jump to navigation

រំពាត់​ 24/07/2018

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ចំណេះដឹងទូទៅ, ផ្ទាល់ខ្លួន.
trackback

កាល​ពី​នៅ​តូច ខ្ញុំ​និង​គ្រួសារ​រស់​នៅ​ភូមិ​តូចមួយ​នា​ខេត្ត​កំពង់​ធំ​។ និយាយ​ដោយ​ស្មោះ​ តាំងពី​តូច​មក​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​ក្មេង​ពូកែ​គណិត​វិទ្យា​នោះ​ទេ អ្វី​ដែល​ទាក់​ទង​ទៅ​នឹង​តួលេខ​គឺ​ធ្វើ​ឱ្យខ្ញុំ​ល្ងី​ល្ងើ​អស់​។ ជាកូនពៅក្នុង​ចំណោម​កូន​ស្រី​បី​នាក់ ខ្ញុំ​រៀន​ខ្សោយ​ជាង​គេ​បើ​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​បង​ៗ។​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ពូកែ​គឺ​ត្រឹម​តែ​ចូល​ចិត្ត​អាន​សៀវភៅ​​និង​អត្ថបទ​ផ្សេង​ៗ​។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​អាន​សៀវភៅ​រឿង​និទាន ហើយ​អាននិងសរសេរបាន​យ៉ាង​ល្អ​ក្នុង​ចំណោម​ក្មេង​ដទៃ​ទៀត​។
នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​លោក​ពុក​​ ពូកែ​អាន ពូកែ​សរសេរ​នៅមិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​នោះ​ទេ​។ ស្ទើ​តែ​ជា​រៀង​រាល់​យប់ គាត់​តែង​តែ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​យក​លំហាត់​ ប្រមាណ​វិធី​​​មក​ធ្វើ​បន្ថែម​​។ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រង​រំពាត់​មិន​លោះ​ថ្ងៃ​ រំពាត់​ដែលលោក​​ពុក​បាន​សក​យ៉ាង​វែង​និង​ស្អាត​។​ នៅ​ចាំ​បាន​ថា​កាល​នោះ​រាល់​ពេល​ដែល​បង្រៀនលោក​​ពុក​តែងតែ​ប្រើ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ទៅ​យក​រំពាត់​ដែល​គាត់​​បាន​ទុក​នៅ​កៀន​ជញ្ជាំង​ក្នុង​បន្ទប់​គេងរបស់គាត់ ។​ រាល់​ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​យក​រំពាត់ គឺ​ខ្ញុំ​ឈឺ​និង​ខ្លាច​បាត់រួច​ទៅ​ហើយ ខ្ញុំបាត់បង់សតិ សួរអ្វីក៏មិនហ៊ានឆ្លើយ​​ វិលវល់លែងដឹងខុស លែងដឹងត្រូវ ដឹងតែម៉្យាងគឺខ្ញុំខ្លាចរងរំពាត់​។​ ដូច្នេះអ្វីដែលលោកពុកបានផ្តាំ គ្រូបានបង្រៀន​ ខ្ញុំភ្លេចទាំងអស់ ។​ វា​ដូច​ជា​ហួសចិត្ត​ដែរ ដែល​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ថែ​រក្សា​រំពាត់​នោះ​ឱ្យ​បាន​ល្អ ត្រូវ​យក​វា​ឱ្យ​គាត់​វាយ​និង​យក​វា​មក​ទុក​វិញ​​នៅ​ពេល​គាត់​​វាយ​រួច​ហើយ​។ វា​មិន​ខុស​ពី​ការកាត់ទោស ជនល្មើសនៅប្រទេសចិន ក្រុមគ្រួសារ​ជនល្មើសត្រូវ​ចេញ​ថ្លៃ​គ្រាប់​កាំភ្លើង​មួយ​គ្រាប់​ដែលបាន​​បាញ់​ត្រូវ​ក្បាល​សាច់​ញាតិរបស់​ខ្លួន​ដែល​​មាន​ទោស​ប្រហារ​ជីវិតនោះទេ​​។

មាន​យប់​មួយ​ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ប្រហែល​ប្រាំពីរ ប្រាំ​បី​ឆ្នាំ​។ ខ្ញុំ​គិត​លេខ​មិន​ចេះ​ ហើយ​ដោយ​ងងុយពេក​​ ខ្ញុំ​ក៏​ងោក​ចុះ​…។ លោក​ពុក​របស់​ខ្ញុំ​គាត់​ឃើញ​បែបនោះ​ គាត់​ក៏​បាន​ទាញ​កន្ទាស់​បង្អួច​ដែល​ខ្ទាស់​បង្អួចក្បែរ​ដៃ​ មក​រុញ​ថ្ងាស​របស់​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ងើយ​ឡើយ​។​ បន្ទាប់​មក​ទៀត…​ ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ថា​មាន​វត្ថុរាវម្យ៉ាង​ស្រក់​ហូរ​ចេញ​តាម​ប្រលោះ​ចិញ្ចើម​ធ្លាក់​មក​លើ​ច្រមុះ​និង​មាត់​របស់​ខ្ញុំ។ នោះ​ជា​ឈាម​របស់​ខ្ញុំ… ត្រូវហើយ!! ក្នុង​ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​ពុក​យក​កន្ទាស់​បង្អួច​មក​ឈូស​ថ្ងាស​របស់​ខ្ញុំ​ងើយ​ឡើង គាត់​ភ្លេច​គិត​ថា​នៅ​ចុង​កន្ទាស់​បង្អួច​តែ​ងតែ​ដំ​ដែក​គោល​មួយ​ ទុក​សម្រាប់ទ្រ​បង្អួច​​…​។
អាធ្រាតយប់​នោះ​ ដោយខ្ញុំឈឺមុខរបួស ខ្ញុំបានភ្ញាក់ ក្រោមពន្លឺភ្លើងចង្រ្កៀនផ្លុងៗ ខ្ញុំបានឃើញ​ស្រមោល​លោកពុក​កំពុងអង្គុយនៅមាត់ទ្វាជក់បារី គាត់អង្គុយយូរណាស់ រហូតខ្ញុំគេងលក់…។

ល្ងាច​មួយ​ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​លេង​ផ្ទះ​មេ​ភូមិ​ដែល​ជាប់​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ស្តាប់​ល្ខោន​និយាយ​ជក់​ពេក​រហូត​ភ្លេច​មក​ងូត​ទឹក​។ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​ហេតុអ្វី​បាន​ជាលោក​​ពុក​មិន​ឱ្យ​ពួក​ខ្ញុំ​ស្តាប់​ល្ខោន​បាសាក់ ល្ខោន​និយាយ​នោះ​ឡើយ ព្រោះសូម្បី​តែ​បងស្រី​ធំ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​គាត់​មិន​ដែល​ហ៊ាន​ស្តាប់​ដែរ គាត់លួចស្តាប់នៅពេលដែលលោកពុកមិននៅតែប៉ុណ្ណោះ ។ ថ្ងៃ​នោះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រំពាត់​ កន្ទួល​ពេញ​ខ្លួន​មុន​ពេល​ញុំា​បាយ​ល្ងាច​។​ រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំមិនដឹងពីមូលហេតុដែល​លោកពុក​មិនឱ្យ​យើងស្តាប់ល្ខោននិយាយនិងល្ខោនបាសាក់នោះទេ ប៉ុន្តែពេលនេះពួកយើងអាចមើល ស្តាប់អ្វីៗតាមដែលយើងចង់។

il_fullxfull.586807569_ingv

ខ្ញុំ​ត្រូវ​រំពាត់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ គ្រូ​វាយ​​ផង​ លោក​ពុក​វាយ​ផង​ ថ្ងៃខ្លះដៃខ្ញុំត្រូវហើមប៉ោងរហូតកាន់អ្វីមិនបាន ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​រក​នរណា​ម្នាក់​ដែល​អាច​ជួយ​ខ្ញុំ​បាន​ ប៉ុន្តែ​មិនមានទាល់តែសោះ សូម្បី​តែ​ម៉ែ​និង​យាយ​។ ព្រោះ​ពួក​គាត់ម្នាក់​ៗ​​ជឿ​ថា លោក​ពុក​ធ្វើ​បែប​នេះ​ព្រោះ​ចង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចេះ ហើយ​ប្រហែល​មាន​តែ​វិធី​ប្រើ​   ហិង្សា​បែប​នេះ​ទើប​ខ្ញុំ​អាច​ចេះ​បាន​។​ លោក​ពុក​ជា​មន្ត្រី​មាន​មុខ​មាត់​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ គាត់​​ធ្លាប់​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ គាត់​ត្រូវ​បាន​មនុស្ស​ទាំង​អស់​គោរព​កោត​ខ្លាច​ដោយ​​ភាព​ម៉ឺង​ម៉ាត់​​​និង​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​គាត់​។​ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ក្មេង​បាក់​ស្មារតី ខ្ញុំ​ខ្លាច​សូម្បី​តែ​និយាយ​ជាមួយលោក​​ពុក ខ្លាច​មិន​ហ៊ាន​សូម្បី​មើល​មុខ​គាត់​ រាល់​ពេល​ខ្ញុំ​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឱន​មុខ​ចុះ​។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ស្និទ្ធស្នាល​ជា​មួយ​លោក​ពុកទាល់​តែ​សោះ​​ ព្រោះដោយ​សារ​តែ​រំពាត់​និង​ការ​វាយ​របស់​គាត់​បាន​សង់​ជា​ជញ្ជាំង​មួយ​យ៉ាងធំ​​រវាងលោក​​ពុក​និង​ខ្ញុំ​…។ ដោយ​សារ​តែ​បែប​នេះ​ ទើប​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​កំណើត​ខុស​កន្លែង ហើយ​ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​កូន​លោក​ពុក​ក៏​ថា​បាន​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បាន​ទទួល​អារម្មណ៍​ឬ​ភាព​កក់​ក្តៅ​ណា​មួយ​ពី​គាត់​នោះ​ទេ​។​ ទៅ​សាលា​គ្រូ​វាយ មក​ផ្ទះលោក​​ពុក​វាយ។ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ក្មេង​ខ្លាច​សាលា ខ្លាច​ផ្ទះ​ ហើយ​​កន្លែង​ដែលផ្តល់​ភាព​កក់​ក្តៅ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​គឺ​ដើម​ឈើទៅវិញ​ ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​ច្រើន​លើ​ដើម​ឈើ​ សូម្បី​តែ​អាន​សៀវភៅ​​។

ព្រឹកមួយ ខ្ញុំ​​បាន​ចុះ​ពី​លើ​ម៉ូតូ​ដែលលោក​​ពុក​ជូន​ទៅ​រៀន ដោយខ្ញុំ​អង្គុយ​នៅ​ខាង​មុខគាត់​​ ពេល​ចុះ​មិន​ប្រយ័ត្ន​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​កំភួន​​ជើង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ប៉ះ​បំពង់​សីុមាំុង​ដែល​កំពុង​តែពេញ​កម្តៅ​។ ខ្ញុំឈឺ ឈឺខ្លាំង ឈឺ​ស្ទើតែដើរមិនរួច ខ្ញុំ​ទ្រាំ​រហូត​ចេញពីរៀន​ ហើយ​សាច់​ជើង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្អិន​និង​ចាប់​ផ្តើម​រលួយ​របក​ចេញខ្លាញ់ហូរ​មក​ខាង​ក្រៅ​​​ ​ពេលខ្ញុំមក​ដល់​ផ្ទះ​វិញ ។ ម៉ែ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា​ ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​មិន​និយាយ​ប្រាប់លោក​​ពុក​ភ្លាម​ៗ? ចម្លើយ​គឺ​មក​ពី​ខ្ញុំ​«ខ្លាច​»។ ខ្ញុំ​ពិតជាគួរ​ឱ្យ​អាណិត​ ខ្ញុំខ្លាច​សូម្បី​តែ​រឿង​មិនគួរ​ខ្លាច​ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ក្មេង​ខ្លាច​ដោយ​គ្មាន​ហេតុផល​… ខ្ញុំ​ខ្លាចលោក​​ពុក​​រហូត​មិន​ចង់​និយាយ​អ្វី​ទាំង​អស់​ជា​មួយ​គាត់​។

លោក​ពុក​នៅ​តែ​បន្ត​វាយ​ខ្ញុំ​រហូតដល់​​ខ្ញុំ​អាយុ​ជាង​ដប់​ឆ្នាំ នៅ​ពេលដែលពួកយើងបានមករស់នៅភ្នំពេញ។​ ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​គាត់​​វាយ​ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​មិនបាន​ទៅ​រៀន​គួរ​ចិន​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ ហើយ​គាត់​​វាយ​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​បំផុត​រហូត​ខ្នង​របស់​ខ្ញុំ​ជាំ​កក​ឈាម​ទាំង​ផ្ទាំង​ ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​គេង​ផ្កាប់​មុខ​ជា​ច្រើន​យប់​ទម្រាំ​របួស​ខ្ញុំ​ជា​។​ រាល់ពេលដែលពុកវាយខ្ញុំ គាត់ហាម​មិន​ឱ្យ​ខ្ញុំយំចេញសម្លេង បើខ្ញុំហ៊ានស្រែក គាត់នឹងវាយខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង ។​ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើគឺត្រូវអង្គុយ​ដោយឥរិយាបទ​សមសួន​ មិនរើ មិនទាញ មិនអូស… និយាយ​រួម​គឺ​ខ្ញុំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​សូម្បី​បង្ហាញ​ការ​ឈឺ​ចាប់​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​សម្តែង​ថា​ខ្ញុំ​រីករាយ​នឹង​ទទួល​​ទណ្ឌ​កម្ម​បែប​នេះ​។ លោកពុកសួរ​ខ្ញុំ​ថា​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ទៅ​រៀន? ខ្ញុំ​ថា៖ ខ្ញុំ​ចាំ​ទៅ​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ ជិះ​កង់​ទៅ​ជា​មួយ​គ្នា​ ហើយ​គេ​មិន​បាន​ទៅ​ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទៅ​ដែរ​…។ លោក​ពុក​ថា​គាត់​នឹង​ទៅ​ទិញ​កង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​រៀនបន្ទាប់​ពី​វាយ​ខ្ញុំ​ហើយ ប៉ុន្តែ​​គាត់​​មិនបាន​ទិញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទេ ។ ខ្ញុំក៏មិនសួរនាំ មិននិយាយអ្វីទាំងអស់​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​លោកពុកគ្មាន​លុយ​ទេ គ្រួសារយើងក្រលំបាករកតែអង្ក​ច្រកឆ្នាំងមិនបានផង ។​ ជាទម្លាប់រាល់​ពេល​ដែល​លោក​ពុក​វាយ​ខ្ញុំ​ហើយ​ គាត់​​តែង​តែ​អង្គុយ​សំកុក​ជក់​បារី​… ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ដឹង​ថា​តើ​លោក​ពុក​កំពុង​គិត​ពី​អ្វី​?​

វេលា​កន្លង​ផុត​ទៅ​… ខ្ញុំ​បាន​គិត​ឡើង​វិញ​។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​រៀន​មិន​ចេះ​ទោះ​បី​ជា​គ្រូ​និងលោក​​ពុក​វាយ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​។ រហូត​ដល់​ពេល​នេះ​… ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​តួលេខ​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ ហើយ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​អាចធ្វើ​បាន​។​
ខ្ញុំ​ត្រូវ​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ពុក​ ហើយ​មើល​ថែ​ទាំ​គាត់​ពេល​ដែល​គាត់​ចាស់​ទៅ​។ មាន​ពេល​មិន​តិច​ទេ​ដែល​ខ្ញុំ​លួច​មើល​គាត់​​ទំពាបាយ​។ លោក​ពុក​ចាស់​ហើយ លោក​ពុក​មិនរឹងមាំ​ដូច​កាល​ពី​មុន គាត់​​មិនអាច​បង្រៀន​និង​វាយ​ខ្ញុំ​បាន​ទៀត​ទេ​…។ លោក​ពុក​បាន​បណ្តុះ​បណ្តាល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ឱ្យ​មាន​ឈ្មោះ​ជា​មន្ត្រី​ធំៗ​ក្នុង​ជួរ​រដ្ឋា​ភិបាល​ មាន​លុយ​ មាន​ឡាន​ជិះ​… ក្នុង​ខណៈ​ដែល​គាត់​​មាន​ត្រឹម​តែកង់​​មួយ រស់​នៅ​ក្រោម​ដំបូល​ផ្ទះ​និង​ការ​ចិញ្ចឹម​របស់​កូន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។

father-preschool-daughter-bike-ride-sunset

ដោយ​សារ​តែ​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជាមួយលោក​ពុក រាល់​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​​និយាយ​ជាមួយ​គាត់​តិច​បំផុត​។ ត្រឹម​តែ​ជា​អ្នក​ផ្តល់​ឱ្យ​ គម្លាត​រវាង​ខ្ញុំ​និងគាត់​​នៅ​តែ​មាន​ដដែល​ ជញ្ជាំង​ដែល​គាត់​បាន​សង់​ គឺ​មិន​បាន​រលាយ​បាត់​នោះ​ទេ​ ។ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​បដិវត្ត​មួយ​ក្នុង​នាម​ជា​ម្តាយ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​វាយ​ដំ​កូន​ពេល​ដែល​កូន​រៀន​មិន​ចេះនោះ​ទេ​។​ ខ្ញុំ​យល់​ពី​អារម្មណ៍នៃភាពភ័យ​ខ្លាច​ វាពិបាកខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំ​ក៏មិន​ចង់​សាង​ជញ្ជាំង​រវាង​កូន​និង​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​បង្រៀន​ឱ្យ​កូន​ស្រឡាញ់​សាលា មិត្តភក្តិ​ គ្រូ​បង្រៀន​…។ ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​ថា គ្រូ​បង្រៀនឥឡូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ថ្មី​ ដោយ​មិន​ប្រើ​ហិង្សា​លើ​កុមារ​បើ​ទោះ​ពួក​គេ​រៀន​មិន​ចេះ​។ ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​កូន​ អាច​ឱ្យ​កូន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បាន​គ្រប់​រឿង​ដែល​នាង​ចង់​និយាយ​ ហើយ​នាង​​និយាយ​ច្រើន​ណាស់​រាល់​ថ្ងៃ​។ ថ្វី​បើ​ខ្ញុំ​មិន​ដាក់​សម្ពាធ​ឱ្យ​កូន​ ប៉ុន្តែ​បើ​ប្រៀប​ធៀបកាល​ខ្ញុំ​មាន​​វ័យ​​ប៉ុន​នាង​ នាង​ពូកែ​ជាង​ខ្ញុំ​ឆ្ងាយ​ណាស់​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​រីករាយ​ជាមួយ​​អ្វី​ដែល​នាង​បាន​ធ្វើ​។​

ទី​បំផុត​ ខ្ញុំ​កែ​ប្រែ​ការគិត​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​គ្រួសារ​ទាំង​មូល។ ខ្ញុំ​រីករាយ​ច្រើន​ ព្រោះ​តែ​រឿង​ទាំង​នោះ​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ ឱ្យ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រស់​នៅ​ដោយ​វិធី​ណា? នៅ​ពេលល​ដែល​លំបាក ​យើង​អាច​រក​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​ នៅ​ពេល​ដែល​លំបាក ​យើង​កាន់​តែ​រឹងមាំ​ជាង​មុន​។ លោក​ពុក​របស់​ខ្ញុំ​​នៅ​តែ​ជា​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ច្រើន​ ហើយ​បង្រៀន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​យក​ការពិត​មួយ​។
គ្មាន​ឱពុក​ម្តាយ​ណា​ដែល​មិន​ស្រឡាញ់​កូន​ វាយ​កូន​គឺ​ឈឺ​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​។  កាល​ពី​តូច​ ខ្ញុំ​​មិន​ល្អ​នឹង​អាចផ្តល់​មោទនភាព​ទៅលោកពុក​បាន​ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំជឿថាលោកពុកប្រាកដជាយល់ផ្សេង ។ ខ្ញុំ​លែង​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុ​អ្វី​​លោកពុក​​អង្គុយ​សំកុក​ជក់​បារី​ទៀត​ទេ គាត់​​ប្រាកដ​ជា​ឈឺ​ចិត្ត​ណាស់​ដែល​បាន​​វាយ​មក​លើ​ខ្ញុំ​…។​

អត្ថបទ​មួយ​នេះ ចាត់​ទុក​ជា​មេរៀន​មួយ​ដែល​ពួកយើង​ត្រូវ​រៀន​។ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​មនុស្ស​ចាស់​ភាគ​ច្រើនកាល​ពីមុន​​ គឺ​បាន​ប្រើ​រំពាត់​នេះ​ដើម្បី​ឱ្យ​កូន​បាន​ចេះ ប្រើរំពាត់ដើម្បីបង្ហាត់កូន… រំពាត់ត្រូវបានជំនួសដោយពាក្យ​សម្តីនិងក្តី​ស្រឡាញ់​ដែលពួកគាត់មាន ហើយ​ក្មេង​ជា​ច្រើន​សុទ្ធ​តែ​បាន​ឆ្លង​កាត់​រសជាតិ​​បែប​នេះ​។ សូមរៀន​ពី​ពួក​គាត់​ដើម្បី​ឱ្យ​ខ្លួន​យើង​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​។

មតិ»

1. ស្រុកខ្មែរ ស្នេហ៍ខ្ញុំ - 07/08/2018

កាលពីមុនញុំបានមើលជើងរបស់ចិន្ដា រកកន្លែងដែលរលាកបំពង់ស៊ីម៉ាំងម៉ូតូនោះ តែមើលឃើញមិនច្បាស់ទេថារលាក ព្រោះតែវាយូរណាស់ទៅហើយ។

អតីតកាលដែលរស់ក្រោមរំពាត់ព្រឹកល្ងាច ញុំឆ្លងកាត់យ៉ាងច្រើនឆ្នាំ តែរំពាត់ដេលវាយវាត់លើខ្លួនប្រាណញុំមិនមែនដោយក្ដីស្រលាញ់ ដោយធ្វើលំហាត់មិនកើតនោះទេ តែដោយការស្អប់ខ្ពើមទៅវិញ ដូច្នេះហើយបានជាញុំមិនមានគំនិតវិជ្ជមានចំពោះរំពាត់ និង ចាស់ៗទាល់តែសោះ។

មាន​សង្ឃឹម - 08/08/2018

វា​នៅ​មាន​ស្នាម​ តែ​វា​មិនសូវ​ច្បាស់​ដូច​មុន​នោះទេ។ អរគុណ​សម្រាប់​ការចូលរួម​ចែក​រំលែក​។


ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: