jump to navigation

ស្នាម​ញញឹម​ថ្មី ខ្ញុំ​និង​អ្នក​គ្រូ​ភួង​ 27/03/2011

Posted by មាន​សង្ឃឹម in ផ្ទាល់ខ្លួន.
trackback

ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រំពឹង​ទុក​បាន​មក​ដល់​ ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ មាន​ការងារ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​ធ្វើ​នៅ​ព្រឹក​នេះ ខ្ញុំ​មាន​ណាត់​ជាមួយ​មនុស្ស​សំខាន់​ម្នាក់​ គឺ​អ្នក​គ្រូ​ភួង​របស់​ខ្ញុំ ។ ទីបំផុត​ខ្ញុំ​បាន​រក​គាត់​ឃើញ​ហើយ​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​សប្បាយ​ចិត្ត​បំផុត​ វាបណ្តាល​ឲ្យ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ធម្មតា​ទៅ​​ជា​ថ្ងៃ​ពិសេស​មួយសំរាប់​រូប​ខ្ញុំ​ ។  ខ្ញុំ​បាន​ប្រញាប់​ទិញ​ផ្លែ​ឈើ​មួយ​ចំនួន និង​ ទឹក​ដោះ​គោដើម្បី​ផ្ញើរ​​ទុក​ជូន​គាត់ ។

ខ្ញុំ​ទូ​ស័ព្ទ​រក​គាត់​ជា​ច្រើន​សារទំរាំ​រក​ផ្ទះ​គាត់​ឃើញ​ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​​អ្នក​គ្រូភួង​​​ក្នុង​សំលៀក បំពាក់​សមញ្ញ​តែ​សមរម្យ​ ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​ពី​រថយន្ត​នៅ​ពេល​ដែល​វា​មិន​ទាំង​បាន​ពន្លត់​ម៉ាស៊ីន ស្រួល​បួល… ខ្ញុំ​លើក​ដៃ​សំពះ​សួរ​អ្នក​គ្រូ​ទាំង​ញញឹម​ អ្នក​គ្រូ​មក​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ ទាំង​ដៃ​ខ្ញុំ​នៅ​សំពះ​គាត់​នៅ​ឡើយ ពួក​យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​នឹក​រលឹក​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ វា​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ ២៦​ ឆ្នាំ​មក​ហើយ​​សំរាប់​មនោ​សញ្ចេត​នា​មួយ​នេះ​ ។ អ្នក​គ្រូ​ធាត់​ជាង​មុន និង​ មាន​សំបុរ​ជ្រះ​ជាង​មុន​ ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅ​តែ​មាន​សំលេង​ពិរោះ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​សំរាប់​ខ្ញុំ​គាត់​នៅ​តែ​ស្រស់​ស្អាតរហូត​ ។

ចាំ​បាន​ថា​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​លេខ​ទូស័ព្ទ​របស់​គាត់​ដំបូង​ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​និយាយ ជាមួយ​គាត់​យ៉ាង​យូរ​ គាត់​អួល​ដើម​ក​ពេល​បាន​លឺ​ខ្ញុំ​រៀប​រ៉ាប់ ពី​ការ​នឹក​រលឹក​របស់​កូន​សិស្ស​របស់​គាត់​ម្នាក់​នេះ​ ។ ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​តាម​អ្នក​គ្រូ​ពី​ក្រោយ​ឆ្លង​កាត់​ផ្លូវ​តូច​ចង្អៀត​ជា​ច្រើន​គន្លាក់​ វា​បត់​ចុះ​បត់​ឡើង​ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ពិបាក​ចាំ ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ឃើញ​ស្ថាន​ភាព​រស់​នៅ​របស់​អ្នក​គ្រូ ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​ដ៏​តូច​ចង្អៀត​បែប​នេះ​ ។ គាត់​មាន​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ថា​ អមរា​ នាង​ជា​ក្មេង​ស្រី​ស្រស់​ស្អាតម្នាក់​ដែល​គួ​រ​ឲ្យ​ស្រលាញ់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជួប​លោក​យាយ​ដែល​មាន​ វ័យ​ ៨០ ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​យល់​ច្រលំ​ថា​គាត់​បាន​លាចាក​លោក​តាម​ពិត​​មិនមែន​ជា​គាត់នោះ​ទេ​ ។ ខ្ញុំ​បាន​អោប​អ្នក​គ្រូ​ អោប​ដូច​កាល​ពី​ជាង​២០​ឆ្នាំ​មុន អោប​ជា​មួយ​ក្តី​ស្រលាញ់​ និង​ នឹក​រលឹក​បំផុត​… ខ្ញុំ​ខំ​ទប់​ទឹក​ភ្នែក​មិនឲ្យ​ហូរ ទី​បំផុត​បំណង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​សំរេច​ហើយ​ ។

អ្នក​គ្រូ​បាន​បង្រៀន​ភាសារ​ខ្មែរ​តាម​ផ្ទះ ជា​ពិសេស​ឲ្យ​កូន​ជន​ជាតិ​ផ្សេង​ៗ​ដែល​ចង់​ចេះ ភាសា​ខ្មែរ​ គាត់​មាន​តែ​កង់​ចាស់​មូយ​សំរាប់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​បង្រៀន គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ងាយ​ពីផ្ទះ​ ។ គាត់​បាន​លែង​លះ​ជា​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ ពេល​គាត់​និយាយ​​ដល់​រឿង​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្លាក់​ទឹក​មុខ​ ហើយ​ងាក​ទៅ​មើល​ អមរា​ដែល​អង្គុយ​ខាង​ស្តាំ​ដៃ​ខ្ញុំ ។ គាត់​ត្រូវ​រស់​នៅ​ក្នុង​សភាព​ជា​ស្រី​ម៉េម៉ាយ និង​មាន​កូន​ស្រី​ក្នុង​បន្ទុក ចំណែក​លោក​យាយ​នឹង​វិល​ត្រលប់​ទៅ​ ខេត្ត​កំពង់​ធំ​វិញ​ ពេល​ជំងឺ​ធូស្រាលព្រោះ​គាត់​រស់​នៅ​ជា​មួយ​កូនស្រី​ម្នាក់​ទៀត​នៅ​ទី​នោះ ។ អ្នក​គ្រូ​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ នៅ​ភាព​រឹង​ពឹង​ និង​ការ​សប្បាយ​ចិត្ត​ព្រោះ​គាត់​មិនបាច់​​ពិបាក​ចិត្ត​ដោយ​សារ​មនុស្ស​ប្រុស​​ម្នាក់នោះតទៅ​​​ទៀតនោះ​ទេ​​ គាត់​មាន សិទ្ធសេរីភាពពិត​ប្រាកដ​ ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ក្តី​សង្ឃឹម​​ដែល​មាន​អមរា​កូន​ស្រី​ជា​ទី ស្រលាញ់នៅ​ក្បែរ​​​​គាត់​ គ្រប់​ពេល​​ ។

ពួក​យើង​និយាយ​ពី​នេះ​​ពី​នោះ ជា​ពិសេស​រឿង​អតី​តកាល… អ្នក​គ្រូ​ និង​ លោក​យាយ​ចេះ​តែ​លួច​មើល​ខ្ញុំ​ ហើយ​និយាយ​ថា​ បើ​គាត់​បាន​ជួប​ខ្ញុំ​តាម​ផ្លូវ​ដោយ​ចែដន្យ​គាត់​ពិត​ជា​មិន​ចំណាំ​ខ្ញុំ​សូម្បី​តែ​បន្តិច ។ អ្នក​គ្រូ​ថា​ខ្ញុំ​ស្គម​ វា​ប្រហែល​ជា​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​​ ព្រោះ​កាល​ពី​តូច​ខ្ញុំ​មាន​សំបុរ​រាង​ស្រគាំ​ជាង​នេះ​ ហើយ​មាន​មាឌ​ធំ​មុំា​មួន ។ អ្នក​គ្រូ​ក៏​បាន​រំលឹក​ថា​ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​យំ… ហើយ​គាត់​ចំណាយ​ពេល​យូរដើម្បី​​លួង​​ និង​ពរ​ខ្ញុំ​ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចង់​សើច​ដែរ​ ប៉ុន្តែកាល​នោះ​​ខ្ញុំនៅ​​តូច​ដែល​មាន​អាយុជាង​២​ឆ្នាំ ហើយ​ត្រូវ​ចូល​រៀន​មតេ្តយ្យ​ទាំង​និយាយ​មិនទាន់​បាន​ច្បាស់​ស្រួល​បួលផង​ ។

ក្រោយ​ពី​ជួប​និង​ និយាយ​លេង​ជាមួយ​អ្នក​គ្រូ​រួម​ទាំង​ក្រុម​គ្រួសារ​មក​ខ្ញុំ​បាន​ជំរាប​លា​ អ្នក​គ្រូ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ពី​​ទី​លំនៅ​របស់​ខ្ញុំ និង​ផ្តាំ​ថា​បើ​គាត់​​ចង់​ទៅ​លេង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​​ពិត​ជា​រីក​រាយ​ណាស់​ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​មក​ទទួល​​គាត់​ដល់​ផ្ទះតែ​ម្តង​ ខ្ញុំ​នៅ​បាន​សន្យា​ថា​និង​ធ្វើ​ម្ហូប​ឲ្យ​គាត់​បាន​ញុំា​ជុំ​គ្នា​ ជា​មូយ​ប៉ា​ ម៉ាក់​ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ ព្រោះ​គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ស្គាល់​គាត់ និង​ នឹករលឹក​​គាត់​គ្រប់​គ្នា​ ។

អ្នក​ដឹង​ទេ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ច្រើន​ពេល​ជួប​អ្នក​គ្រូ​ភួង​ម្តង​ទៀត​ គាត់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​មិនដែល​អស់​សង្ឃឹម​ទោះ​ជា​ជួប​ការ​លំបាកនៅ​ក្នុង​ជីវិត​ គាត់​នៅ​តែ​ជឿ​ថា “ធ្វើ​ល្អ​ នឹង​ ជួប​មនុស្ស​ល្អ ជួប​ផល​ល្អ​ ” ។ ចាប់​ពី​ពេល​នេះទៅ​ ខ្ញុំ​មាន​គាត់​ ខ្ញុំ​និង​ថែ​រក្សា​រ​​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រលាញ់​ម្នាក់​នេះ​រហូត​ ខ្ញុំ​និង​ជួយ​គាត់​តាម​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​បាន ។

“អ្នក​គ្រូ​ភួង​ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្រលាញ់​អ្នក​គ្រូ ជា​ក្តី​ស្រលាញ់មួយ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​​​របស់​ខ្ញុំ​ ដែល​មិន​ដែល​ប្រែ​ប្រួល “

មតិ»

1. Khmerling - 27/03/2011

សួស្តីចិន្ដា
ក្រោយអានអត្ថបទនេះហើយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើបលាយឡំដោយក្តីនឹក​ស្រមៃ​ដល់គ្រូ​ចាស់ៗរបស់ខ្ញុំដែរ ។ ចិន្តាពិតជាកូនសិស្សកតញ្ញូមែន ។

មាន​សង្ឃឹម - 28/03/2011

ពិត​មែន​​ការ​នឹក​រលឹក​ដល់​មនុស្ស​ល្អ​ម្នាក់​ពិត​ជា​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ អគុណ​ដែល​គិត​ថា​ខ្ញុំ​ជា​សិស្ស​កតញ្ញូ​ម្នាក់ ។

2. ឌីយ៉ា - 28/03/2011

សូម​សរសើ​រនូវ​ទឹក​ចិត្ត​របស់​បង​ស្រី! ខ្ញុំ​ក៏​រលឹក​លោក​គ្រូគីមី​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ ដែល​កាល​នោះ​គាត់​បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រៀន​គួរ​គីមី​ដោយ​អត់​បង់​ប្រាក់ ក្រោយ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ខ្ញុំ​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​អត់​មាន​លុយ​រៀន! ខ្ញុំ​ដឹង​គុណ​គាត់​មិន​ភ្លេច​ទេ!

មាន​សង្ឃឹម - 28/03/2011

វា​ជា​ការ​ពិត​ទឹក​ចិត្ត​របស់​ពួក​គាត់​គឺ​ពិត​ជា​ល្អ​ សូម​ចង​ចាំ​រូប​គាត់​មាន​ន័យ​ថា​អូន​ជា​មនុស្ស​កត្ត​ញ្ញូម្នាក់ ។​

3. ស្រុកខ្មែរ ស្នេហ៍ខ្ញុំ - 28/03/2011

ជួយ​ចូល​រួម​រីករាយ​ផង។

មាន​សង្ឃឹម - 28/03/2011

អគុណ​បង​ចំពោះ​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏​ល្អ​នេះ ។

4. bO - 29/03/2011

Again Congratulation hehe>>
New hope’s begun !

មាន​សង្ឃឹម - 29/03/2011

Thanks you again too.

5. កុកស - 11/04/2011

ខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀនសម័យថ្មីនៅវិទ្យាល័យមួយ ជូបជាមួយសិស្សសម័យថ្មី
មិនដែលមានការគិតដូចមានសង្ឃឹមទេ។ ការស្វះស្វែងរបស់អ្នក ពិតជា
សិស្សល្អណាស់។ សូម្បីខ្ញុំមិនដែលមានអនុស្សាវរីយ៍ផ្អែមល្ហែមដូចអ្នក
ឡើយ។

មាន​សង្ឃឹម - 11/04/2011

ជំរាប​សួរ​លោក​គ្រូ! ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សន្សំ​អនុស្សាវរីយ៏​ល្អ​ៗ​ទុក​ ពេល​នឹក​ដល់​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្តី​សុខ ។

6. កុកស - 11/04/2011

ត្រឹមត្រូវហើយ។ អនុស្សាវរីយ៍វាជាកំរងនៃជីវិត ការចេះចងក្រងអនុស្សាវរីយ៍
ជាការឆ្លុះបញ្ចាំងអោយឃើញពីភាពរស់រវើកនៃជីវិតបន្ចុប្បន្នភាព។ មនុស្ស
គ្រប់រូបតែងតែមានអនុស្សាវរីយ៍ គ្រាន់តែអ្នកខ្លះទុកវាអោយនៅរាយប៉ាយ
អ្នកខ្លះចងក្រងវាឡើងអោយមានរបៀបរៀបរយ។

7. កុកស - 11/04/2011

ចិន្តា ប្រហែលជាបពា្ចប់បរិ.អក្សរសាស្រ្តហើយមិនដឹង។ ចំពោះខ្ញុំវិញ មិនសូវ
ចេះចងក្រងនូវអនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់នោះទេ។ រឺមួយខ្ញុំជាមនុស្សប្រុស រឺក៏ខ្ញុំ
ជាអ្នករៀនទស្សនវិជ្ជា។ ខ្ញុំមានអនុស្សាវរីយ៍រាប់មិនអស់ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានខ្ញុំ
ឈប់រាប់អានវានៅក្នុងចិត្ត។ ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថា ជាមនុស្សសោះ
កក្រោះ រឺមនុស្សរស់នៅគ្មានមនោសញ្ចេតនានោះទេ។

មាន​សង្ឃឹម - 12/04/2011

ខ្ញុំ​មិនមែន​បាន​បញ្ជប់​ខាង​អក្សសាស្រ្ត​អី​នោះ​ទេ​ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​បញ្ជប់​បរិញ្ញាប័ត្រ​ខាង គ្រប់​គ្រង​ ប៉ុន្តែ​កាល​ខ្ញុំ​នៅ​រៀន​វិទ្យា​ល័យ​ ខ្ញុំ​ជា​សិស្ស​ពូកែ​ខ្មែរ​ម្នាក់ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​អាន​និង​តែង​សេចក្តី​ ។ ប្រហែល​មក​ពី​ខ្ញុំ​មាន​ឈាម​ជ័រ​ដូច​ប៉ា​ខ្លះ ។

8. ផ្កាយ​ដុះ​​កន្ទុយ​ - 12/04/2011

និយាយ​ចឹង ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ​មួយ​ចំនួន​ដែរ ជា​ពិសេស​គ្រូៗ​កាល​ថ្នាក់​បឋម!

មាន​សង្ឃឹម - 13/04/2011

មាន​ន័យ​ថា​ប្អូន​គឺ​ជា​សិស្ស​ល្អ​ម្នាក់ ។

ផ្កាយ​ដុះ​​កន្ទុយ​ - 14/04/2011

កាល​ពី​មុន ជា​សិស្ស​ល្អ និង​សិស្ស​ពូកែ…
តែ​បច្ចុប្បន្ន ជា​សិស្ស​កំហូច សិស្ស​កំជិល…

មាន​សង្ឃឹម - 15/04/2011

មិច​ចឹង?

9. កុកស - 12/04/2011

ហេតុអីមិនសិក្សាអក្សរសាស្រ្ត ពិព្រោះចិន្តាពូកែភាសាខ្មែរនោះអី។ ចំពោះ
ខ្ញុំកាលនៅរៀនវិទ្យាល័យ ខ្ញុំចូលចិត្តវិភាគវែកញែក សូម្បីរឿងបន្តិចបន្ទួច
លុះចប់វិទ្យាល័យឆ្នាំ៩៩ ខ្ញុំប្រលងជាប់បានចូលរៀនទស្សនវិជ្ជានៅ រ៉ាប់
ប៉ុន្តែជាអកុសល ពេលនេះមិនមានទស្សនវិជ្ជាបង្រៀនទៀតទេ សំរាប់ថ្នាក់
វិទ្យាល័យ។ មានតែសីលធម៌-ពលរដ្ឋ ដែលមានលក្ខណៈធូរស្រាល វាគ្រាន់
តែជាមែកធាងមួយតូចរបស់ទស្សនវិជ្ជាប៉ុណ្ណោះ។

មាន​សង្ឃឹម - 13/04/2011

កាល​នោះ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​ប្រាក់​គ្រប់​គ្រាន់​សំរាប់​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​រៀន​បន្ត​ ខ្ញុំ​ក៏​សំរេច​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ការងារ​ធ្វើ តាំង​ពី​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ​ម្លេះ ។​ ក្រោយ​ពេល​ខ្ញុំ​បាន​សន្សំ​ប្រាក់​បាន​មួយ​ចំនួន​ខ្ញុំ​ក៏​ចូល​រៀន​មហាវិទ្យាល័យ​ផ្នែក​គ្រប់​គ្រង​ ពីឆ្នាំ​២០០៣ ព្រោះ​វា​ការ​រៀន​យក​បរិញ្ញា​ប័ត្រ​ជា​ក្តី​ស្រម័យ​តាំង​ពិ​ខ្ញុំ​នៅ​តូច​ម្លេះ ។

10. Senglong - 15/05/2011
11. តា ម៉ាប់ - 19/02/2012

អ្នក​គ្រូ​នៅ​ដល់​ណា​ដែល​បង?

មាន​សង្ឃឹម - 20/02/2012

នៅ​ម្តុំ​បន្ទាយ​ស្លឹក បង​មិន​សូវ​ច្បាស់​រឿង​ទី​តាំង​ប៉ន្មាន​ទេ នៅ​ទី​នោះ​ឃើញ​មាន​បន្ទប់​ជួល​ច្រើន​គួរ​សម​ដែរ​ ។​

តា ម៉ាប់ - 20/02/2012

ខ្ញុំអត់ស្គាល់ទេ បន្ទាយ​ស្លឹកណឹងមិនដឹង​បែរ​មុខ​ទៅ​ខាង​ណា​ផង !

មាន​សង្ឃឹម - 21/02/2012

បង​ក៏​មិន​ចាំ​ច្បាស់​ដែរ ព្រោះ​កាល​នោះ​​អ្នក​ផ្ទះ​ជា​អ្នក​​ជូន​បង​ទៅ​ទេ ។

តា ម៉ាប់ - 21/02/2012

ចប់បណ្ដោយ !

មាន​សង្ឃឹម - 22/02/2012

🙂


ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: