jump to navigation

បញ្ញា​ ក្មេង​ស្រី​អូ​ទី​សឹម​ 12/03/2020

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «ស្នេហា​និង​ការពិត» ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​រឿង​ចាស់​ៗ​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល​ ។ ខ្ញុំ​អាន​ដល់​រឿង​៤ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «​ស្ត្រី​ជួស​កៅ​អី​ចំបើង​» ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹកដល់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​(មិនចាំ​ឈ្មោះ)នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំកាល​ពី​កំឡុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​៩០​​ ។ ខ្ញុំ​អាន​រឿង​នេះ ត្រឹម​​​ពាក់​កណ្តាល​ប៉ុណ្ណោះក៏ស្រាប់​តែ​​នឹក​ដល់​នាង ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​នៅ​ទី​នេះ​ ។ បញ្ញា (ឈ្មោះ​ដែលខ្ញុំ​ដាក់​ឱ្យ​នាង​) គឺ​ជា​ក្មេង​ស្រី​ដែល​កើត​ជំងឺ អូទីសឹម ពួក​យើង​មិន​ដឹង​ថា​នាង​កើត​ជំងឺអ្វីទេ ព្រោះ​កាល​ជំនាន់​នោះ យើង​មិនទាន់​​ស្គាល់​ជំងឺ​នេះ​នៅ​ឡើយ​។

បញ្ញា ជា​ក្មេង​ស្រី​ដែល​មាន​អាយុ​ស្របាល​ខ្ញុំ នាង​មាន​ចរិត​ស្លូតបូត នាង​មិនដែល​វាយ​ធ្វើបាប​​ឬ​រករឿង​នរណាម្នាក់​ឡើយ ។ នាង​ចូល​ចិត្តលេង​ជាមួយ​ក្មេង​ៗ​ដទៃទៀត​ ប៉ុន្តែ​រឿង​ដែល​អាក្រក់​បំផុត ក្មេងៗ​នៅ​ម្តុំ​ខ្ញុំ ​គ្មាននរណា​លេង​ជាមួយ​នាង​នោះទេ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ជា​រឿយៗ​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​វាយ​ធ្វើបាប ​។ នាង​និយាយ​មិនច្បាស់ និង​ចូល​ចិត្ត​ចិត្តសើច​ដោយ​បានឃើញ​​គេ​ឯង​លេង​ល្បែង​កំសាន្ត​ផ្សេងៗ​ ដូចជា​លោត​មឹក គប់វង់ លេងបាយ​ឡុកបាយ​ឡ ផ្ទាត់​កៅស៊ូ​…។ បញ្ញា​មិន​ដែល​បាន​ចូល​សាលា​រៀន​ទេ ជា​រឿយៗ​ នាង​ដើរ​លេង​ម្តុំៗ​ជិត​ផ្ទះប៉ុណ្ណោះ​​…។ ពេល​ខ្ញុំ​រើ​មក​រស់នៅ​ទី​នេះ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​នាង​​រួច​ទៅ​ហើយ ។ ជា​រឿយ​ៗ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្មេងៗ​ លួច​​វាយ​និង​ក្តិច​នាង នៅ​លើ​ដៃ​និង​មុខ​នាង មាន​ស្នាម​ក្រចក​ស្ទើរ​សុះសាច់​… ហើយ​សូម្បី​តែ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​វាយ​នាង​ដែរ ទោះ​បី​នាង​អង្គុយ​តែ​ឯង​មិន​រំខាន​នរណា​ក៏ដោយ ​។ ខ្ញុំ​យល់​ថា ពួក​គេទាំង​នោះ​​ដូច​ជា​ខ្នាញ់​នាង​ដោយ​អារម្មណ៍​រើស​អើង​…​។
ចំពោះ​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ចំណែក​ណា​មួយ​នៃ​ហិង្សា​លើ​រាងកាយ​នាង​សូម្បីតែ​ម្តង​ ជារឿយៗ​​ខ្ញុំ​តែងតែ​ពនិត្យ​លើ​ដៃ​ជើង​នាង​ជា​មួ​យស្លាក​ស្នាម​ទាំង​នោះ​ ។ ម្តងម្កាល​ នាង​អង្គុយ​យំ​ដោយ​មិនព្រម​ងើប​ទៅ​ណា ដោយ​សុខ​ចិត្ត​ឱ្យ​ពួក​គេ​ព្រួត​វាយ​ ក្តិចតាម​ចិត្ត ​។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ដែលធ្លាប់​​រស់​នៅ​ជនបទ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​ការរើស​អើង​នោះទេ ព្រោះតាម​របៀប​ក្មេង​ជនបទ​ការ​ស្មើរ​​ជា​រឿង​ធម្មតា​ ​។ បង​ស្រី​និង​ខ្ញុំ​ តែង​តែ​ដេញ​នាង​ឱ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ ដោយ​បន្លាច​ថា​ប៉ា​នាង​នឹង​មក​រក​នាង​ មូល​ហេតុ​ដោយ​សារ​នាង​ខ្លាច​ប៉ានាងជាងគេ​ ។ ពួក​យើង​មិន​ដឹង​ទេថា ហេតុអ្វី​បាន​ជា​នាង​ចូល​ចិត្ត​នៅ​ខាង​ក្រៅ ដោយមិន​ដែល​នឹកនា​ផ្ទះ​សោះ​ នេះ​អាច​ដោយ​សារ​តែ​ភាពឯកោ​…។


ផ្ទះ​របស់​បញ្ញា​ស្ថិត​នៅ​ឆៀង​​ខាងកើត​ក្រោយផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ។ ដោយសារ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ជាន់​ទី​ពីរ ទើប​ស្រឡះ​អាច​មើល​ឃើញ​ផ្ទះនាងបាន​​ច្បាស់ ​។ ការពិត​ផ្ទះ​នាង​ធំ​ស្អាត​ជា​ង​ផ្ទះ​របស់​ពួក​យើង​ឆ្ងាយណាស់​ ហើយ​ឪពុកម្តាយ​របស់​នាង​ក៏​ជា​អ្នក​មាន​មុខ​មាត់​ ។ ​ជា​ប្រភេទ​ផ្ទះ​វីឡា​បែប​ជំនាន់បារាំងកាត់ ​ដែល​សង់​ខ្ពស់​និង​មាន​ពីរជាន់​ ដោយ​មាន​បង្អួត​ចំហៀង​បែរ​មក​ចំទ្វា​ក្រោយ​​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​ ។ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​នាង​អើត​តាម​បង្អួច​ ហើយ​នាង​ស្រែកហៅ​ពួក​ខ្ញុំ​(បែប​មិនច្បាស់​) ហើយ​បក់​ដៃ​ចុះ​ឡើង​ ។​ បញ្ញា​​មាន​បងប្រុស​ម្នាក់ ហើយ​ជា​រឿយៗ​គាត់​តែ​ងតែ​ជិះ​ម៉ូតូ​មក​យក​នាង​​ពី​មុខ​ផ្ទះ​ពួក​យើង​ត្រឡប់​ទៅ​​​វិញ ឬ ពេលខ្លះ​គាត់​ជិះ​ម៉ូតូ​ក្រោយ​នាង​​។ នាង​ចូល​ចិត្ត​មក​លេង​ម្តុំ​ផ្ទះពួក​​យើង ព្រោះ​ម្តុំ​នេះ​សំបូរ​ក្មេង​ៗច្រើន មាន​ក្មេង​ប្រុស ក្មេង​ស្រីស្របាលៗគ្នា ហើយ​តែងតែជួប​ជុំ​លេង​ល្បែងកំសាន្ត​ផ្សេងៗ​​ជា​ប្រចាំ​។​
មាន​ពេល​មួយ​… មេឃភ្លៀង​ខ្លាំង​ នាង​អង្គុយ​នៅ​ក្រោយ​យ៉​​ខាងក្រោម​ផ្ទះរបស់​ខ្ញុំ​តែ​ឯង​ ។ ដោយ​មេឃ​ជិត​ងងឹត ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាប់​នាង​ឱ្យ​ទៅ​ផ្ទះ ។ តែ​ដូច​ជា​រាល់​ដង​គឺ​នាង​មិន​ខ្វល់​ពី​ពាក្យ​ថា​ផ្ទះ​ទេ នាង​នៅ​តែ​ចចេស​នៅ​ទី​នេះ​។ ខ្ញុំ​និង​បងស្រីក៏​សម្រេច​អូស​ដៃ​នាង​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ក្រោម​ដំណក់ទឹក​ភ្លៀង​រិចៗ​…។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជួប​បងប្រុស​នាង ហើយ​គាត់​ក៏​និយាយ​ថា​ អរគុណ ​មក​ពួក​ខ្ញុំ​ជា​គួរសម​។ ដោយ​អាការៈនេះយើង​ដឹង​ថា បងប្រុស​នាង​ជា​មនុស្ស​មាន​ការអប់រំនិង​ចរិយា​មារយាទ​ខុស​ពី​ពួក​ក្មេង​ដទៃ​ទៀត​ឆ្ងាយ​។

ពេល​វេលា​កន្លង​មក… ពួក​យើង​កាន់​តែរីក​ធំធាត់​ ។ ក្មេង​ៗ​នៅ​ទីនេះក៏​កាន់តែ​យល់​ដឹង​ពី​ឪពុកម្តាយ​បន្ថែម ពួក​គេ​លែង​លួច​វាយ​ធ្វើបាន​បញ្ញា​ដូចមុន​ទៀត​ហើយ ជា​រឿយៗ​ពួក​យើង​តែ​ងចែក​ចំណី​ខ្លះ​ឱ្យ​នាង​ញុំា​ ។ នាង​មិន​អាច​លែង​ជាមួយ​យើង​ទេ នាង​គ្រាន់​តែ​ឈរមើល​ហើយ​សើច​ប៉ុណ្ណោះ​ ។ បើ​លេង​លោត​កៅស៊ូ ពួក​គេ​ឱ្យ​បញ្ញា​ជា​អ្នក​កាន់​កៅស៊ូ​ ព្រោះ​នាង​មិនចេះ​លោត​… បញ្ញា​​ដូច​ជា​សប្បាយចិត្ត​នឹង​ការ​ចូល​រួមលេង​​បែប​នេះ​។
ថ្ងៃ​មួយ​ ខ្ញុំ​នឹង​មិត្តភក្តិ​បាន​ឃើញ​មាន​ឈាម​ហូរ​ប្រលាក់​សំពត់ និង ដាម​តាម​ជើង​របស់​នាង​​…។ យើង​ពិត​ជា​ភ័យ​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​យើង​បាន​រត់​ទៅ​ប្រាប់​អ្នក​ផ្ទះរបស់​នាង ហើយ​ពួក​គេ​បាន​យក​នាង​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​​….។
មួយថ្ងៃ​ទៅ​មួយថ្ងៃ​… យើង​លែង​សូវ​បាន​ឃើញ​នាង​ដូចមុន​ ។ ពួក​គេ​បាន​ខ្សឹបប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា បញ្ញា​ពេញ​វ័យ​ហើយ​ ហើយ​គ្រួសារ​របស់​នាង​លែង​ឱ្យ​នាង​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​ដូច​មុន​ទៀត​។

ឆ្នាំ​បន្ត​បន្ទាប់​…​ ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ចំណាយ​ពេល​ជួប​ជុំ​ជាមួយ​ក្មេងៗដូចមុន​ ។ ពួក​យើង​ធំៗ​រៀង​ខ្លួន ហើយ​ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​នៅ​យ៉​ក្រោយ​ផ្ទះ​ច្រើន​ជាង​ហក់កៅស៊ូ​ឬលោតមឹក​…​​។ មាន​ម្តង​ ខ្ញុំ​ឃើញ​បញ្ញា​ស្រែក​ហៅ​ខ្ញុំ​តាម​បង្អួច​ខ្វើយៗ…។ នាង​ដូច​ជា​សប្បាយ​ដូច​ចង់​ហោះចេញ​ពី​បង្អួច​​… តែ​បង​ប្រុស​នាង​ក៏​ទាញ​នាង​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​វិញ ។ ក្រោយមក​ តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង?​ គឺ​ជំនួស​វត្តមាន​បញ្ញា​ក្បែរ​បង្អួច គឺ​ជា​បងប្រុស​របស់​នាង ដែល​តែង​តែ​លួច​មើល​ខ្ញុំ​ជា​រឿយៗ​…។ ដំបូង​ខ្ញុំ​មិនចាប់​អារម្មណ៍​ទេ តែ​ពេល​ក្រោយ​ខ្ញុំ​ក៏​លែង​សូវ​នៅ​យ៉​ក្រោយ​ផ្ទះ ទោះជា​មាន​អាកាសធាតុល្អ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ លុះ​ណា​តែ​មាន​វត្តមាន​បងប្អូន​ខ្ញុំ​ជួប​​ជុំ​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ​។

បើ​អ្នក​សួរ​ខ្ញុំ​ តើ​ខ្ញុំ​សរសេរ​អត្ថបទ​នេះ​ដើម្បី​អ្វី?
ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​អ្នក​ថា ខ្ញុំ​ចង់​និយាយ​ពី​ក្មេង​ស្រី​អូទីសឹម​ម្នាក់ ដែល​កើត​មក​ជា​មួយ​ជំងឺ​ដែល​ពិបាក​ព្យាបាល​​ នាង​គ​មិន​អាច​និយាយបាន​…​។ ជាង​កាល​ដែលយើង​រើស​អើង​គ្នា យើង​គួរ​តែ​ផ្តល់​ក្តី​ស្រឡាញ់​និង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ឱ្យ​គ្នា​ នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ហៅថា «​ភាពជា​មនុស្ស​» ។ យើង​ពិត​ជា​សំណាង​ខ្លាំង​ណាស់​ដែល​កើត​មក​ជាមួយ​កាយ​សម្បទា​មាំមួន និង​អវៈយវៈគ្រប់​គ្រាន់​ ។ យើង​អាច​មិន​ពេញ​ចិត្ត​​ផ្នែក​ខ្លះ​នៃ​រាងកាយដែលយើងមាន​ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ត្រឹម​តែ​ចំណាយ​ពេល​ស្រម៉ៃ​ចង់​បាន​អ្វី​ដែល​យើង​ស្អប់​ខ្ពើម​​ប៉ុណ្ណោះ​ ។

ថ្ងៃ​ចុងក្រោយដែល​​ខ្ញុំ​មើល​ពី​លើ​ផ្ទះ គឺ​ពួ​កគេ​បាន​ជញ្ជូន​ឥវ៉ាន់និង​សម្ភារៈ​ដាក់​លើ​ឡាន​ទំនិញ​ធំមួយ​ ។ ត្រូវហើយ!! គ្រួសារ​បញ្ញា​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ ហើយ​យើង​ក៏​បាត់​ដំណឹង​របស់​នាង​សូន្យឈឹង…។​

អត្ថបទនេះ ខ្ញុំ​ចង់​រំលឹក​ដល់នាង​ទុក​ជាការចងចាំមួយ​ ដោយ​ចាត់​ទុក​ថា​នាង​ជាមិត្តល្អ​ម្នាក់!!!​

ខ្សែ​ភាព​យន្ត​រឿង Joker 2019 17/12/2019

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

ជា​ភាព​យន្ត​ហូលីវូត​ខ្នាត​ធំ​ដែល​ត្រូវបាន​ដាក់​បញ្ចាំង​នៅ​គ្រប់​រោង​ភាព​យន្ត​ក្នុង​ក្រុងភ្នំពេញ​ តាំងពី​ខែ​តុលា​ ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​មើល​រឿង​នេះ តែ​គួរ​ឱ្យ​ស្តាយ​ដោយ​កូនស្រី​ខ្ញុំ​មិនត្រូវ​បាន​អនុញាតិ​ឱ្យ​ចូល​មើលនោះ​​ឡើយ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ពន្យា​ពេល​រហូត​ភាពយន្ត​នេះ​ដកចេញ​ពី​រោង​បាត់​ ​បន្ទាប់​ពី​ក្មួយស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​មើល នាង​ក៏បាន​ណែនាំ​ខ្ញុំម្តងទៀត​​…។

ខ្ញុំ​បាន​ចូល​មើលJoker​ក្នុង​ Website មួយ… ការចាប់ផ្តើម​ប៉ុន្មាន​នាទី​ដំបូង​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​អារម្មណ៍​តាន​តឹង​ ខ្ញុំ​យល់​ពី​អារម្មណ៍​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​មួយ​ដែល​ធ្លាប់​ឆ្លងកាត់​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជឿ​ថា​ ស្ថានភាព​ខ្ញុំ​មិនទាន់​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដូច​ជា​ Arthur នោះទេ។
Arthur ជា​ឈ្មោះឯក​​របស់​​រឿង Joker ។ គាត់​បាន​​សម្តែង​ឥតខ្ចោះ​រហូត​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​កោត​សរសើរ​ថា​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​ប្រចាំឆ្នាំ​។

រឿង​នេះ​បាន​រៀប​រាប់​ពី​មនុស្ស​ដែល​មាន​បញ្ហា​ផ្លូវ​ចិត្ត​ក្នុង​កំឡុង​ទស្សវត្សន៍​ឆ្នាំ​៦០ តាម​ដែលខ្ញុំ​គិត​។

សេចក្តីសង្ខេប​៖​

– Joker មាន​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ ហើយ​គាត់​តែង​តែ​សើច​ខុសពេល ទោះជា​គាត់​មិនចង់​ (ភាគ​ច្រើនគាត់​សើច​ពេល​ដែល​គាត់​នៅ​ជាមួយ​មនុស្សឬស្ថាន​ភាព​​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​តាន​តឹង​ផ្លូវ​ចិត្ត​)​។

– ដោយសារ​តែ​ការ​សើច​ខុសពេល​វេលា​របស់​គាត់ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជាក់​ជាកាតមួយ​ភ្ជាប់​ខ្លួន​សម្រាប់​គាត់​បង្ហាញទៅ​អ្នកដទៃ​ ប៉ុន្តែ​ពេល​ខ្លះ​វា​យឺតយ៉ាវ​​សម្រាប់​បង្ហាញ​កាត​នេះ​ទៅ​ពួកគេ ព្រោះ​តែ​មនុស្ស​ទាំងនោះ​មិន​បាន​ទុក​ពេល​និង​យល់យោគ​គាត់​នោះទេ ​។ កាល​ដែល​គាត់​សើច​ វា​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​ឈឺចាប់​ជាង​ពេល​ដែល​ស្ងាត់ស្ងៀម…។

– គាត់​ទទួល​រង​អំពើហិង្សានិង​អយុត្តិធម៌​​ជា​ច្រើន​លើក​ពី​មនុស្ស​​ម្នា​នៅ​ក្នុង​សង្គម​។

– គាត់​ត្រូវ​ចិញ្ចឹម​និង​មើល​ថែ​ម្តាយ​ចាស់​ដែលមានជំងឺរាំរ៉ៃ​ជា​យូរឆ្នាំ​​មកហើយ ផ្នែក​មួយ​នៃ​បញ្ហា​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​គាត់​គឺ​ជះឥទ្ធិពល​ពី​ម្តាយ​របស់​គាត់ ហើយ​ម្តាយ​របស់​គាត់​កុហក​គាត់​គ្រប់យ៉ាង​… ម្តាយ​របស់គាត់​ជាអ្នក​បង្កើត​មេរោគ​នេះ។​

– គាត់គ្រាន់​តែ​​ជា​ក្មេង​កំព្រា​ដែលម្តាយ​របស់គាត់​សុំ​យក​មក​ចិញ្ចឹម​​ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ដឹង​គឺ​វា​ជា​ការ​វាយ​ប្រហារមួយ​ដ៏ធំ​​ ​​។​ ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ជំងឺ​ផ្នែក​ស្មារតី​ ហើយ​បាន​​​ឱ្យ​មិត្តប្រុស​ រំលោភ​បំពាន លើរូបរាងកាយ និង​ប្រើអំពើហិង្សា​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​មកលើ​គាត់​ ។ គេ​បាន​សរសេរក្នុងកំណត់​ហេតុ​ម្តាយគាត់​ថា គាត់​មាន​របួស​នៅ​​ក្បាល​ជាច្រើនកន្លែង​និងមាន​ស្នាម​ជាំពេញ​ខ្លួន… ក្រៅ​ពី​នោះ​គាត់​ខ្វះអាហារូបត្ថម្ភ​និង​រងសម្ពាធ​ពី​ជាតិ​វិទ្យុសកម្ម​ពេល​ដែល​គាត់​នៅ​តូច​។​ ការពិត​ទៅ​ម្តាយ​របស់​គាត់​ យក​គាត់​មកចិញ្ចឹម​គឺ​ដើម្បី​ផល​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ​… គាត់​មិន​បាន​ត្រូវ​មើលថែ​នោះទេ​…។

– គាត់​សម្លាប់​មនុស្ស​ដែល​ជា​ចំណែក​នៃ​ភាព​ឈឺចាប់​ខ្លោចផ្សារ​នៃ​ជីវិត​របស់គាត់​ ហើយ​មនុស្ស​ដែល​យើង​គិតថា​ត្រឹមត្រូវ​និងមាន​ប្រយោជន៍​ក្នុង​សង្គម​ វា​គ្រាន់​តែ​ជាលាមក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​លូក្រោម​ដី​ប៉ុណ្ណោះ​។

– ខ្ញុំ​គិត​ថា​គាត់​មាន​ស្នេហា​និងមាន​អ្នក​យល់​ចិត្ត​ដែល​ជា​ស្ត្រីម៉េម៉ាយ​រស់​នៅ​អាគារ​ជាមួយ​គាត់ តែ​ការពិត​នោះ​គ្រាន់​តែ​ជាក្តី​ស្រម៉ៃ​មួយរបស់​គាត់​តែ​ម្នាក់​ឯង​​ប៉ុណ្ណោះ​។

– គាត់​មិន​សម្លាប់​មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​ល្អ​ជាមួយ​គាត់​នោះទេ​ ហើយ​គាត់​មិន​វាយប្រហារ​នរណាម្នាក់​ពីក្រោយខ្នង​ដែរ​ ។

រឿង​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្ញប់​ស្ញែង​មួយ​គឺ​ Joker បានទៅ​ទាត់​សំរាម​នៅច្រក​ផ្លូវ​ដើម្បី​បន្ធូរកំហឹង​និងភាពសោកសៅ​​ ខណៈ​ដែល​មនុស្ស​​​គិត​ថា​ត្រឹមត្រូវ​និង​ចេះ​ដឹង​បែរជា​ទាត់ធាក់​គាត់​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មិនសប្បាយចិត្ត​។ សរុប​សេចក្តីមក​ ការឈឺចាប់​របស់​គាត់​គឺ​គាត់​ទទួល​ខុសត្រូវ​ដោយខ្លួនឯង​ មិន​ឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​អ្នកដទៃឡើយ ។​ គ្រប់​កាយ​វិកា ទឹក​មុខ​ និង ដំណើរ​… គឺ​បង្ហាញ​ថា​ជីវិត​គាត់​ពិត​ជា​ត្រូវការ​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់​ ប៉ុន្តែ​វាជា​រឿង​ដែល​គួរ​ឱ្យ​សោកស្តាយ​បំផុត​ដែល​ជន​រងគ្រោះ​ជា​អ្នក​ជំងឺ ជាមនុស្ស​ទន់ខ្សោយ ក្រខ្សត់​ និង ជា​អ្នកទទួល​ខុសត្រូវម្នាក់ ​ត្រូវ​ទទួល​រងការប្រមាថ​ ធ្វើបាបជា​បន្តបន្ទាប់ ​។

គាត់​ដឹង​ថា​គាត់​មាន​ជំងឺនេះ គាត់​ចង់​ព្យាបាល​វា​ គាត់​ចង់​ឱ្យ​ជិវិត​និងទឹក​ចិត្ត​របស់​គាត់​ប្រសើរ​ឡើង តែ​វា​ជា​រឿង​ដ៏​លំបាក​មួយ​ដែល​ពួក​គេ​មិន​ដឹង​ថា​ តើ​ត្រូវ​ព្យាបាលដោយរបៀបណា​? ក្រៅ​ពីសួរ​សំនួរ​ដដែលៗ​និង​ផ្តល់​ត្រឹម​ជា​ថ្នាំលេប​… ។ អ្នក​ព្យាបាល​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ធុញ​ទ្រាន់ គេ​ត្រូវការ​ឱ្យ​គាត់​ស្តាប់​ដំបូន្មាន​ទាំងនោះ​ ទាំង​ដែល​គេ​មិន​ដែល​ព្យាយាម​ស្តាប់​និង​ស្វែងយល់​ពី​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​និយាយ​ទាល់​តែសោះ​។

សង្គម​ដែល​បក្សពួក​ អាត្មានិយម ប្រកាន់វណ្ណៈ កម្សោយ​នៃការដឹកនាំ​ពិតជះ​ឥទ្ធិពល​ដល់​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​…។ ​ឈុត​ដែល​ខ្ញុំ​សង្វេគ​គឺ​រាល់​ពេល​ដែលគាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​វាយធ្វើបាប​ ហើយ​ឈុត​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​រីករាយ​ជាងគេ​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​រាំ​… ប្រហែល​ជា​ពេល​ដែល​គាត់​រក​ឃើញ​ថា តើ​គាត់​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​បន្ត​ទៀត​​​?​
ខ្ញុំ​រកឃើញ​ស្នាម​ញញឹម​ពិតប្រាកដ​នៅប៉ុន្មាន​វិនាទី​ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​បុរស​ពាក់មុខ​ម្នាក់​ជិះក្នុង​រថយន្ត​តាក់ស៊ី​ឆ្លងកាត់​ផ្លូវ​​​ ។

ខ្ញុំ​បាន​មើល​រឿង​នេះ​ពីរ​លើក ហើយ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ចូល​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​សាច់រឿង​និង​តួអង្គ ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​រឿង​មួយ​នេះ​ខ្លាំង ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​រក្សាវា​ទុក​ជា​ឯកសារ​ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ប្លក់​របស់​ខ្ញុំ​។

សម្រាប់​ខ្ញុំ ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​ជា​ជំងឺ​ដែល​កាច​សាហាវ​បំផុត ។ វា​ជា​បិសាច​ដែល​ផ្តល់​ការ​ឈឺចាប់​ឱ្យ​អ្នក​​រៀងរាល់​វិនាទី បន្តិចម្តងៗ​… គ្មាន​សំឡេង គ្មាន​ពណ៌ គ្មាន​ឈ្មោះ​មេរោគ គ្មាន​ទំហំ​… ហើយ​ទី​បំផុត​វា​ក៏​បញ្ចប់​គ្រប់យ៉ាង​ជាយើង​ដោយ​ស្ងៀមស្ងាត់​ ។ បរិយាកាស មនុស្សជុំវិញ​ខ្លួន សុទ្ធ​តែ​ជា​ចំណែក​មួយ​នៃ​វិបិត្ត​ផ្លូវ​ចិត្ត​…. ហើយ​សម្រាប់​ពួកគេ «ជីវិត​គឺ​គ្រាន់តែ​ជា​សោកនាដកម្ម»​ ប៉ុណ្ណោះ!!!

ccbd65fa50aff7f2152ad119665caadeaf4ef698

ការចាកចេញឆ្ងាយរបស់ម៉ែ 15/09/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

គ្រួសារ​ជា​អថិរភាពដំបូងបំផុតរបស់ខ្ញុំ​ ៣៥​ឆ្នាំកន្លងមកនេះ​​ ខ្ញុំបាន​ចំណាយពេល​រស់នៅ​ជាមួយគ្រួសារ​មិន​ដែល​បែក​ចាកចេញ​ឆ្ងាយម្តងណាឡើយ។​​ ដោយ​សារ​តែហេតុនេះ​គ្រួសារ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្វី​គ្រប់យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ បន្ទាប់ពីការ​ចាក​ចេញ​ជាងមួយ​ឆ្នាំ​របស់​បងស្រី ការ​នឹករលឹក​នៅ​តែបន្ត​… ហើយ​ពេល​នេះ​ម៉ែ​របស់ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវចាកចេញ​ទៅរស់នៅ​លើទឹក​ដី​អាមេរិក​ជាមួយបង​ស្រី​ទៀត​។ ថា​ទៅ​ខ្ញុំមិន​ដែល​បែក​ម៉ែ​ឆ្ងាយ​និង​យូរ​យ៉ាង​នេះ​ទេ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​ស្រងេះ​ស្រងោច​។ ផ្ទះ​ដែល​ធំទូលាយ​ ប៉ុន្តែ​មនុស្សចេះ​តែតិច​ទៅ​ៗ​ មាន​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ត្រលប់​ទៅ​ដល់​​ផ្ទះ​ ចេះ​តែ​យល់​ថា​ផ្ទះ​ដូច​ជា​ងងឹតៗ​និង​ខ្វះ​អ្វី​ម្យ៉ាង ខ្ញុំសម្លឹង​មើល​ផ្ទះបាយ​ដែល​ម៉ែធ្លាប់​ដាំ​ស្ល​ ហើយ​បន្តិច​ទៀត​នឹង​លែង​មាន​គាត់​។​


តាំង​ពី​តូច​មក​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ដែល​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ច្រើន​។ ចាំបាន​ថា​ពេល​មួយកាល​ពី​១០ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ មិត្តរួម​ការងារ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់​ ខ្ញុំ​បាន​យំ​ឡើង​ហើម​ភ្នែក​ព្រោះតែ​ការ​បែក​គ្នា​លើកនោះ​ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​មួយ​ដែរ ព្រោះក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​គ្មាន​មិត្តភក្តិ​ណា​យំ​ទាល់​តែ​សោះ​។ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ជូន​ដំណើរ​គេ​ទេ ក៏​មិន​ចូល​ចិត្តការ​បែក​គ្នា​ដែរ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការបែក​បាក់ ព្រាត់​ប្រាស់ ចាកចេញ​ឆ្ងាយ​របស់មនុស្សជា​ទី​ស្រលាញ់ ប៉ុន្តែ​ទេវតា​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀន​មេរៀន​នេះ​ឲ្យចេះ ឲ្យចាំ ឲ្យ​រឹង​មាំ ដោយ​បាន​ដាក់​ មេរៀន​«បែក»​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​សម្រាប់​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ​។ វិថី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​កាន់​តែ​ទូលាយ​ កាន់​តែធំ ហើយ​មនុស្សដែល​នៅរួម​ដំណើរ​ជាមួយ​​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​តិច… អំរែក​នៅ​លើ​ស្មា​ដែល​ធ្ងន់​ក៏​នៅ​តែ​មាន ពុកកាន់តែចាស់ ចំណែកកូនស្រីកាន់តែធំរាល់ថ្ងៃ​… ពួកគេត្រូវការម្ហូបអាហារនិងការមើលថែរាល់ថ្ងៃ​​​​។ ម៉ែ!! កូនពិតជា​ខ្លាច​ ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃស្អែក​នឹង​មាន​មនុស្សចាកចេញពីកូនទៀត កូននៅតែខ្លាចព្រោះ​កូន​មិនទាន់​រៀន​ចេះ​មេរៀន​«បែក» ដែលទេវតាបានដាក់ឲ្យ​កូន កូន​នៅតែ​ខ្លាចព្រោះ​មនុស្សដែល​ចូល​មកជីវិត​របស់​កូនកាន់​តែ​តិច ហើយ​ចំនួន​មនុស្សដែល​ទៅក៏កាន់​តែច្រើន​…​។

ម៉ែ​ទៅ​ហើយ!!​ ប្រហែល​ជា​មួយ​ឆ្នាំ ពីរ​ឆ្នាំ​… ឬអាច​ច្រើន​ជាង​នេះ​។ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​នឹក​ម៉ែ​ខ្លាំង​ណាស់ នឹក​ម្ហូបម៉ែ​ដែល​កូនតែង​តែ​រអ៊ូ​ថាមានរសជាតិ​ចម្លែក​។ កូន​នឹក​ដល់​សំឡេង​ទូសព្ទ​ដែល​ម៉ែ​ខល​រក​កូន​ដើម្បី​ញុំាអាហារ​ពេល​ល្ងាច​ជាមួយ​គ្នារាល់ថ្ងៃ នឹកដល់​ពេល​ដែល​កូន​អូសកន្រ្តក​ជូន​ម៉ែ​ដើរ​ផ្សារ​ទិញ​ម្ហូប… នឹកឃើញ​រូបភាព​ម៉ែ​ស្រោចដំណាំនៅជុំវិញផ្ទះ​…នឹកម៉ែគ្រប់ពេល​…​។ កូន​សូម​ទោស​ដែល​តាំង​ពីដើម​មក​ កូន​មិន​ស្តាប់ម៉ែ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្លូវ​ជីវិត​ត្រូវ​តែល​តោល​បែប​នេះ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ក៏កូន​មិន​ស្តាយ​ដែរ​ព្រោះ​ត្រឹម​កើត​មក​ជា​កូន​ម៉ែ​ ក៏យល់​ថាគ្រប់​គ្រាន់។

សូម​ម៉ែ​ទៅ​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ថ្មី​ដែល​ម៉ែ​តែងតែ​ហៅ«ស្រុក​យក្ស»​ឲ្យ​បាន​សុខ​សប្បាយ​និង​រីករាយ​។

ការឃ្លាតឆ្ងាយរបស់បងស្រី 30/01/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
add a comment

តាំងពីខ្ញុំកើតមកខ្ញុំបានឃើញគាត់រួចទៅហើយ គាត់ជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមានអាយុលើសខ្ញុំបីឆ្នាំ​ គាត់មានសម្បុរសស្គមស្តើងនិងខ្ពស់​ខុសពីក្មេងដទៃនៅក្នុងភូមិ។ គ្រប់ពេលគឺយើងតែងតែនៅជាមួយគ្នា គាត់ធ្លាប់កាប់អំពៅឲ្យខ្ញុំយកទៅរៀន តែងតែចែកចំណីអាហារមកឲ្យខ្ញុំញាំ ធ្លាប់គេងខ្នើយមួយជាមួួយគ្នា ធ្លាប់ឡើងដើមឈើជាមួយគ្នា ធ្លាប់ញាំបាយចានជាមួយគ្នា… គ្រប់យ៉ាងគឺមានច្រើនរាប់មិនអស់ដែលយើង«ធ្លាប់»រួមសុខទុក្ខជាមួយគ្នា។ គាត់គឺជាបងស្រីទីពីររបស់ខ្ញុំ ដោយសារវ័យនិងការគិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ធ្វើឲ្យពួកយើងលើសពីបងប្អូនគឺជាមិត្តជិតស្និទ្ធ។
រាល់ពេលគាត់ទន្ទេញមេរៀននៅលើដើមត្របែកមុខផ្ទះ ខ្ញុំគឺនៅលើមែកត្របែកស្តាប់គាត់ដែរ… អស់កាលជាង៣០ឆ្នាំបើរៀបរាប់ពីអនុស្សាវរីយ៍គឺមានច្រើនរាប់មិនអស់។

«បងស្រី» មិនត្រឹមតែជាចំណែកនៃភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំប៉ុន្តែគឺជាចំណែកដ៏សំខាន់នៃព្រលឹងនិងស្មារតី គាត់ជាស្ត្រីគំរូនៅក្នុងចិត្តដែលខ្ញុំមាន។ គាត់ក្លាហាន ឈ្លាសវៃ ពូកែតស៊ូអត់ធ្មត់និងជាស្ត្រីដែលអាចប្រើជីវិតនៅលើវិថីដ៏ជោគជ័យ។ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលដានជើងរបស់គាត់ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលភាពជោគជ័យរបស់គាត់ដោយមោនទភាព… បងស្រីបានកាន់ដៃខ្ញុំដើរឆ្លងអណ្តាតភ្លើង ភាពអត់ឃ្លាន ការឈឺចាប់… និងបង្រៀនខ្ញុំឲ្យក្លាយជាស្ត្រីរឹងមាំម្នាក់ដែលអាចរស់ដោយខ្លួនឯងនៅថ្ងៃនេះ។ពួកយើងទាំងពីរមានជំហរជាមេគ្រួសារ ស្វែងរកប្រាក់ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់និងគ្រួសារទាំងមូល… ។ ដំណើរដែលដើរគឺមានរអិលខ្លះ ដួលខ្លះ របួសជាហូរហែរ… យើងជួយគ្នាក្នុងការព្យាបាលរបួល ជួយលើកគ្នាពេលដែលដួល…។
ការចែករំលែកគឺច្រើនមហិមាដែលខ្ញុំមិនអាចរាប់បាន យើងតែងតែពិភាក្សាគ្នានិងចែករំលែករឿងស្មុគស្មាញ ការឈឺចាប់ជាមួយគ្នា…។
រហូតមកដល់ពេលនេះបងស្រីបានរៀបការហើយត្រូវទៅរស់នៅបរទេស នេះជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវបែកគ្នា។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាបាត់បង់ដៃម្ខាងហើយយល់ថាហេលហាល។

12507301_10201445115206195_7198653270797138093_n

នៅពេលវ័យពួកយើងកាន់តែច្រើន ពួកយើងមានពេលរីករាយក៏កាន់តែតិច ការចំណាយពេលលើភារកិច្ចនិងការទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើន។ មនុស្សចាកចេញក៏កាន់តែកើនក្នុងពេលដែលមិនមាននរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្នុងជីវិតបន្តទៀត ហេតុផលមកពីពួកយើងផ្តោតលើគុណភាពច្រើនជាងបរិមាណ។
បងស្រីបានចាកចេញទៅ ហើយខ្ញុំ​គឺជាមនុស្សតែម្នាក់នឹងឈរនៅទីតាំងរបស់គាត់បន្ត។
បងស្រី មានពាក្យជាច្រើនដែលនិយាយចេញមកយល់ថាខ្មាសនិងអៀនមាត់ ប៉ុន្តែបើសិនជាបងបានអានអត្ថបទដែលបងចេះតែជេរខ្ញុំថាសរសេរវ៉ល់ៗនេះ សង្ឃឹមថាបងអាចចំណាយពេលរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ដែលពួកយើងធ្លាប់កម្សត់កម្រជាមួយគ្នា​ ហើយយើងគ្រប់គ្នានឹងនឹកដល់បងគ្រប់ពេល ជាពិសេសគឺវត្តី។
ក្តីរំពឹងមួយរបស់ខ្ញុំគឺពួកយើងអាចមានពេលមើលព្រិលធ្លាក់ជាមួយគ្នានៅលោកខាងលិច ដែលឆ្ងាយរាប់លានយោជន៍នៅថ្ងៃមួយ។
សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនពូកែដូចបង សោកស្តាយដែលតែងតែធ្វើឲ្យបងខកបំណង​ សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនអាចសាងគ្រួសារមួយដ៏ល្អដូចជាបង… ប៉ុន្តែរឿងដែលខ្ញុំមានសប្បាយរីករាយនិងអស្ចារ្យគឺមានបងជាបងស្រីបង្កើត ដែលរួមពោះម្តាយជាមួយគ្នា។
ចុងក្រោយ ជូនពរបងនិងបងថ្លៃក្មេង មានក្តីសុខភាពល្អ សំណាងល្អ ទទួលជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ចនិងរីករាយស្រស់ស្រាយរាងរាល់ថ្ងៃ។

%d bloggers like this: