jump to navigation

ការចាកចេញឆ្ងាយរបស់ម៉ែ 15/09/2017

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
trackback

គ្រួសារ​ជា​អថិរភាពដំបូងបំផុតរបស់ខ្ញុំ​ ៣៥​ឆ្នាំកន្លងមកនេះ​​ ខ្ញុំបាន​ចំណាយពេល​រស់នៅ​ជាមួយគ្រួសារ​មិន​ដែល​បែក​ចាកចេញ​ឆ្ងាយម្តងណាឡើយ។​​ ដោយ​សារ​តែហេតុនេះ​គ្រួសារ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្វី​គ្រប់យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ បន្ទាប់ពីការ​ចាក​ចេញ​ជាងមួយ​ឆ្នាំ​របស់​បងស្រី ការ​នឹករលឹក​នៅ​តែបន្ត​… ហើយ​ពេល​នេះ​ម៉ែ​របស់ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវចាកចេញ​ទៅរស់នៅ​លើទឹក​ដី​អាមេរិក​ជាមួយបង​ស្រី​ទៀត​។ ថា​ទៅ​ខ្ញុំមិន​ដែល​បែក​ម៉ែ​ឆ្ងាយ​និង​យូរ​យ៉ាង​នេះ​ទេ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​ស្រងេះ​ស្រងោច​។ ផ្ទះ​ដែល​ធំទូលាយ​ ប៉ុន្តែ​មនុស្សចេះ​តែតិច​ទៅ​ៗ​ មាន​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ត្រលប់​ទៅ​ដល់​​ផ្ទះ​ ចេះ​តែ​យល់​ថា​ផ្ទះ​ដូច​ជា​ងងឹតៗ​និង​ខ្វះ​អ្វី​ម្យ៉ាង ខ្ញុំសម្លឹង​មើល​ផ្ទះបាយ​ដែល​ម៉ែធ្លាប់​ដាំ​ស្ល​ ហើយ​បន្តិច​ទៀត​នឹង​លែង​មាន​គាត់​។​


តាំង​ពី​តូច​មក​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ដែល​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ច្រើន​។ ចាំបាន​ថា​ពេល​មួយកាល​ពី​១០ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ មិត្តរួម​ការងារ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់​ ខ្ញុំ​បាន​យំ​ឡើង​ហើម​ភ្នែក​ព្រោះតែ​ការ​បែក​គ្នា​លើកនោះ​ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​មួយ​ដែរ ព្រោះក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​គ្មាន​មិត្តភក្តិ​ណា​យំ​ទាល់​តែ​សោះ​។ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ជូន​ដំណើរ​គេ​ទេ ក៏​មិន​ចូល​ចិត្តការ​បែក​គ្នា​ដែរ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការបែក​បាក់ ព្រាត់​ប្រាស់ ចាកចេញ​ឆ្ងាយ​របស់មនុស្សជា​ទី​ស្រលាញ់ ប៉ុន្តែ​ទេវតា​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀន​មេរៀន​នេះ​ឲ្យចេះ ឲ្យចាំ ឲ្យ​រឹង​មាំ ដោយ​បាន​ដាក់​ មេរៀន​«បែក»​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​សម្រាប់​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ​។ វិថី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​កាន់​តែ​ទូលាយ​ កាន់​តែធំ ហើយ​មនុស្សដែល​នៅរួម​ដំណើរ​ជាមួយ​​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​តិច… អំរែក​នៅ​លើ​ស្មា​ដែល​ធ្ងន់​ក៏​នៅ​តែ​មាន ពុកកាន់តែចាស់ ចំណែកកូនស្រីកាន់តែធំរាល់ថ្ងៃ​… ពួកគេត្រូវការម្ហូបអាហារនិងការមើលថែរាល់ថ្ងៃ​​​​។ ម៉ែ!! កូនពិតជា​ខ្លាច​ ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃស្អែក​នឹង​មាន​មនុស្សចាកចេញពីកូនទៀត កូននៅតែខ្លាចព្រោះ​កូន​មិនទាន់​រៀន​ចេះ​មេរៀន​«បែក» ដែលទេវតាបានដាក់ឲ្យ​កូន កូន​នៅតែ​ខ្លាចព្រោះ​មនុស្សដែល​ចូល​មកជីវិត​របស់​កូនកាន់​តែ​តិច ហើយ​ចំនួន​មនុស្សដែល​ទៅក៏កាន់​តែច្រើន​…​។

ម៉ែ​ទៅ​ហើយ!!​ ប្រហែល​ជា​មួយ​ឆ្នាំ ពីរ​ឆ្នាំ​… ឬអាច​ច្រើន​ជាង​នេះ​។ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​នឹក​ម៉ែ​ខ្លាំង​ណាស់ នឹក​ម្ហូបម៉ែ​ដែល​កូនតែង​តែ​រអ៊ូ​ថាមានរសជាតិ​ចម្លែក​។ កូន​នឹក​ដល់​សំឡេង​ទូសព្ទ​ដែល​ម៉ែ​ខល​រក​កូន​ដើម្បី​ញុំាអាហារ​ពេល​ល្ងាច​ជាមួយ​គ្នារាល់ថ្ងៃ នឹកដល់​ពេល​ដែល​កូន​អូសកន្រ្តក​ជូន​ម៉ែ​ដើរ​ផ្សារ​ទិញ​ម្ហូប… នឹកឃើញ​រូបភាព​ម៉ែ​ស្រោចដំណាំនៅជុំវិញផ្ទះ​…នឹកម៉ែគ្រប់ពេល​…​។ កូន​សូម​ទោស​ដែល​តាំង​ពីដើម​មក​ កូន​មិន​ស្តាប់ម៉ែ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្លូវ​ជីវិត​ត្រូវ​តែល​តោល​បែប​នេះ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ក៏កូន​មិន​ស្តាយ​ដែរ​ព្រោះ​ត្រឹម​កើត​មក​ជា​កូន​ម៉ែ​ ក៏យល់​ថាគ្រប់​គ្រាន់។

សូម​ម៉ែ​ទៅ​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ថ្មី​ដែល​ម៉ែ​តែងតែ​ហៅ«ស្រុក​យក្ស»​ឲ្យ​បាន​សុខ​សប្បាយ​និង​រីករាយ​។

មតិ»

No comments yet — be the first.

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: