jump to navigation

ចេះហត់ 15/08/2015

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន, សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​.
trackback

ខ្ញុំកើតមកមានជិវិតតែមួយ វាគ្រាន់តែជាបំណែកដ៏សែនតូចក្នុងចក្រករវាលនេះ។ រស់នៅបានយូរប៉ុណ្ណា ល្អប៉ុណ្ណា…? ផ្លូវងងឹត បន្លា ឈឺចាប់ ពិបាក សប្បាយច្រើនប៉ុណ្ណា? មានតែខ្ញុំទេដែលដឹងច្បាស់ ។ ភាគច្រើនខ្ញុំធ្វើការ ទៅណាមកណា និងសូម្បីតែពេលបរិភោគអាហារគឺម្នាក់ឯង មើលមកខ្ញុំដូចជាមនុស្សដែលស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចមែន ។ រាល់ថ្ងៃខ្ញុំចូលចិត្តដាក់សំនួរនិងរកចម្លើយតែម្នាក់ឯង ។ ឆ្លងកាត់រសជាតិជីវិតល្វីងជូរចត់និងពោពេញដោយឧបសគ្គស្អេកស្កះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំលែងទុកចិត្តមនុស្ស លែងទុកចិត្តអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន ។ ខ្ញុំចូលចិត្តប្រើខួរក្បាលធ្វើការវាស់វែងនិងវិភាគបញ្ហា បែកជាអូរហូរជាស្ទឹង វែងនិងឆ្ងាយជាប្រចាំ ។ ខ្ញុំបានរកឃើញថាវាស្មុគស្មាញនិងមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏រកឃើញថាឆ្លងកាត់អ្វីដែលខ្ញុំបានគិតនិងគូសវាសទុកមុននេាះភាគច្រើនគឺជាការពិត ហើយថ្ងៃមួយលទ្ធផលក៏លេចឡើងជាក់ច្បាស់ ។ 

សំនួរដែលខ្ញុំដាក់ចំពេាះខ្លួនឯងនាពេលនេះគឺជាសំនួរដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងតែលើកឡើងថា តើនៅលើលោកនេះមានអ្វីដែលជាឋិតថេរ?
អ្នកប្រាដកជាឆ្លើយយ៉ាងខ្លីប្រាប់ខ្ញុំថា «គ្មានទេ» ។ «គ្មាន» ក៏ព្រេាះតែពួកយើងយល់ពីពាក្យ«ទទេស្អាត»ដូចគ្នា ។ ពួកយើងកើតមកប្រៀបដូចជាក្រដាសសមួយសន្លឹក ហើយក៏ស្លាប់ទៅវិញក្លាយជាផេះផង់ ។ ក្នុងកំឡុងពេលដែលនៅមានជិវីតរស់នៅ ពួកយើងបានបង្កើតក៏ដូចជាជួបរឿងរ៉ាវជាច្រើនមិនថាសប្បាយឬកើតទុក្ខ សើចឬយំ… ។
សព្វថ្ងៃមនុស្សបានប្រញាយដណ្តើមគ្នាគ្រប់យ៉ាងទាំងលុយកាក់ កិត្តិយស មុខមាត់ ភាពល្បីល្បាញ… ដើម្បីសម្ញែង គឺរាប់តាំងពីរបស់បន្តិចបន្តួចដល់ធំដំុ… និងរហូតដល់ដណ្តើមមនុស្ស ដណ្តើមក្តីស្រលាញ់ ដណ្តើមបេះដូង ដណ្តើមខ្លួនប្រាណ ចង់ឈ្នះមិនចង់ចាញ់ ។ នេះក៏ជារបស់អញ នេាះក៏ជារបស់អញ មួយនេះឯងប៉ះមិនបាន មួយនេាះឯងយកមិនកើត… នេះមិនដោយសារការចង់បានហួងហែង ហើយចំណង់តណ្ហាបានធ្វើឲ្យអ្នកនិងខ្ញុំភ្លេចអ្វីដែលហៅថា «ហត់» ។ អ្នកខ្លះចាប់ផ្តើមច្រណែនមួម៉ៅ ឈ្លេាះប្រកែក តវ៉ាប៉ោងសសៃក… តើនេះមិនមែនជាការបង្កាត់ភ្លើងដុតខ្លួនឯងទេ? ដុតចុះដុតឡើង ដុតឲ្យកាន់តែក្តៅ កាន់តែឆេះរោលរាល កាន់តែខ្លោច ចំណែកនៅទីបញ្ចប់លទ្ធផលចុងក្រោយដែលទទួលបានគឺគ្រាន់តែជាធ្យូងនិងផេះ ។ ឈ្ងៀមឡប់!!!

033

និយាយតាមត្រង់មិនមានលាក់បាំងទេ ហែលឆ្លងរលកជីវិតជាច្រើនមក ខ្ញុំនៅតែនិយាយពាក្យដដែល ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សបរាជ័យម្នាក់ ។ បើខ្ញុំចង់សប្បាយចិត្តបន្តិចខ្ញុំអាចនិយាយថា ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនទាន់ក្លាយជាមនុស្សជោគជ័យម្នាក់ប៉ុណ្ណេាះ ។ ខ្ញុំចេះតែយល់ថាជីវិតខ្ញុំទទេស្អាត មិនមានគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែក្តីស្រលាញ់ដែលគង់វង្សនឹងធឹងពិតប្រាដកមួយនៅក្នុងចិត្ត ។ ខ្ញុំចេះតែគិតម្នាក់ឯង ធ្វើម្នាក់ឯង លះបង់ម្នាក់ឯង… ព្រេាះខ្ញុំជឿថាថ្ងៃណាមួយសុបិនរបស់ខ្ញុំនឹងកើតឡើងប្រាដកមែន ប៉ុន្តែ… ប៉ុន្តែការពិត… ជាច្រើនដង អ្វីក៏មិនមែន អ្វីក៏មិនដូច ។ ការចង់សម្រេចក្តីប្រាថ្នាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេច«ហត់» ភ្លេច«នឿយ» ភ្លេច«លំបាក» ភ្លេច«ឈឺ»… រហូតដល់«ភ្លេច»ថា គ្រប់យ៉ាងជារឿង«កុហក» ។ កាន់តែប្រឹងទើបដឹងថាកាន់តែឆ្ងាយ ឆ្ងាយដាច់កន្ទុយភ្នែក ឆ្ងាយដូចជាជើងមេឃ មិនដូចជាជើងមុង។

រហូតដល់ម៉ោងនេះ ពេលនេះ ខ្ញុំអង្គុយសញ្ជឹងមើលជីងចក់នៅលើជញ្ជាំងផ្ទះតែម្នាក់ឯង… ហើយខ្ញុំរកឃើញថាលទ្ធផលដែលខ្ញុំទទួលបានគឺសូន្យ ហើយក្តីរំពឹងនេាះត្រូវបានរលាយដូចអំបិលត្រូវទឹក ។ ព្រេាះតែភាពទទេស្អាតបានវិលមករកខ្ញុំម្តងទៀត ទើបដឹងខ្លួនច្បាស់ថា ខ្ញុំពិតជា«ហត់»ណាស់ ។ ជាការពិតមួយ… អ្វីគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមិនមែនជារបស់យើង កាបូបរបស់អ្នកក៏អាចបាត់  ទូរស័ព្ទក៏អាចខូច ចានក៏អាចបែក ឯសក់ក៏អាចជ្រុះ សាច់ក៏អាចដាច់ចេញឈាម ភ្នែកក៏អាចខ្វាក់ ធ្មេញក៏អាចជ្រុះ… បេះដូងក៏អាចនឹងលែងលោត យើងក៏អាចស្លាប់ ។ មានតែគ្រប់គ្រងនិងថែរក្សាខ្លួនឲ្យបានល្អ ខ្ញុំគួរតែដាក់អម្រែកនេះចុះបើយល់ថាធ្ងន់ ខ្ញុំគួរតែកាត់ចំណងនេះចេញបើយល់ថាតឹង ។ ខ្ញុំគួរតែ«ហត់»និងសម្រាកឲ្យបានច្រើន ចំណែកខ្លួនគេ ខួរក្បាលគេ បេះដូងគេ ជីវិតគេ…  គេចេះចាត់ចែងហើយ ។ មើលចុះជំងឺពេញប្រាណ ស្គមសល់តែស្បែកនិងឆ្អឹង… ដើររកកលតែនឹងដួលសេាះ បើមិនទាំងចេះមើលថែខ្លួនបៀបនេះ សួរថាទៅបារម្ភនិងមើលថែគេឯងម្តេចបាន?

លើកមុនៗខ្ញុំចេះតែឃាត់ខ្លួនឯងថាមិនអាចហត់ មិនមានសិទ្ធិសម្រាក មិនមានសិទ្ធិឈឺ គឺពិតជាខុសស្រលះ ។ ខ្ញុំគឺគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ បើទេាះគ្រឿងយន្តក៏ត្រូវមានពេលបញ្ឈប់ ចំណែកគោក៏ត្រូវមានពេលសម្រាកសីុស្មៅ… ។ ខ្ញុំត្រូវចេះទទួលយកការពិត ចេះលះបង់ ចេះដើរចេញ ចេះបញ្ចប់ ចេះអារចេះកាត់បំណែកដែលស្អុយរលួយ… ទាំងនេះទើបជាថ្នាំព្យាបាលភាពហត់នឿយឲ្យជាសះស្បើយបាន ។ មនុស្សដែលយល់ថាអាក្រក់ត្រូវតែព្រលែងគេទៅ បើយល់ថាគេល្អរក្សាទុក បើមិនទុកចិត្តកុំនៅក្បែរ គិតងាយធ្វើងាយ ឲ្យតែខ្ញុំនៅតែង៉ាងម៉ាស៊ីនបែបនេះបើមិនក្តៅម៉ាស៊ីនឆេះហុយផ្សែងស្លាប់ ទើបជារឿងចម្លែក ។

សុំទោសមិត្តអ្នកអានផង អ្នកអាចនឹងមើលមិនយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំសរសេរ ។ អត្ថបទនេះខ្ញុំសសេរឡើងដើម្បីទុកជាការខោកក្បាលខ្លួនឯងមួយដើម្បីឲ្យឈឺនិងចាំ ខ្ញុំចង់សរសេរតាំងពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ប៉ុន្តែទើបតែរកពេលបានយប់នេះ ។
អរគុណដែលបានចំណាយពេលចូលរួមអាន សូមជូនពរអ្នកគ្រប់គ្នា សំណាងល្អ សុខភាពល្អ ។
ដោយក្តីស្រលាញ់ពីចម្ងាយ

សុ ចិន្តា

មតិ»

1. ដំថ្ម - 15/08/2016

ខ្ញុំបានស្តាប់ TEDx « The person you really need to marry » ដោយ​ Tracy McMillan មានមួយឃ្លាដែលខ្ញុំចូលចិត្តជាងគេគឺ​ នៅពេលដែលយើងចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯងហើយ​ យើងនិងចេះស្រឡាញ់អ្នកដទៃ​ និយាយរួមគឺ យើងត្រូវចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯងជាមុនសិន​


ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: