អស់ទៅហើយ !

មាន​សង្ឃឹម - 13/02/2012

ដឹង​ហើយ​នៅ​សួរ​ទៀត ។

5. Theng Him - 15/01/2012

How the best ideas you are!

មាន​សង្ឃឹម - 02/02/2012
6. Bun Yim - 03/02/2012

ខ្ញុំស្មានទើបតែមានអាយុ២១? ខំអាណិតអស់ ម៉ា កា ន (មួយគំនរ) 😛

មាន​សង្ឃឹម - 03/02/2012

អញ្ជឹង​ទាល់​តែ​អាយុ​២១​បាន​អាណិត? មាន​ដែរ?

7. Bun Yim - 04/02/2012

ខ្ញុំដឹងថានឹងមានចម្លើយមកយ៉ាងដូច្នេះហើយ! 😛 ប៉ុន្តែខ្ញុំអាណិតត្រង់កាលៈទេសៈ​របស់អ្នកនិពន្ធនៅពេលនោះ 😆

8. មាន​សង្ឃឹម - 08/02/2012

សំណាង​ហើយ​កំសត់​តែ​នៅ​មាន​ជីវិត កុំ​អី​អត់​មាន​មុខ​សរសេរ​រឿង​នៅ​ទី​នេះ​ទេ 🙂 សរុប​សេចក្តី​ទៅ​អគុណ​ចំពោះ​ការ​អាណិត​អាសូរ ។​

9. somada - 02/03/2012

ជីវិតត្រូវតែតស៊ូ ហើយត្រូវតែប្រឈមមុខជាមួយការពិត ការគេចវេសមិនមែនជាមធ្យោបាយដ៏ល្អនោះទេ គេច​បានតែមួយពេល​តែមិនអាចគេចបានមួយជីវិតនោះទេ​ ។

មាន​សង្ឃឹម - 07/03/2012

ពិត​ជា​ត្រឹម​ត្រូវ​ណាស់ ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការពិត​ ហើយ​ដោះ​ស្រាយ​វា​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត ។

10. Huy Sopharith - 21/10/2014

មានន័យណាស់ តែបើតាមខ្ញុំមើលទៅនៅមានអ្នកកំសត់ជាង ពៅ ច្រើនណាស់ យ៉ាងណាក៏ដោយក៏នៅតែសរសើរដែលមានឆន្ទ:តស៊ូរ ហើយយកបទពិសោធន៏ល្អៗមកចែករំលែក។

មាន​សង្ឃឹម - 29/11/2014

អគុណ​ច្រើន ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​រង​ការ​លំបាក​ជាង​​ខ្ញុំ ។ សង្ឃឹម​ថា​អត្ថបទ​មួយ​នេះ​អាច​ជួយ​ជា​កម្លាំង​ចិត្ត​ដល់​ពួក​គេ ក្នុង​ការ​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ ក្នុង​វិថី​ជីវិត​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ ។​

11. Oum Myoura - 09/07/2017

កំសត់តិចៗ​

មាន​សង្ឃឹម - 19/07/2017

អរគុណ


ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: