jump to navigation

រឿងខ្លី «ប៉ាភ្លេចឈឹង» 03/04/2020

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, រឿង​និទាន.
add a comment

ស្តាប់​ប៉ា​ណាកូន​… ខណៈ​ដែល​ប៉ា​កំពុង​និយាយ​ កូន​គេង​លក់​បាត់​ហើយ ដៃដ៏​តូចល្អិត​ត្រូវ​សង្កត់​ដោយ​ថ្ពាល់​កូន សក់​រួញ​ពណ៌​ទង់ដែង​ទទឹក​ជោក​ដិតដាម​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់កូន​… ប៉ាលួច​ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​កូន​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​… ត្រឹម​តែ​ប៉ុន្មាន​នាទី​មុន​នេះ​បន្តិច​ ខណៈ​ប៉ា​កំពុង​ពិនិត្យ​ឯកសារ​នៅ​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​ អារម្មណ៍​សោកស្តាយ​រហូត​ក្លាយ​ជា​ភាព​តាន​តឹង​បាន​ចូល​មក​ដាស់​អង្រួន​ចិត្ត​ប៉ា​ បង្ខំ​ប៉ា​ឱ្យ​ដើរ​សំដៅ​មក​រក​គ្រែ​របស់​កូន​។​

មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ប៉ា​កំពុង​តែគិត កូន… ប៉ា​បាន​បញ្ចេញ​កំហឹង​ដាក់​កូន ប៉ា​ស្តី​បន្ទោស​កូន​នៅ​ពេល​កូន​កំពុង​ស្លៀកពាក់​បម្រុង​ទៅ​សាលា គ្រាន់តែកូនយក​ក្រណាត់​មកជូន​ខ្លួន​ជូត​មុខ​ ប៉ា​បន្ទោស​កូន​ថាម៉េច​មិនព្រម​ជូតជើង​ផង​… ប៉ា​ស្រែក​ទាំង​កំហឹង​នៅ​ពេល​កូន​ទម្លាក់​របស់​ផ្សេងៗ​ទៅ​លើ​ក្តារ​។

ពេល​បរិភោគ​អាហារពេលព្រឹក​ ប៉ា​ក៏​នៅ​តែ​រកឃើញ​កំហុស​កូន​ទៀត​… កូន​ធ្វើ​ឱ្យ​កំពប់​ប្រឡាក់​ប្រឡូស​ កូន​ញុំា​អាហារ​បន្ទី​បន្ទាន់​គ្មាន​របៀប​ ដាក់​កែងដៃ​លើតុ​ កូន​ដាក់​ប៊័រ​​លើ​នំប័ុង​ក្រាស់​ហួស​ពេក​។ ពេល​កូន​កំពុង​រត់លេង​ ប៉ា​កំពុង​រៀប​ចំ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ឡើង​រថភ្លើង​ កូន​ងាក​បក់​ដៃ​ហើយ​និយាយថា «បាយៗប៉ាៗ» តែ​ប៉ា​ចង​ចញ្ចើម​គំហក​ទៅ​វិញ​ថា «​លាង​ដៃ​ឱ្យ​ធឹង​បន្តិច​មើល៍​»​

ហើយ​រឿង​ទាំង​អស់​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ម្តង​ទៀត​នៅ​ពេល​រសៀល ខណៈ​ពេល​ប៉ា​ដើរ​តាម​ថ្នល់​ចូល​ទៅ​ជិត​កូន កូន​កំពុង​លុត​ជង្គង់​លេង​ដុំ​ថ្ម ស្រោម​ជើង​កវែង​របស់កូន​រហែក​ធ្លុះ​ធ្លាយ​ជា​ច្រើន​កន្លែង​ ប៉ា​ធ្វើ​ឱ្យ​កូន​អាម៉ាស់​នៅ​ចំពោះ​មិត្ត​ប្រុសៗ​ដោយ​បង្គាប់​ឱ្យកូន​ដើរ​ពីមុខ​ប៉ា​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ… ស្រោម​ជើង​នេះ​ថ្លៃ​ណាស់ ទាល់​តែយក​លុយ​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​ទិញ​ទើប​កូន​ឯង​ចេះ​ប្រយ័ត្ន​ជាងនេះ​ គិត​មើល​ចុះ​… ប៉ាចេះ​និយាយ​បែបនេះ​ទៅ​រក​កូន​កើត​ដែរ​ហ្ន៎?​

បន្ទាប់​ពី​នោះ​មក​ កូនចាំ​ដែរទេថា ពេល​ប៉ា​កំពុង​ពិនិត្យ​ឯកសារ​នៅ​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​ កូន​ចូល​មក​រក​ប៉ា​ដោយ​ភ័យ​ខ្លាច ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​ពិបាក​ចិត្ត​ ពេល​ប៉ា​ងើបមុខ​ចេញ​ពី​ឯកសារ ងាក​សម្លឹង​ទៅ​រក​កូន​ដោយ​ក្តី​ធុញ​ទ្រាន់​ដែល​ចូល​មក​កាត់​ចង្វាក់​ កូន​ឈរទាំង​ញញើត​ញញើម​នៅ​នឹង​មាត់​ទ្វារ ប៉ា​ក៏​សួរ​សន្ធាប់​ថា «កូន​ឯង​ចូល​មករក​អី​?»​

កូន​មិន​និយាយអ្វី​ តែ​រត់​ចូល​មក​រក​យ៉ាង​លឿន ដៃ​របស់កូន​ឱប​កប៉ា​ដោយ​ថើប​ប៉ា ដៃ​ដ៏​តូច​របស់កូន​ឱប​ប៉ា​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រទាន​ឱ្យ​វា​រីក​ស្គុះ​ស្គាយក្នុង​ចិត្ត​របស់​កូន ដែល​សូម្បី​តែ​ការណ៍​ត្រូវ​បំភ្លេច​ចោល​ក៏​មិន​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ​ស្វិត​ស្រពោន​ឡើយ​… បន្ទាប់​ពី​នោះ​មក កូ​ន​ក៏​រត់​ឡើង​ជណ្តើរ​យ៉ាង​លឿន​បាត់​ទៅ​ ។

កូន​សម្លាញ់​… បន្ទាប់​ពី​នោះ​បន្តិច ក្រដាស​ឯកសារ​របស់​ប៉ា​ដែល​កំពុង​តែ​កាន់​ក៏​របូត​ចេញ​ពី​ដៃ​… អារម្មណ៍​មិន​ល្អ​ក៏​ផុស​ឡើង​ក្នុង​ចិត្តប៉ា​… តើ​ចរិត​អ្វី​ទៅ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ា​ទៅ​ជា​បែបនេះ? ទម្លាប់​ចាំ​តែ​ចាប់​កំហុស​ ដៀល​ត្មះ​ស្តី​បន្ទោស​នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ប៉ា​ផ្តល់​ឱ្យ​កូន​ក្នុង​ឋានៈ​ជាកូន​ប្រុស​… នេះ​មិនមែន​មាន​ន័យ​ថា ប៉ា​មិន​ស្រឡាញ់​កូន​នោះទេ  វា​ជា​ការ​រំពឹង​ជ្រុល​ហួសហេតុ​ពីក្មេង​ម្នាក់​ ប៉ា​បង្វឹក​កូន​ទៅ​តាម​មាត្រ​ដ្ឋាន​របស់ប៉ា​។

ប៉ុន្តែ​ក្នុង​រូប​កូន​​ក៏មាន​អ្វី​ល្អៗ​ជាច្រើន​គួរ​ឱ្យ​កោត​ស្ញប់ស្ញែង ស្មោះ​ស​បរិសុទ្ធ​បេះដូង​របស់កូន​ក៏​ធំទូលាយ​ប្រៀប​ដូច​រស្មី​ព្រះ​អាទិត្យ​ដែល​បំភ្លឺ​អស់​សព្វភ្នំ​ធំៗទាំងឡាយ ដែល​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​តាម​រយៈ​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​ស្តែង​ចេញ​ដោយ​ធម្មជាតិ​ខណៈ​ពេល​កូន​រត់​មក​ឱ្យ​ក្រសោប​ប៉ា ថើបប៉ា​មុន​ពេល​ចូល​គេង​… យប់​នេះ​កូន​មិនចាំបាច់​ព្រួយ​បារម្ភ​អ្វី​ទៀត​ទេ ប៉ានឹង​មក​នៅ​ក្បែរ​កូន​ក្នុង​ទី​ងងឹត ប៉ា​នឹង​លុត​ជង្គង់​នៅ​ត្រង់នេះ​ដោយ​ទឹក​ចិត្ត​បរិសុទ្ធ​។

វា​ជា​ការ​តបស្នង​ដែល​មិន​សូវ​សក្តិសម​គ្នា​ប៉ុន្មានទេ ប៉ា​ដឹងថា​កូន​មុខជា​មិនយល់​ទេ​បើ​ប៉ា​និយាយ​ប្រាប់​ពេល​កូន​ដឹង​ខ្លួន​… ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃ​ស្អែក​នេះ​ប៉ា​នឹង​ក្លាយ​ជា​ប៉ា​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ​របស់​កូន ប៉ា​នឹង​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​ដ៏​ល្អ​របស់​កូន ឈឺចាប់​ពេល​កូនឈឺ សើច​ពេលកូន​សើច​សប្បាយ ប៉ា​នឹង​កាត់​អណ្តាត​របស់​ប៉ា​ចោល​ប្រសិន​បើ​សម្តីទាំងឡាយ​ដែល​ពុំមាន​ក្តី​អត់​ធ្មត់​របស់ប៉ា​វារបូត​ចេញ​មក​… ប៉ា​នឹង​ទន្ទេញ​ពាក្យ​ដដែលៗ​ជា​បន្តបន្ទាប់ ប្រៀប​ដូច​ការងារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ថា «​កូន​គ្រាន់​តែ​ជា​ក្មេង​តូច​ច្រមក់​ម្នាក់ ជាក្មេង​ដ៏​តូច​ល្អិត​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​…»

ប៉ា​បារម្ភ​ថា ខ្លាចប៉ា​មើល​ទៅ​កូន​ប្រៀប​ដូច​ជាមនុស្ស​ចាស់​ម្នាក់ សូម្បី​តែ​ខណៈ​ដែល​ប៉ា​ឃើញ​កូន​នៅ​ពេល​នេះ កូនក្រាប​ខ្លួន​ដ៏​ទន់​រងៀក​នៅ​លើ​គ្រែ… ប៉ា​មើល​ឃើញ​ហើយថា កូន​នៅ​តូច​នៅឡើយ​ ម្សិលមិញ​កូន​នៅ​ក្រោម​រង្វង់ដៃ​ម្តាយ ​ក្បាល​កូន​ផ្តេក​លើ​ស្មា​ម្តាយ​… ប៉ា​ធ្វើ​ជ្រុល​ពេក​ហើយ​… ជ្រុល​ពេក​ហើយ​កូន​….​។

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ទន្ទឹម​នឹង​ត្រូវ​ដៀល​ត្មះស្តីបន្ទោស​អ្នក​ដទៃ​សូម​ឱ្យ​ព្យាយាម​ស្វែង​យល់ចិត្ត​ពួកគេ សូម​ព្យាយាម​រក​ឱ្យ​ឃើញ​ថា ហេតុអ្វី​ទើបគេ​ធ្វើបែប​ហ្នឹង នោះ​វា​នឹងផ្តល់​ប្រយោជន៍​ដល់​អ្នក​ហើយ​បង្ក​ផល​ជា​វិជ្ជមាន​ជាជាងការ​រិះគន់​ស្តី​បន្ទោស ហើយ​វា​នឹង​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ការ​យល់​ចិត្ត​យល់​ថ្លើម​ ការ​អត់​ធ្មត់​ និង​ក្តី​មេត្តា។ ហើយ​បើ​លោក​អ្នក​អាច​ស្វែង​យល់​ពី​ពួកគេ​បាន លោក​អ្នក​អាច​អភ័យ​ទោស​ឱ្យ​ពួក​គេ​បាន​គ្រប់​ៗ​គ្នា​។​

 

រឿង​ខ្លី​នេះ​ត្រូវបាន​និពន្ធ​ដោយ​លោក W. Livingston Larned ​ និង​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ​របស់​លោក Dale Carnegie ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា សិល្បៈ​ចងមិត្ត បន្ទន់​ចិត្ត​អ្នកដទៃ​
 

រឿង​និទាន ផ្ទុយ​ពី​រឿង​ខ្ញុំ​ 22/11/2011

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, រឿង​ខ្លី​របស់​ខ្ញុំ​, រឿង​និទាន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
4 comments

នេះ​ជា​រឿង​និទាន​ខ្លី​មួយ​ដែល​​បាន​ដំណាល​ថា​​ កាល​ដើម​ឡើយ​មាន​ស្រ្តី​ចំណាស់​ម្នាក់​កំពុង​​អង្គុយ​​លេង​នៅ​​មុខ​ផ្ទះ​របស់​គាត់ ។ ស្រាប់​តែ​មាន​អ្នក​ជិត​ខាង​ម្នាក់​រត់​មក​ប្រាប់​គាត់​ថា កូនប្រុស​គាត់​បាន​សំលាប់​មនុស្ស​ គាត់​គិត​ថា​មិន​មែន​​ទេ​គឺ​ជា​ការ​យល់​​​ច្រលំ កូនគាត់​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ ស្លូត​បូត​ មិន​អាច​សំលាប់​មនុស្ស​បាន​ទេ​ ។ លុះ​បន្ទាប់​មក​ទៀត​មាន​មនុស្ស​មក​ប្រាប់​គាត់​ថា កូន​ប្រុស​គាត់​ជា​ឃាតករ​សំលាប់​មនុស្ស គាត់​នៅ​តែ​មិន​ជឿ… លុះ​មាន​ជន​ទី​បី​បានមក​​និយាយ​​​ដដែល​​ គាត់​បាន​វេច​បង្វិច​គេច​ខ្លួន​បាត់​ព្រោះ​តែ​ភ័យ​ខ្លាច ។ ការ​ពិត​កូនប្រុស​​គាត់​អត់​បាន​សំលាប់​មនុស្ស​ទេ​ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​យល់​ច្រលំ​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​ហេតុតែ​មិន​ទុក​ចិត្ត​ នឹង​មិន​បាន​ស្វែង​រក​ការពិត​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់​លាស់​ គាត់​ក៏​រត់​ចោល​ស្រុកទៅ ។

និយាយ​ត្រលប់​មក​វិញ​ មាន​ពេល​មួយ​មាន​គេ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​ម្នាក់ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​​នៅ​តែ​ឈរ​ខាង​អ្នក ខ្ញុំ​ជឿ​អ្នក ។ រហូត​មាន​ពេល​មួយ​ទៀត​ មាន​មនុស្ស​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​អ្នក​​មិន​អាច​សេពគប់​បាន ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ឈរ​ខាង​អ្នក ​ជឿ​លើ​អ្នក… ​ រហូត​មាន​ពេល​នេះ​មនុស្ស​ជុំវិញ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​​មិន​ចូល​ចិត្ត​អ្នក គេ​ប្រាប់​ថា​អ្នក​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​ម្នាក់  ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ឈរ​ខាង​អ្នក នៅ​ជឿ​ជាក់​លើ​អ្នក​ ។
ឆ្លង​កាត់​រឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន ពេល​វេ​លា​មួយ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ចាកចេញ​ពី​អ្នក ខ្ញុំ​បាត់​បង់​ជំនឿ​ចិត្ត​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ចំពោះ​អ្នក​និង​អស់​សង្ឃឹម​លើ​អ្នក​ខ្លាំង​ណាស់ ទាំង​នេះ​​ជា​បច្ច័យ​អាក្រក់​បំផុត​ក្នុង​​ទំនាក់​ទំនង​របស់​មនុស្ស​ ​​។​ ខ្ញុំ​មិន​ដូច​ជា​អ៊ុំ​ស្រី​ខាង​លើ​ទេ ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​​បាន​ជឿ​លើ​ពាក្យ​នរណា​ម្នាក់​ដែរ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មាន​ការពិចារណា​គ្រប់​គ្រាន់​​​ ដើម្បី​​ស្វែងរក​​ឲ្យ​​ឃើញ​ហេតុ​ផល​ជា​ច្រើន​​​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​​ចិត្ត​… ទង្វើ​អ្នក គ្រប់​យ៉ាង​របស់​អ្នក​ គឺ​ជា​ធាតុ​ពិត​ដែល​មិន​អាច​ក្រែ​ប្រែ​ និង​ទទួល​យក​បាន ។

អ្វី​ចុងក្រោយ​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​​ឲ្យ​អ្នក​ដឹង​គឺ ​ទោះ​បី​​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​នៅ​ក្បែរ​អ្នក ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ដើរ​ចាកចេញ​ទៅ​​ ប៉ុន្តែ​ទឹក​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​នេះ​នៅ​តែ​ឈរ​ខាង​អ្នក​ដដែល សូម​បន្ត​ស្នាម​ញញឹម បន្ត​​​ក្ដី​សង្ឃឹម​របស់​​អ្នក​​​ នឹង​​ថែរក្សា​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ ។​

រឿង​និទាន​របស់​ប៉ា​ 06/10/2011

Posted by មាន​សង្ឃឹម in រឿង​និទាន.
7 comments

ពេល​ល្ងាច​មួយ​ក្រោយ​ពេល​អាហា​រ​ពេល​ល្ងាច​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ​បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា​នៅ​យ៉​ក្រោយ​ផ្ទះ​នៅ​ឯ​ស្រុក​កំណើត ។ ប៉ា​បាន​និទាន​រឿង​មួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់ កាល​នោះ​តាម​ចាំ​បាន​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ទើប​តែ​ ៦ ទៅ​ ៧​ ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​នៅ​ចាំបាន​យ៉ាង​ច្បាស់​ពី​អ្វី​ដែលប៉ា​បាន​ប្រាប់  ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​រឿង​និទាន​ហើយ​ជា​រឿយ​ៗ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ សុំ​ឲ្យ​ចាស់ៗ​និយាយ​ឲ្យ​ខ្ញុំស្តាប់នៅ​ពេលទំនេរ ហើយ​ទំលាប់​នេះ​នៅ​តែ​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​​ ។

ប៉ា​បាន​និទាន​ថា​ ​៖ កាល​ពី​ដើម​ឡើយ​មាន​​បុរស​ខ្វាក់​ភ្នែក​ ៤​នាក់​បាន​និយា​យ​គ្នា​អំពី​សត្វ​ដំរី ។ បុរស​ទី​១ ស្ទាប​ចំ​ជើង​ដំរី​រួច​និយាយ​ថា ដំរី​ការពិត​មាន​រាង​មូល​និង​វែង ។ បុរស​ទី២​ស្ទាប​ចំ​កន្ទុយ​ ហើយ​ប្រាប់​ថា ដំរី​មាន​រាង​តូច​និង​មាន​រោម​ដូច​ជា​អំបោស ។ បុរស​ទី​បី​ស្ទាប​ចំ​ត្រចៀ​ក​​រួច​និយាយ​ថា ដំរី​មាន​រាង​ដូច​ជា​ថាស​ដាក់​បាយ​ ។ បុរស​ទី​បួន​​បក​ស្រាយ​ថា កាពិត​ដំរី​មាន​រាង​មូល​ធំ​វែង អាច​បត់​បែន​បាន​ព្រោះ​គាត់​ស្ទាប​ប៉ះ​ប្រមោយ​ដំរី ។ បុរស​ទាំង​បួន​នាក់​នោះ​ បាន​ឲ្យ​និយម​ន័យ​សត្វដំរី​ខុសៗ​គ្នា​ទាំង​អស់​ ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​​ឈ្លោះ​​ប្រកែក​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ប៉ា​បាន​សួ​រ​ថា តើ​កូន​ដឹង​ថា​រឿង​ដ៏​ខ្លី​នេះ​និយាយ​ពី​អី​ទេ? ខ្ញុំ​ក៏​ឆ្លើយ​ទៅ​វិញ​ថា​គឺ​​ពី​សត្វដំរី តែ​ដំរី​ដែលពួក​​គាត់​និយាយ​ ការពិត​មិន​មែន​មាន​រូប​រាង​ចឹង​ទេ ។ ​

ប៉ា​បាន​បន្ត​​ : ការពិត​រឿង​នេះ​ចង់​ប្រាប់​កូន​ថា​ រឿង​តែ​មួយ​ប៉ុន្តែ​មាន​ការ​មើល​ឃើញ​ វិនិច្ឆ័យ​ខុស​គ្នា បើ​កូន​មិន​បាន​ស្គាល់​សត្វ​ដំរី​ទេ កូន​នឹង​មាន​ការ​យល់​ច្រលំ កូន​នឹង​ជឿ​បុរស​ទី​មួយ​ថា​ដំរី​មាន​រាង​មូល​ដូច​សសរ​ផ្ទះ រឺ​ក៏​កូន​គិត​ថា​ដំរី​មាន​រាង​ដូច​ជា​អំបោស​ដែល​បុរស​ទី​២​ បាន​ប្រាប់ ។ កូន​នឹង​ជឿថា​ វា​នឹង​មាន​រាង​ដូច​ជា​ថាស​ ដូច​បុរស​ទី​៣​បាន​បក​ស្រាយ​​…. ។

បើ​ធ្វើ​ការ​ប្រៀប​ធៀប ​ទៅនឹង​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​វិញ កូន​មិន​អាច​ស្តាប់​រឺ​ជឿរាល់​អ្វី​ដែល​កូន​ត្រឹម​តែ​បាន​លឺ​នោះ​ទេ ត្រូវ​ប្រមូល​ទិន្នន័យ​ និង​វិភាគ​ឲ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ នោះ​កូន​អាច​នឹង​ដឹង​ថា តើ​ការពិត​របស់​រឿង​វា​យ៉ាង​ណា ។ របស់​តែ​មួយ​គឺ​អាច​នឹង​មាន​សភាព និង​ ការ​​វិភាគ​​ខុស​គ្នា ។ ផ្ទះ​មួយ​ខ្នង​ បើ​មើល​ពី​មុខ​ មើល​ពី​ឆ្វេង​ ពី​ស្តាំ ពី​ក្រោយ​គឺ​សុទ្ធ​តែ​មាន​រូប​រាង​ខុស​គ្នា ចឹង​ហើយ​បាន​ជា​ទូទៅ​មនុស្ស​តែ​ងតែ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​ និង​មាន​ការ​វិវាទ​ផ្សេងៗ​ ព្រោះ​តែ​ពួក​គេ​មាន​ការ​យល់​ឃើញ​ខុស​គ្នា​ ទោះ​បី​ជា​សាច់​រឿង​តែ​មួយក្តី​ ។ កូន​ត្រូវ​ចាំ​​ រាល់​ពេល​​កូន​ត្រូវ​​នៅ​គ្រប់​ជ្រុង​នៃ​សាច់​រឿង ចឹង​កូន​អាច​ដឹង​ថា ការពិត​វា​យ៉ាង​មិច​វិញ កុំ​ព្យាយាម​នៅ​តែមួយ​ផ្នែក​នៃ​បញ្ហា ។

ខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​ប៉ា​វិញ​​ក្រោយ​​ពេល​សាច់​រឿង​បាន​បញ្ជ​ប់ : កូន​មិន​សូវ​យល់​ពី​ន័យ​ចុង​ក្រោយ​របស់​ប៉ា​ទេ​ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹងថា ​លើក​​ក្រោយ​ខ្ញុំ​នឹង​ដើរ​ជុំវិញ​សត្វ វត្ថុ ​ រឺ​ត្រូវ​លើក​មើល​គ្រប់​ជ្រុង​រាល់​របស់ផ្សេងៗ… ​ដែល​ពួក​គេ​និយាយប៉ុណ្ណោះ​ ចឹង​ខ្ញុំ​អាច​​ដឹង​ថា​វាដូច​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​ប្រាប់​ដែរ​ឬ​ទេ​។

ប៉ា​បាន​សើច​និង​បន្ត​ថា : កូន​នឹង​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​ប៉ា​បាន​និយាយ​ប្រាប់​កូន​ នៅ​ពេល​ដែល​កូន​ធំ​ដឹង​ក្តី ។ កាល​​នោះ​​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​គឺ​ចងចាំ​រឿង​មួយ​នេះ​ទុក​រហូត ដើម្បី​ឲ្យ​ច្បាស់​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​ប៉ាបាន​និយាយ​ទេ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធំ​ឡើង​​ ។​ ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​ប៉ា​បាន​ពន្យល់ ។ រាល់​​ពេល​ណា​ដែល​មនុស្ស​ម្នាក់​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គេ​មិន​អាច​ជឿ​ខ្ញុំ​បាន​ទាំង​ស្រុង​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខឹង​គេ​​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​នឹង​និយាយ​ពាក្យ​នេះ​ទៅ​គេ​វិញ​ដូច​គ្នា​ ​។

រឿង​របស់​ប៉ា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចាំ​ថា៖ កូន​អាច​មើល​ឃើញ​ ផ្ទះ​មួយ​មាន​ភាព ​ស្រស់​ស្អាត​​ឬ​ខ្វះ​ខាត​នៅ​ពេល​ដែល​កូន​ បាន​មើល​គ្រប់​ទិស​ទី​ ពី​មុខ ពី​ឆ្វេង ពី​ស្តាំ និង​ពី​ក្រោយ​… ។ កូន​អាច​ដឹង​ថា​ ដំរី​មាន​រូប​រាង​យ៉ាង​ណា​ ពេល​ដែល​កូន​យក​សំដី​របស់​បុរស​ទាំង​បួន​មក​ផ្គុំ​បញ្ជូល ​គ្នា ។​

ពី​រនាក់​ឪពុក​កូន និង​ សត្វ​លា​មួយ​ក្បាល​ 28/07/2011

Posted by មាន​សង្ឃឹម in រឿង​និទាន.
19 comments

រឿង​មួយ​នេះ​​គឺ​បង​ស្រី​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ឲ្យ​ស្តាប់​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ទេ​ថា​គាត់​ដឹង​មក​ពី​សៀវភៅ​ណា ។ គួរ​តែ​ជា​សៀវ​ភៅ​រឿង​ខ្លី​ ជា​ភាសា​អង់​គ្លេស​តាម​ខ្ញុំ​គិត ​ហើយ​ខ្ញុំ​សរសេរ​នេះ​តាម​ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ចាំ​ពី​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ ។

កាល​ពី​ដើម​ឡើយ មាន​ពីរ​នាក់​ឪពុក​និង​កូន​បាន​ចាកចេញ​ពី​ភូមិ​មក​​ទិញ​សត្វលា​មួយ​ក្បាលនៅ​ឯផ្សារ​។ ក្រោយ​ពេល​ដែល​បាន​ទិញ​រួច​រាល់​ហើយ​ គាត់​ក៏​នាំ​កូន​ប្រុស​និង​សត្វលា​ត្រលប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ។ ពេល​ត្រលប់​មក​តាម​ផ្លូវ​ គាត់​ក៏​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​ជិះ​សត្វលា​នោះ លុះ​​ធ្វើ​ដំណើរ​បាន​បន្តិច​ស្រាប់​តែ​មាន​​គេ​និយាយ​ថា​ «​កូន​ប្រុស​នេះ​ ម្តេច​ក៏​អាក្រក់​ម៉្លេះ​ សុខ​ចិត្ត​ឲ្យ​ឪពុក​ដើរ​ យក​ស្រួល​តែ​ខ្លួនឯង» ។ ពេល​បាន​លឺ​ដូច្នេះ​ពួក​គេ​ក៏​សំរេច​ថា​ ទុក​ឲ្យ​ឪពុក​ជា​អ្នក​ជិះ​សត្វលា​ម្តង ។ ដល់​ពេល​គាត់​បាន​ឆ្លង​កាត់​ភូមិ​មួយ​គាត់​ក៏​បាន​លឺ​អ្នក​ស្រុក​និយាយ​ថា «ឪពុក​នេះ​មិច​ក៏​មិន​ឲ្យ​កូន​ជិះ​ផង​ មិន​គិត​ដល់​កូន​ប្រុស​ដែល​នៅ​តូច​សោះ» ។​ ក្រោយ​មក​ពួក​គេ​ទាំង​ពី​រនាក់​ក៏​សំរេច​ជិះ​លា​ទាំង​ពីរ​នាក់​ កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​​​ ​ពួក​គេ​ក៏​​បាន​លឺ​ពាក្យ​គេ​រិះ​គន់​ទៀត​ថា «មើល​ចុះ ពី​រនាក់​ឪពុក​និង​កូន​នេះ​ ចេះ​ធ្វើ​បាប​សត្វទៅ​កើត គ្នា​មិន​ទាំង​ធំ​ស្រួល​បួល​ផង​ក៏​ទុក​គ្នា​ជា​ទាសករ​ទៅ​ហើយ គ្នាន​ចិត្ត​អាណិត​ដល់​សត្វ​​សូម្បី​បន្តិច​»​ ។ លើក​នេះ​ពួក​គេ​​ក៏​ពិភាក្សា​គ្នាម្តងទៀត​​​ ទីបំផុត​ពួក​គេ​ក៏​មិន​សំរេច​ចិត្ត​មិន​ជិះ​សត្វលា​នេះ រហូត​ដល់​ភូមិ​គាត់ ក៏​មាន​អ្នក​ជិត​ខាង​គាត់​ស្រែក​​ថា «​អើយ! ពីរនាក់​ឪពុក​កូន​នេះ ល្ងង់​​អី​ក៏​​ល្ងង់ ទៅ​ទិញ​សត្វ​លា​អស់​ប្រាក់​ម៉ា​គគោក សុខ​ចិត្ត​បណ្តើរ​មិន​ព្រម​ជិះ​» ។ 

​​ការពិត​ជីវិត​មនុស្ស​មាន​​ខុស​អី ​ពី​ឪពុក​និង​កូន​ពីរ​នាក់​នេះ​ទៅ យើង​តែង​តែ​ចង់​ធ្វើ​រឿង​ល្អ​សំរាប់​មនុស្ស​ជុំវិញ​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​វា​​ជា​រឿង​ពិបាក​មួយ​ ។ ខ្លួន​យើង​តែ​ម្នាក់​មិន​អាច​បំពេញ​ចិត្ត​មនុស្ស​រាល់​គ្នា​បាន​ ទោះ​ជា​ពេល​ខ្លះ​ខំ​ប្រឹង​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ មនុស្ស​មាន​ការគិត​ និង​ការ​ចង់​បាន​ខុស​គ្នា តើ​ចាំ​បាច់​ឲ្យ​ពួក​គេ​សប្បាយ​ចិត្ត​ដោយ​សារ​តែ​យើង​ម្នាក់ ? ល្អ​បំផុត​គឺ​ធ្វើ​រឿង​ដែល​យើង​គិត​ថា​ត្រឹមត្រូវ​ គិត​ថា​ល្អ​ ការ​ប៉ះ​ពាល់​​ខ្លះ​វា​មិន​មែន​ជា​បញ្ហា​ មនុស្ស​ដែល​យល់​ពី​ជិវិត​ ក៏​អាច​យល់​ពី​អ្នក​ច្រើន​ ។ ​ កុំ​ព្យាយាម​កែប្រែ​ខ្លួន​​យើង​ដើម្បី​នរណា​ម្នាក់ តែ​ត្រូវ​កែ​ប្រែ​ខ្លួន​យើង​ដើម្បី​​យើង​​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ល្អ​​ ។ អ្នក​​​ដឹក​នាំ​ប្រទេស សិល្បះករ​ សិល្បះការរនី អ្នក​និពន្ធ …… សុទ្ធ​តែ​មិន​អាច​​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ម្នា​ពេញ​ចិត្ត​ទាំង​អស់​បាន ។ ចុះទំរាំ​តែ​យើង​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ម្នាក់? អញ្ជឹង​​ធ្វើ​​អ្វី​ដែល​ឲ្យ​ខ្លួន​យើង​សប្បាយ​ចិត្ត​ មាន​សុភមង្គល​ ហើយ​ចូលរួម​រីករាយ​នឹង​ជីវិត​គឺ​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត ។

%d bloggers like this: