jump to navigation

ការឃ្លាតឆ្ងាយរបស់បងស្រី 30/01/2016

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
trackback

តាំងពីខ្ញុំកើតមកខ្ញុំបានឃើញគាត់រួចទៅហើយ គាត់ជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមានអាយុលើសខ្ញុំបីឆ្នាំ​ គាត់មានសម្បុរសស្គមស្តើងនិងខ្ពស់​ខុសពីក្មេងដទៃនៅក្នុងភូមិ។ គ្រប់ពេលគឺយើងតែងតែនៅជាមួយគ្នា គាត់ធ្លាប់កាប់អំពៅឲ្យខ្ញុំយកទៅរៀន តែងតែចែកចំណីអាហារមកឲ្យខ្ញុំញាំ ធ្លាប់គេងខ្នើយមួយជាមួួយគ្នា ធ្លាប់ឡើងដើមឈើជាមួយគ្នា ធ្លាប់ញាំបាយចានជាមួយគ្នា… គ្រប់យ៉ាងគឺមានច្រើនរាប់មិនអស់ដែលយើង«ធ្លាប់»រួមសុខទុក្ខជាមួយគ្នា។ គាត់គឺជាបងស្រីទីពីររបស់ខ្ញុំ ដោយសារវ័យនិងការគិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ធ្វើឲ្យពួកយើងលើសពីបងប្អូនគឺជាមិត្តជិតស្និទ្ធ។
រាល់ពេលគាត់ទន្ទេញមេរៀននៅលើដើមត្របែកមុខផ្ទះ ខ្ញុំគឺនៅលើមែកត្របែកស្តាប់គាត់ដែរ… អស់កាលជាង៣០ឆ្នាំបើរៀបរាប់ពីអនុស្សាវរីយ៍គឺមានច្រើនរាប់មិនអស់។

«បងស្រី» មិនត្រឹមតែជាចំណែកនៃភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំប៉ុន្តែគឺជាចំណែកដ៏សំខាន់នៃព្រលឹងនិងស្មារតី គាត់ជាស្ត្រីគំរូនៅក្នុងចិត្តដែលខ្ញុំមាន។ គាត់ក្លាហាន ឈ្លាសវៃ ពូកែតស៊ូអត់ធ្មត់និងជាស្ត្រីដែលអាចប្រើជីវិតនៅលើវិថីដ៏ជោគជ័យ។ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលដានជើងរបស់គាត់ ខ្ញុំតែងតែសម្លឹងមើលភាពជោគជ័យរបស់គាត់ដោយមោនទភាព… បងស្រីបានកាន់ដៃខ្ញុំដើរឆ្លងអណ្តាតភ្លើង ភាពអត់ឃ្លាន ការឈឺចាប់… និងបង្រៀនខ្ញុំឲ្យក្លាយជាស្ត្រីរឹងមាំម្នាក់ដែលអាចរស់ដោយខ្លួនឯងនៅថ្ងៃនេះ។ពួកយើងទាំងពីរមានជំហរជាមេគ្រួសារ ស្វែងរកប្រាក់ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់និងគ្រួសារទាំងមូល… ។ ដំណើរដែលដើរគឺមានរអិលខ្លះ ដួលខ្លះ របួសជាហូរហែរ… យើងជួយគ្នាក្នុងការព្យាបាលរបួល ជួយលើកគ្នាពេលដែលដួល…។
ការចែករំលែកគឺច្រើនមហិមាដែលខ្ញុំមិនអាចរាប់បាន យើងតែងតែពិភាក្សាគ្នានិងចែករំលែករឿងស្មុគស្មាញ ការឈឺចាប់ជាមួយគ្នា…។
រហូតមកដល់ពេលនេះបងស្រីបានរៀបការហើយត្រូវទៅរស់នៅបរទេស នេះជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវបែកគ្នា។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាបាត់បង់ដៃម្ខាងហើយយល់ថាហេលហាល។

12507301_10201445115206195_7198653270797138093_n

នៅពេលវ័យពួកយើងកាន់តែច្រើន ពួកយើងមានពេលរីករាយក៏កាន់តែតិច ការចំណាយពេលលើភារកិច្ចនិងការទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើន។ មនុស្សចាកចេញក៏កាន់តែកើនក្នុងពេលដែលមិនមាននរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្នុងជីវិតបន្តទៀត ហេតុផលមកពីពួកយើងផ្តោតលើគុណភាពច្រើនជាងបរិមាណ។
បងស្រីបានចាកចេញទៅ ហើយខ្ញុំ​គឺជាមនុស្សតែម្នាក់នឹងឈរនៅទីតាំងរបស់គាត់បន្ត។
បងស្រី មានពាក្យជាច្រើនដែលនិយាយចេញមកយល់ថាខ្មាសនិងអៀនមាត់ ប៉ុន្តែបើសិនជាបងបានអានអត្ថបទដែលបងចេះតែជេរខ្ញុំថាសរសេរវ៉ល់ៗនេះ សង្ឃឹមថាបងអាចចំណាយពេលរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ដែលពួកយើងធ្លាប់កម្សត់កម្រជាមួយគ្នា​ ហើយយើងគ្រប់គ្នានឹងនឹកដល់បងគ្រប់ពេល ជាពិសេសគឺវត្តី។
ក្តីរំពឹងមួយរបស់ខ្ញុំគឺពួកយើងអាចមានពេលមើលព្រិលធ្លាក់ជាមួយគ្នានៅលោកខាងលិច ដែលឆ្ងាយរាប់លានយោជន៍នៅថ្ងៃមួយ។
សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនពូកែដូចបង សោកស្តាយដែលតែងតែធ្វើឲ្យបងខកបំណង​ សោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនអាចសាងគ្រួសារមួយដ៏ល្អដូចជាបង… ប៉ុន្តែរឿងដែលខ្ញុំមានសប្បាយរីករាយនិងអស្ចារ្យគឺមានបងជាបងស្រីបង្កើត ដែលរួមពោះម្តាយជាមួយគ្នា។
ចុងក្រោយ ជូនពរបងនិងបងថ្លៃក្មេង មានក្តីសុខភាពល្អ សំណាងល្អ ទទួលជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ចនិងរីករាយស្រស់ស្រាយរាងរាល់ថ្ងៃ។

មតិ»

No comments yet — be the first.

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: